ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ଦୁଇ ଉପର ଲୋକଙ୍କର ନାଭିକୁ ବିରାଟ ଶୂର ବିନ୍ଧିଦେଲେ; ସେ ଶୂର ଆଗୁଆ ମାନେଙ୍କ ସହିତ ଏଗିଯାଏ। ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ବଜ୍ରଧାରୀ ନାୟକଙ୍କ ଜନନୀମାନେ, ଜଳରେ ଭରିଥିବା ପାତ୍ର ଧରି ଦୁଧ ଧାରାରେ ଛାଡ଼ନ୍ତି। ଏହି ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୂରରୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ନେତୃତ୍ୱ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ସିଧାସଳଖ ଚାଲିଯାଏ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ଘରକୁ। ଏଇପରି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ତୁମର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କର; କଞ୍ଜୁସଙ୍କ ପରି ଆମଠାରୁ ତୁମ ଦାନ ବଞ୍ଚି ନ ରଖ। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ଆମକୁ ନିର୍ଦୋଷ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆୟୁ ଦିଅ। ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଆମଠାରୁ ବଞ୍ଚି ନ ରଖ; ଆମେ ତୁମର ମହାଶକ୍ତିରେ ଆସ୍ଥା ରଖିଛୁ। ଏଇପରି ଭାବିଛି: ଆମ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରହିଛି; ହେ ମହାବଳୀ, ଆପଣ ଆପଣକୁ ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କର। ଅନେକବାର ପୁକାରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଆସନରେ ଆମକୁ ଖାଲି ହାତ ରଖିବା ନୁହେଁ, ଆମର ଉପଜୀବିକା ନ କାଟିଦିଅ। ଏହି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଉପରେ ଆଘାତ ଦିଅନାହାଁ, ଆମକୁ ଦୂର କରନାହାଁ, ଆମର ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ନ ନେଉ। ଆମର ଡିମ୍ବ ଭାଙ୍ଗନାହାଁ, ଦୟାଳୁ, ଆମର ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦିଅନାହାଁ, ହେ ଆମ ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା। ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି, "ନିକଟକୁ ଆସ, ସୋମ ପାଇଁ," ଏହି ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି—ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଏହା ପିଉ। ତୁମର ପେଟ ଭରି ନିଅ, ବାପାଙ୍କ ପରି, ଆମର ଡାକକୁ ଶୁଣ। ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅଛି, ଗରୁଡ଼ ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼େ; ଦେବମାନଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ମିଳେ ନାହିଁ—ବିଦ୍ୟୁତ୍ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣିଛି। ଚେଷ୍ଟାକାରୀ ଲୋକ ଚାହିଁଥିବା ଜିନିଷ ପାଉଥିବେ; ଯୁବତୀ ନାରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଉଥିବେ। ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇ ତାହାର ସାର ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ; ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣିଛି। ହେ ଦେବମାନେ, ସେ ସୂର୍ୟହୀନ ଲୋକ ଆକାଶରୁ ଝରିଯାଉ ନାହିଁ; ଆମେ କେବେ ସୋମର ଶୂନ୍ୟତାରେ ନ ପଡ଼ିଯାଉ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣିଛି। ମୁଁ ଶେଷ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ପଚାରିଛି; ଦୂତ ଏହାକୁ ଘୋଷଣା କରିବେ। ପୁରାତନ କ୍ରିୟା କେଉଁଠି ଗଲା? ଏବେ କିଏ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିଛି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣିଛି। ଏହି ଦେବମାନେ ତିନି ଦିଭ୍ୟ ଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି—କେବେ ଧର୍ମ, କେବେ ଅଧର୍ମ? ପୁରାତନ ନିବେଦନ କେଉଁଠି? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣିଛି। କେବେ ଆମେ ସତ୍ୟର ଆଧାର ଧରିପାରିବୁ? କେବେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭାରୁଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳିବ? ଆର୍ୟମାନଙ୍କର ବଡ଼ ମାର୍ଗ କେବେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବୁ? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣିଛି। ମୁଁ ସେଠି, ପୂର୍ବେ ଯଜ୍ଞରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଥିଲା, ସେସବୁ କଥା କହିଥିଲି। ଧନୀମାନେ ମୋତେ ବାଧା ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଓଲିଆ ମୃଗ ଦେଖି ଓଠି ତୃଷ୍ଣା ମାନେନାହିଁ; ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ମୋତେ ଚାରିପଟେ ଦାହିଦେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପରି। ଉଣ୍ଡିଆ ଉନ୍ଡିଆ ମୂଷା ପରି ସେମାନେ ମୋତେ କଟୁଛନ୍ତି, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ସେହି ସାତଟି କିରଣ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏଉଁଠି ମୋର ନାଭି ଟାଣିଯାଇଛି। ତୃତିୟ ଏହି ସିଦ୍ଧିକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି; ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟତା ପାଇଁ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ପଞ୍ଚ ଷାଣ୍ଡ ମହା ଦିବିର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ସେଠି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହୁଏ, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ସେମାନେ ଶୋଭାମୟ ପଖ ଧାରଣ କରି ଦିବିର ମଧ୍ୟ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମାର୍ଗ ଅଟକାଇଦିଅନ୍ତି, ଓଲିଆ ମୃଗ ଭାରି ଜଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପରି। ନୂତନ ମଙ୍ଗଳମୟ ସ୍ତୁତି ଦେବମାନେ ଭଲଭାବରେ କହିଛନ୍ତି; ନଦୀମାନେ ସତ୍ୟ ବହନ କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛି। ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ; ପୁରୁଷ ପରି ଆଗୁଆ ହୋଇ ଆମକୁ ନେଇଚାଲ; ଦେବମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣି ଆମକୁ ନେତୃତ୍ୱ କର। ତୁମେ ପୁରୁଷ ପରି ପ୍ରଧାନ ପ୍ରାଚାରକ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଆନନ୍ଦରେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଦେବ। ପୂରୋହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଭାରୁଣ ମାର୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁ। ସେ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତାକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରନ୍ତି; ନୂତନ ସତ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ। ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିବିରେ ଯେଉଁ ପଥ ତିଆରି କରିଛି, ଏହି ପଥକୁ କୁହାଯିବା ଦରକାର। ଦେବମାନେ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତିନାହିଁ; ମାନବମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ତୃତିୟ କୁଆରେ ରଖାଯାଇ, ଦେବମାନେ ଉପରେ ଡାକିଛନ୍ତି। ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଡାକକୁ ଶୁଣି, କଠିନକୁ ସହଜ ଓ ବିସ୍ତୃତ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ଲାଲ ଓଲିଆ ମୃଗ ମୋତେ ଏକଥର ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିଲେ। ସେ ତଳ ସ୍ଥାନରୁ ଉଠିଯାଏ, ଶିଳ୍ପୀ ରଥର ପଛୁଆଁଠାରୁ ଉଠିବା ପରି। ଏହି ଦୁଇ ଲୋକ ମୋର ଅଧିକାର। ଏହି ଅଙ୍କୁଶ ସହିତ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ସଭାରେ ଏଗିଯିବା; ମିତ୍ର, ଭାରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିବି ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ର, ଭାରୁଣ, ଅଗ୍ନି, ମାରୁତ, ଅଦିତି, ଓ ବସୁମାନେ, ଦୟାଳୁମାନେଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ବସୁମାନେ, ଦାତାମାନେ, ଅସୁବିଧାରୁ ରଥ ପରି ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଅଦିତ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ; ଶତ୍ରୁ ହନନରେ ଦେବମାନେ ଆନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ବସୁମାନେ, ଦାତାମାନେ, ଅସୁବିଧାରୁ ରଥ ପରି ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଆମ ପିତୃମାନେ, ଭଲ କଥା କହିଥିବା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଦେବକନ୍ୟାମାନେ, ସତ୍ୟରେ ବଢ଼ିଉଠିଥିବା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବସୁମାନେ, ଦାତାମାନେ, ଅସୁବିଧାରୁ ରଥ ପରି ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ନରଶଂସ, ପୁରସ୍କୃତି ଜୟୀ, ଶକ୍ତି ଦାତା, ନାୟକ ରକ୍ଷକ ଓ ପୁଷଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ବସୁମାନେ, ଦାତାମାନେ, ଅସୁବିଧାରୁ ରଥ ପରି ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।