ଏହି କଥା ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ଶୁଣିବା—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ କୃପା ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ରୁଷିମାନେ ଏବଂ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ କିପରି ତାଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ବିଜୟ ଏବଂ ଦୟାର ଅନୁଭୂତି କରିଥିଲେ। ଏକ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ରୁଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ଦାନବୀର, ଆମ ସଫଳତା ପାଇଁ ତୁମେ ଆମର ରଥ ଚଳାଅ। ଯେହିଁ ରଥ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମନୋନୀତ କରିଛୁ, ସେହିଁ ରଥକୁ ତୁମେ ବିଜୟୀ କର। ଅନେକ ଲୋକ ଯେପରି ଘୋଡ଼ାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏମିତି ଆମକୁ ଶତୃମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କର।” ତେବେ ସେମାନେ ପୁନି କହିଲେ, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯଦି ସହଯୋଗୀ ହେଉଛ, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବା। ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମ ଅଂଶ ବଢ଼ିଯାଉ। ଆମ ପାଇଁ ରସ୍ତା ସହଜ କର, ଶତୃମାନେଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗିଦେ।” ବିଭିନ୍ନ ଜନଜାତି ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଧନ ଆଶା କରି ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ହେ ଧନଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମ ରଥ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରୁହ, ତୁମର ଅଚଳ ମନ ଏବଂ ବିଜୟ ଆମକୁ ମିଳୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର, ଗୋମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ, ସିଂହ ପରି କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ଶତବାରି ସହଯୋଗୀ ଓ ବିଧ୍ନବିନାଶକ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ବିଜୟ ଆଶା କରି ଡାକନ୍ତି। ହେ ଦାନବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତଶଃ, ସହସ୍ରଶଃ ଗୌରବ ଅର୍ଜନ କରିଛ। ଧିଷଣା ତୁମକୁ ଅପରିମିତ ମହିମାରେ ବସାଇଛି। ତୁମେ ପୁରବିଦ୍ରହୀ, ଶତୃମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର। ତୁମର ଶକ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି, ତିନୋଟି ପୃଥିବୀ, ତିନୋଟି ଆଲୋକ ତୁମେ ସ୍ଥାପନ କରିଛ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ତୁମେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛ, ଜନ୍ମହୁଏଁଠାରୁ ଅଜୟ ହେଉଛ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ। ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ। ଆମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ, ଶତୃମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କର। ତୁମେ ବିଜୟ ପାଉଛ, କୌଣସି ଧନ ତୁମକୁ ରୋକିପାରିନାହିଁ। ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ମହାନ। ଆମେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁ, ଏହି ପୂଜାରେ ଆମକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ପ୍ରତିନିଧି ହେଉନ୍ତୁ। ଆମେ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିବା। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ, ଓ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଦୂରରୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏକଟି ଅଟକିଯାଏ, ଅନ୍ୟଟି ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ତୁମର ଚିହ୍ନ ସମତଳ ମାଠରେ ଦେଖାଯାଏ। ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲ, ତୁମର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଜଳ ମୁକ୍ତ କଲ। ସେପରି ସର୍ପକୁ ହତ୍ୟା କଲ, ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଲ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ବଦଳ ନଶ୍ଟ କଲ। ଯୁବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ଦାସ୍ୟମାନେଙ୍କର ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ବଜ୍ର ହସ୍ତରେ ଧରି ଆର୍ୟମାନେଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଗୌରବ ବଢ଼ାଇଲେ। ଏହିପରି କଥା ମାନବମାନେ ବର୍ଷୋବର୍ଷ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଦାନବୀର ନାମକୁ ଗୌରବ ଦେଇଛନ୍ତି। ଶତୃହନ୍ତା ବଜ୍ରଧାରୀ ପୁତ୍ର ପରି ତାଙ୍କର ନାମ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ବହୁତ ଧନ ଦେଖ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆସ୍ଥା ରଖ। ସେ ଗୋ, ଘୋଡ଼ା, ଉଦ୍ଭିଦ, ଜଳ ଓ ଅରଣ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିଛନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ପାଇଁ ଆମେ ସୋମ ରସ ଚାପିବା। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସତ୍ୟ, ସେ ଧନ ହିନମାନେଙ୍କୁ ବାଣ୍ଟି ଦେଇଥିବା ଯୋଦ୍ଧା ପରି ଆସନ୍ତି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଶୟନ ଅସୁର ସର୍ପକୁ ଉଠାଇ ହତ୍ୟା କଲ, ତୁମର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଦେବମାନେ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଶୁଷ୍ଣ, ପିପ୍ରୁ, କୁୟବା, ଓ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲ, ଶମ୍ବରଙ୍କର ନବ୍ବେଁଠି ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଲ। ଏହିପାଇଁ ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ, ଓ ଦ୍ୟୌଃ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନଦିଅନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆସନ ସ୍ଥିର ହୋଇଛି। ସେଠାରେ ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ଜନ କରି ବସ। ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଖୋଲିଦେ, ଚର୍ମରେ ଥକିଥିବା ରଥମାନେକୁ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବିଶ୍ରାମ କର। ଉତ୍ସାହୀ ମନ ନେଇ ଲୋକମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଦେବମାନେ ଦାସ୍ୟମାନେଙ୍କ ରୋଷ ଦୂର କରି, ଆମ ଆର୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଉନ୍ନତି ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇଥିବେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜଳରେ ଫେନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବେ। କୁୟବାର ବଧୁ ପରି ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଶବକୁ ଉଦରର କୋଣାରେ ରଖ। ସେ ଦୁଇ ଉପର ଲୋକର ନାଭି ସଂଯୋଜନ କଲେ। ପ୍ରଥମ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହ ନାୟକ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ଦୁଧ ଝରାନ୍ତି, ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଦେଇ ଚାଲନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦୂରରୁ ଦେଖାଯାଏ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦାସ୍ୟଙ୍କ ଘରକୁ ସିଧାଯାନ୍ତି। ଦାନବୀର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କଞ୍ଜୁସ ପରି ଦାନ ବଞ୍ଚି ରଖନିଅ। ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ନିର୍ମଳ ଶ୍ରେୟସ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମର ବାହୁ ଆମଠାରୁ ବଞ୍ଚିନଅ। ତୁମର ଆସ୍ଥା ତୁମର ମହାଶକ୍ତି ଉପରେ। ଆମ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରହିଛି, ଏହିଭଳି ମୁଁ ଭାବୁଛି। ମହାଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅ। ଅନେକବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଆସନରେ ଆମକୁ ଭୁଖା ଛାଡ଼ି ଦିଅନି, ଆମକୁ ଉପଜୀବିକା ବଞ୍ଚି ନଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ହତ୍ୟା କରନି, ଆମକୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନି। ଆମ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ନେଇଯିଅନି। ଆମ ଡିମ୍ବ ଭାଙ୍ଗି ଦିଅନି, ଆମ ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଦିଅନି, ହେ ସହଜନ୍ମ। ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି, “ସୋମ ଆସିଛି, ପିଉନ୍ତୁ।” ଏହା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ। ତୁମର ପେଟ ଭରିଦିଅ, ପିତା ପରି ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣ। ଚନ୍ଦ୍ର ଜଳରେ ଅଛି, ଗରୁଡ଼ ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼େ। ଦେବମାନେଙ୍କର ସୁନା ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ମିଳେନାହିଁ, ବିଜୁଳି ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ। ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଁଲେ, ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଯାନ୍ତି, ଯୁବତୀ ତାଙ୍କର ଭର୍ତ୍ତାକୁ ମିଳେ। ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇ ତାହାର ସାର ଦେଉଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ। ଦେବମାନେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟହୀନ ଜଣକୁ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଦିଅନି, ଆମେ କେବେ ସୋମର ଶୂନ୍ୟତାରେ ପଡ଼ିବା ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଜାଣେ। ମୁଁ ଶେଷ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ପଚାରେ, ଦୂତ ଏହା ଘୋଷଣା କରିବ। ପୁରୁଣା ପୂଜା କେଉଁଠି ଗଲା?