ନାସତ୍ୟ ଅର୍ଥାତ୍ ଦିଉଁ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ତୁମେ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକତାର ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଆସିଥିଲ, ସେଠାରେ ଧନ, ଉଚ୍ଚ ଶାସନ, ସନ୍ତାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବୀରତା ଦାନ କରିଥିଲ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦିନର ତିନି ଭାଗର ଫଳ ଦେଇଥିଲ। ଏହି ଦେବତାଦ୍ବୟ ତୁମ ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ରାତିରେ ଜାହୁଷକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଇ ରହିଥିବା ସ୍ଥିତିରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲ, ଅବିନାଶୀ ପାହାଡ଼କୁ ଚେରି ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ନେଇଯାଇଥିଲ। ଏକ ଗୃହବାସୀ ପାଇଁ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧର ଧନ, ହଜାର ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦେଇଥିଲ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଶତୃମାନେ ଦୂର କରିଥିଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୁମେ ଶତୃମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରିଥିଲ। ଏକ ତୀର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲ, ଉପରୁ କିମ୍ବା ତଳରୁ ତୁମେ ତୁମ ଘୋଡ଼ାକୁ ସଜାଇ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ଏକ ଶୟନରତ ଯୁବକ ପାଇଁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାଁଛିରେ ଦୁଧ ଭରିଦେଇଥିଲ। ଯିଏ ଡାକେ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଉଠାରେ ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛ, ହାରାଇ ଯିଥିବା ପଶୁକୁ ଯେପରି ମିଳିଯାଏ, ତେଣୁ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବାକୁ ଅଭିଷ୍ଟ ଦେଉଛ। ଜଳରେ ଦଶ ରାତି ଓ ନଉ ଦିନ ବନ୍ଧି ରହିଥିବା ରେଭାଙ୍କୁ, ଯିଏ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ, ତୁମେ ସୋମରେ ଯେପରି ଉତ୍ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ, ସେପରି ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲ। ମୁଁ ତୁମ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୋଧନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ମିଳୁ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭୋଜନ ସହ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିପାରିବି। ପୁରାତନ ପୁରୋହିତ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କୁ ମଧୁର ସୋମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଶାସନ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ହବି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ତେଣୁ ଶକ୍ତି ସହ ଆସନ୍ତୁ। ତୁମର ମନକୁ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ରଥ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସେ, ସେହି ରଥ ଧର୍ମିକ ଘରକୁ ନେଇଯାଏ, ଏହି ମାର୍ଗ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ। ପଞ୍ଚଜନଙ୍କ ପୁଅ ଅତ୍ରିକୁ ତୁମେ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲ, ଶତୃମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ। ଅଦୃଶ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୂରେ ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରେଭାଙ୍କୁ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ, ତୁମ ପୁରାତନ କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ବିନାଶର କୋଳରେ ଶୁଇଥିବା ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହେ, ସେଉଁଠି ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ପରି ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। କକ୍ଷୀବତ ପଡ଼୍ଜିୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଶତ ଘଡ଼ି ମଧୁ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲ, ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ବିଷ୍ଣାପ୍ବକୁ କୃଷ୍ଣୀୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲ, ଘୋଷାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବୟସ୍କ ହେଉଥିବାବେଳେ ବର ଦେଇଥିଲ। ଶ୍ୟାବଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଇଥିଲ, କଣ୍ବଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥିଲ, ନାର୍ଷଦକୁ ଖ୍ୟାତି ଦେଇଥିଲ। ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତୁମେ ବିଜୟୀ ପେଡୁ ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇଥିଲ, ସେଉଁଠି ସାପ ହନନ କରିଥିଲ। ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦିବ୍ୟ ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସାର ଅଧିଷ୍ଠାନ, ପଜ୍ରମାନେ ଡାକିଲେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷଣ ଦେଉ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମାପରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଉପାସନାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ତୁମେ ବିଶ୍ପଳାଙ୍କୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲ। ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେ, କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ସୁନାର ଭାଣ୍ଡ ପରି ଲୁଚିଥିବା ଦଶମକୁ ତୁମେ ଦେଖାଇଥିଲ। ବୃଦ୍ଧ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ତୁମେ ପୁନଃ ଯୁବକ କରିଥିଲ, ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟା ତୁମ ରଥକୁ ବରିଲେ। ତୁଗ୍ର ପାଇଁ ପୂର୍ବ ଉପକାର କରି, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଯୁବକ କରିଥିଲ, ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲ। ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅଜା ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି ଅଚଳ ଥିଲେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲ। ଅଜା ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲେ, ତୁମେ ବଟେରୁ ଉଲ୍ଲାସିତ କରି, ବଘୁରୁ କଁଠିକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଷକ୍ତକୁ ହତ କରିଥିଲ। ଭୃକ୍ୟଙ୍କୁ ଶତ ମେଷ ଦେଇଥିଲ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥିଲ, ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲ, ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଆଲୋକ ଦେଇଥିଲ। ଋଜ୍ରାଶ୍ୱ ଡାକିଲେ, ବଘୁ ନାରୀ ତୁମକୁ 'ହେ ବଳଶାଳୀ!' ବୋଲି କହିଥିଲେ, ପ୍ରେମିକ ଯୁବକ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଥିଲେ, ଶତ ଏବଂ ଏକ ମେଷ ଦେଖିଥିଲେ। ତୁମ ଉପକାର ମହାନ, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କର, ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ ଡାକିଲେ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଆସ। ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀ, ହରାଇଯିଥିବା ଗାଈକୁ ଶୟାନ ଯୁବକ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲ, ଭିମଦାଙ୍କୁ ପୁରୁମିତ୍ରର ଜନନୀ ଦେଇଥିଲ। ବଘୁ ସହ ବାର୍ଲି ଚାଟିଥିଲ, ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଗାଈକୁ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲ, ବକୁର ସହ ଦାସ୍ୟୁ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲ, ଆର୍ୟ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଆଲୋକ ଦେଇଥିଲ। ଅଥର୍ବନ ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ପାଇଁ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ଯୋଡ଼ିଥିଲ, ତିନିଏ ମଧୁ ରହସ୍ୟ ଦେଇଥିଲ। ଜ୍ଞାନୀ ସଦା ତୁମ ମିଳନ ଚାହିଁଥିଲେ, ତୁମେ ମୋ ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ, ଅଧିକ ସନ୍ତାନ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଧନ ଦିଅ। ଭଦ୍ରିମତୀଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହସ୍ତ ଥିବା ପୁଅ ଦେଇଥିଲ, ତିନିଥର ଅନ୍ଧକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇଥିଲ। ଏହି ପୁରାତନ କାର୍ଯ୍ୟ ରାଣ୍ଡି ଗୀତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମେ ପୁତ୍ରସମୃଦ୍ଧି ସହ ତୁମ ସଭାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିବା। ତୁମର ରଥ, ଶ୍ୟେନ ପରି ଶୀଘ୍ର, ସ୍ୱୟଂଚାଳିତ, ମନକୁ ମଧ୍ୟ ପଛ ଛାଡ଼ି ଆସ, ତିନି ଯୁକ୍ତ, ବଳଶାଳୀ, ପବନଚାଳିତ। ତିନି ଯୁକ୍ତ ତ୍ରିରୂପୀ ଉତ୍ତମ ଚକ୍ର ରଥ ନେଇ ଆସ, ଗାଈ ଦେଉ, ଘୋଡ଼ା ବଢ଼ାଅ, ବୀରକୁ ବଢ଼ାଅ। ଉତ୍ତମ ଚକ୍ରରେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱୟ, ଏହି ଗୀତକୁ ଶୁଣ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ କବିମାନେ କଣ ତୁମର ଶୀଘ୍ର ଫେରିବା ପଥ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି? ତୁମର ଶ୍ୟେନ, ଚକ୍ରରେ ଯୁକ୍ତ, ଶୀଘ୍ର ଉଡ଼ୁଥିବା, ପଙ୍ଖୀ, ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ସେମାନେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ, ଦିବ୍ୟ, ଗୃଧ୍ର ପରି ତୁମକୁ ହବିକୁ ଆଣନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ତୁମର ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟା ଏହାରେ ଆସିଛି, ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପଙ୍ଖୀ ଘୋଡ଼ା, ଧୂସର ପକ୍ଷୀ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ନେଇଯାଉଛି। ତୁମେ ବନ୍ଦନାଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା ଶକ୍ତିରେ ଉଠାଇଥିଲ, ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁଅକୁ ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଇଥିଲ, ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ପୁନଃ ଯୁବକ କରିଥିଲ।