ମରୁତ୍ଙ୍କର ପିତା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ ମଧୁର ଏବଂ ଅଧିକ ମଧୁର, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉନ୍ନତିର ଅନୁରୋଧ। ହେ ଅମର, ଆମକୁ ଏହି ମରଣଧର ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ; ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଏବଂ ଆମ ପରମ୍ପରା ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ। ରୁଦ୍ର, ଆମର ବଡ଼, ଛୋଟ, ବଢ଼ୁଥିବା ଏବଂ ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଆମର ପିତା ମାତା କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଆମ ପ୍ରିୟ ଶରୀର କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତୁନାହିଁ। ଆମର ସନ୍ତାନ, ଆମ ପିଲା, ଆମ ଜୀବନ କୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଗାଁ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ। ରୁଦ୍ର, ଆମର ବୀରମାନେ କୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ନିରନ୍ତର ହୋମ କରୁଛୁ, ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ। ଏକ ଗାଳପାଳ ଭଳି, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି ଶୁଣାଉଛି; ମରୁତ୍ଙ୍କର ପିତା ରୁଦ୍ର, ଆମକୁ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ। ତୁମର ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ସତ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଦୟାଳୁ; ଏହିପରି ଆମେ କେବଳ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛୁ। ହେ ବୀରମାନେ ର ନାଥ, ତୁମର ଅନୁଗ୍ରହ ଗୋଉ ହତ୍ୟାରୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ହତ୍ୟାରୀ ଠାରୁ ଦୂର ରହୁ; ତୁମର ଦୟା ଆମ ସହ ରହୁ। ଦୟା କରି ଆମକୁ ସମର୍ଥନ କର, ହେ ଦେବ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ପୂର୍ବକ କହିଛୁ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ସହାୟକ ଭାବରେ; ଏବଂ ରୁଦ୍ର, ମରୁତ୍ଙ୍କ ସହିତ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ଵରୁଣ, ଆଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ। ଦେବମାନେଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର, ଵରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ। ଏହି ଚକ୍ଷୁ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ବ୍ୟୋମ କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଜୀବର ଆତ୍ମା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଉଷା ଦେବୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଉଛି, ଏକ ଯୁବକ ଯୁବତୀ ପଛରୁ ଯାଉଥିବା ପରି। ସେଠି, ଲୋକମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଉତ୍ତମ କାମ ପାଇଁ ଯୋକ ଲଗାନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶୁଭ, ପିତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ସହଜ; ସେମାନେ ଆକାଶର ପିଠିକୁ ବନ୍ଦନା କରି ଉଠନ୍ତି, ତେଜରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଏହି ଦିବ୍ୟତା, ଏହି ମହାନତା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଳାର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ। ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପିତା ଘୋଡ଼ା ଉପବେଶନାରୁ ଯୋକ ହୁଏ, ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଚାଦର ପ୍ରସାରିତ କରେ। ଆକାଶର ଆଞ୍ଚଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ଆକୃତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ; ଏକ ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ୟଟି ଅନ୍ଧାର; ପିତା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୁଇଟିକୁ ବହନ କରନ୍ତି। ଆଜି, ଦେବମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ, ଆମକୁ ପାପ ଓ ଦୋଷରୁ ରକ୍ଷା କର; ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଆଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁନାହିଁ। ଏବେ ଆଶ୍ୱିନ୍ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ ନମ୍ର ସ୍ତୁତି ଶୁଣାଉଛି, ବାୟୁ ମেঘ ପ୍ରସାରିବା ପରି। ସେମାନେ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଜନନୀକୁ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଆନି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ସାଥୀ ଭାବରେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡ଼ା ଓ ଦେବମାନେଙ୍କ ସହାୟକ ସହ, ଆଶ୍ୱିନ୍ଙ୍କ ଗଧା ଯମଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ହଜାର ଜିତିଥିଲା। ଟୁଗ୍ରା ଆଶ୍ୱିନ୍ଙ୍କୁ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଡାକିଥିଲେ, ଯିଏ ଉପାୟ ନଥିଲେ; ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଜାହାଜରେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ନିଅନ୍ତି, ଜଳବିହୀନ ଜାହାଜରେ ବ୍ୟୋମ ଅତିକ୍ରମ କରି। ତିନି ରାତି, ତିନି ଥର, ଉଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ପକାଇ ନିଅନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ଭଳି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରି, ତିନି ରଥ, ଶତ ଚକ, ଛଅ ଘୋଡ଼ା ସହିତ। ଏକ ଆଧାର ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସାଗର ଧାରରେ, ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ନିଅନ୍ତି; ଶତ ଚପା ଯାହାଜରେ ସେ ଡେଉଥିଲେ। ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଯମଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଅନେକ ଘୋଡ଼ା ଧାରୀଙ୍କୁ, ଦୀର୍ଘ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ଏହି ଦାନ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ। ପାଜ୍ରିୟ ଓ କକ୍ଷୀଵତ ପାଇଁ ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଧନ ଭଣ୍ଡାର ଖୋଲି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାର ଖୁରରୁ ଶତ ଘଡ଼ି ମଦ ପ୍ରବାହ କରିଥିଲେ। ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ଶୀତରୁ ରକ୍ଷା କରି, ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ; ଅସହାୟ ଅତ୍ରିଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରି ଉଠାଇଥିଲେ। ଦୂରବସ୍ଥିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଅନୁସରଣ କରି, ବାକିରିମ ତଳା କୁଆ ତିଆରି କରି, ଗୋତମଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ ପ୍ରବାହ କରି, ତାଙ୍କର ହଜାର ଧନ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ତିଆଁ ପରି ଅଭିଷ୍ଟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ନାସତ୍ୟମାନେ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଚ୍ୟ୵ନଙ୍କୁ ପୋଶାକରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଫେରାଇ, ମହିଳାମାନେଙ୍କର ନାଥ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦାନ ନାସତ୍ୟମାନେଙ୍କର ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଚାହିଁବା ଦାନ; ଏହା ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଉପାସନା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ଧନ ଭଳି ଉନ୍ମୋଚିତ କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ମୁଁ ଲାଭ ପାଇଁ ଖୋଲା ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରୁଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ତୁତି ସହ, ବଜ୍ର ଭଳି ବର୍ଷା ଆଣିଥିଲେ; ଦଧ୍ୟଞ୍ଚ ଅଥର୍ବଣ ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ ସହିତ ଶିଖିଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ। ପୁରୁଭୁଜା ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଡାକି ମହା ସହାୟତା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ; ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଵଧ୍ରୀଙ୍କ ଭାର୍ୟାରୁ ଶୁଣି, ସୁଵର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ଜନକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀକୁ ବାଘର ମୁହଁରୁ ମୁକ୍ତ କରି, କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିବା ଚତୁର କବିକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ପକ୍ଷୀ ତାର ପଖ କାଟିଥିବା ପରି, ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ରାତିର ଖେଳରେ ଭିସ୍ପଳାଙ୍କ ଚରଣ କାଟି, ତୁରନ୍ତ ଲୋହା ଚରଣ ଚଢ଼ାଇ ତାଙ୍କୁ ଧନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ କରିଥିଲେ। ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଅନ୍ଧ ଋଜ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଶତ ଭେଡ଼ା ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇ ଦେଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଜନ୍ୟ ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଜୟ ଅନୁମୋଦନ କରି, ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ତାଙ୍କ ମହିମା ଭାଗ କରିଥିଲେ। ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଦିଵୋଦାସ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଆଣି, ବୁଲ୍ ଓ ଡଲଫିନ୍ରେ ଯୋକ ଥିବା ରଥରେ ଶ୍ରୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଥିଲେ।