ଏକ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତରେ, ଜୀବନ ଆସିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହୋଇଛି। ଅନ୍ଧକାର ହଟିଯାଇଛି, ଆଲୋକ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ଆମେ ଏହି ନୂତନ ଜୀବନର ଦ୍ୱାରରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ। ଏହି ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରେରିତ ଗାୟକ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସ୍ୱରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାଙ୍କୁ ଦେଖି ଗାୟକ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଉଛନ୍ତି। ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ, ଆପଣ ଆଜି ଆମ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ସନ୍ତତି ଦିଅନ୍ତୁ। ସେହି ଉଷାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଧନଧାନ୍ୟ ଓ ବୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭକ୍ତିଶୀଳ ମଣିଷ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି। ବାୟୁଙ୍କ ଦାନ ସଦୃଶ, ସେମାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଅପାର; ସେମାନେ ଆଶ୍ୱ ଓ ସୋମର ସୁଖ ଦେଉନ୍ତୁ। ଉଷା, ଦେବମାତା, ଅଦିତିଙ୍କ ମୁହଁ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ବିଶାଳା, ଆପଣ ଆଲୋକିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସାର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଆମ ପାଇଁ ଉଷା ହୁଅନ୍ତୁ; ଆମ ଜନଙ୍କୁ ସନ୍ତତି ଦିଅନ୍ତୁ, ସବୁକିଛି ଆବର୍ତ୍ତିତା। ଉଷାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦାନ ନେଇ ଆସନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଆକାଂକ୍ଷୀଙ୍କ ପାଇଁ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମଠାରୁ ଏହା ବଞ୍ଚି ନ ରଖନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ଆମେ ଶିବ, ଜଟାଧାରୀ, ସମୃଦ୍ଧିଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଇପଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ଜନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଓ ପୁଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପାୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ରୁଦ୍ର, ଆମଠାରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଉପାସନା କରୁଛୁ। ମନୁ, ଆମ ପିତା, ଯେଉଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମେ ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା। ଆମ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ଭଲମନ୍ତା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ହେ ରୁଦ୍ର, ସମୃଦ୍ଧି ଦାତା, ଦୟାମୟ। ଆମ ପରିବାରକୁ ସୁଖୀ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖନ୍ତୁ; ଏହି ହବି ଆମ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦେଉଛୁ। ଆମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ସହାୟକ। ଦେବତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ, ଆମେ ତାଙ୍କର ଭଲ ଭାବନା ଓ ଦୟାକୁ ଚୟନ କରିଛୁ। ଆମେ ଆଦର ସହିତ ଆକାଶର ବରାହ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଜଟାଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ରୂପଧାରୀଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଚିକିତ୍ସା ଉପଚାର ଅଛି, ସେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ, କବଚ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଶବ୍ଦ ମାରୁତଙ୍କ ପିତା, ଅମୃତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରାଯାଇଛି; ଅମୃତ, ଆମକୁ ମର୍ତ୍ୟ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମ, ଆମ ପିଲା ଓ ପରମ୍ପରା ପାଇଁ କୃପା କରନ୍ତୁ। ଆମ ବଡ଼, ଛୋଟ, ଅବୃଦ୍ଧ, ବୃଦ୍ଧ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ; ଆମ ପିତା, ମାତାକୁ ମରଣ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ; ରୁଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରିୟ ଦେହକୁ ଅପହତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମ ସନ୍ତାନ, ପିଲା, ଜୀବନକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଗାଏ ବା ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ହାନି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ରୁଦ୍ର, ଆମ ବୀରମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତୁ; ଆମେ ନିତ୍ୟ ହବି ଦେଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ଘୋଷପାଳକ ଭଳି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ମାରୁତଙ୍କ ପିତା, ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ କୃପାଳୁ; ଏହିପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରୁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଗୋହତ୍ୟା, ନରହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ଦୂରେ ରହୁ, ଆମଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ରହୁ। ଆମଠାରେ କୃପା କରନ୍ତୁ ଓ ଆମ ପକ୍ଷରେ କଥା କହନ୍ତୁ, ହେ ଦେବ; ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କରିଛୁ; ରୁଦ୍ର, ମାରୁତଙ୍କ ସହିତ, ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଦେଖାଦେଲା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ମଧ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ପୂରି ଦେଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳର ଆତ୍ମା। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବୀ ଉଷାଙ୍କୁ ନିକଟ କୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଯୁବକ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ପଛରୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ଏଠାରେ, ମଣିଷମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ ପାଇଁ ଯୋକ୍ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦ୍ଗୁଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶୁଭ, ପିଲା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ସହଜରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଯୋଗ୍ୟ। ସେମାନେ ଆକାଶ ଚଡ଼ି ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନ ଓ ରାତି ଅଟଳ ଭାବେ ଚଲାନ୍ତି। ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦିବ୍ୟତା, ଏହାର ବିଶାଳତା, ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସ୍ତାରିତ। ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପିତଳିଆ ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତି ହୁଏ, ରାତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚାଦର ଛାଡ଼ି ଦିଏ। ଆକାଶ ଛାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏକ ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ୟଟି ଅନ୍ଧକାର; ପିଲା ଘୋଡ଼ା ଦୁଇଁଟିକୁ ବହନ କରେ। ଏ ଦିନ, ଦେବମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ, ପାପ ଓ ଦୋଷରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏବେ ଆମେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛୁ, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ବିସ୍ତାର କରେ। ସେମାନେ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଜନନୀକୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଆନିଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ସଂଗୀ ଭଳି ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲେ। ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡ଼ା ଓ ଦେବଦୁତ ସହିତ, ବିଜୟୀ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ଗଧା ଯମଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ହଜାର ଲାଭ କରିଥିଲା। ତୁଗ୍ରା ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟେ କେହି ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ସ୍କନ୍ଧରେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ନଦୀମାନ୍ୟ ଭିତରେ, ଜଳବିହୀନ ଜାହାଜରେ ଆଣିଥିଲେ। ତିନି ରାତି, ତିନିଥର, ଉଡୁଥିବା ଘୋଡ଼ାରେ, ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଅଶ୍ୱିନୀ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ସାଗର ପାର କରାଇ ଦୂରକୂଳକୁ ନେଇଥିଲେ, ତିନି ରଥ, ଶତ ଚକ୍ର, ଛଅ ଘୋଡ଼ା ସହିତ। ଆଧାର ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଥିଲେ, ସାଗର କୂଳରେ ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଶତ ଚେପା ନୌକାରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଅଶ୍ୱିନୀ ଯମଙ୍କୁ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ଅନେକ ଘୋଡ଼ାର ମାଳିକଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ପାଇଁ। ସେହି ଦାନ ମହାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ; ସେ ନିତ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ପୁରସ୍କାର ଜିତିଥିବା।