ଏକ ଦିନ, ଯେତେବେଳେ ବୃହତ୍ ଯଜ୍ଞର ଆୟୋଜନ ହେଉଥିଲା, ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ଦେଶବାହକ ଭାବରେ ବାଛି ନିଆଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିଶ୍ୱର ପ୍ରେମ ଓ ଆଦର ମାଧ୍ୟମରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଅଗ୍ନି, ଲୋକଙ୍କର ମାଲିକ ଓ ନିବେଦନର ପ୍ରିୟ ଧାରକ, ସେଠାରେ ଆସିବାକୁ ତିଆରି ହେଲେ। “କୃପୟା, ଦେବତାମାନେ ଆସନ୍ତୁ,” ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, “ତୁମେ ପୂଜାରୀ, ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାନ୍ୟତା ମିଳିଛି।” ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। “ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏହି ପବିତ୍ର ତଳେ ବସିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ,” ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମୟ ଅଗ୍ନି ଓ ଘୃତ ନିବେଦନ ସହିତ, କୁହୁଥିଲେ, “ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଦୂର କରିବି, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିବି।” ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନୂତନ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କର ସୁଖ ସାଧନ କରିବ। ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା ନରାଶଂସା, ଯେଉଁଥିରେ ମଧୁର ଭାଷାରେ ନିବେଦନ ହେଉଥିଲା। “ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଯାଉ,” କୁହାଯାଇଥିଲା, “ତୁମେ ମାନୁଷ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ସେବା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ଏହି ସମୟରେ, ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତ, ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ସଜିତ, ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ବସିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେବୀ ଇଲା, ସରସ୍ୱତୀ, ଓ ମହୀ ମିଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଘାସରେ ବସିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ମାନୁଷଙ୍କର ମାଲିକ ଭାବରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ସମସ୍ତେ ସେବା କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ,” ବୋଲି କହିଥିଲେ। ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ। ସେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆସିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ବୃହସ୍ପତି, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ପୂଷଣ, ଭଗ, ଆଦିତ୍ୟସ୍, ଓ ମାରୁତ ସମ୍ମିଳିତ ହେବାକୁ ଥିଲେ। “ତୁମେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଧନ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେ,” ତାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା। ଏହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞର ସୁକୁନ୍ତଳି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ ହେବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ। “ଯିଏ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନିତ କରେ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର,” ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭାବରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞର ମାଧ୍ୟମରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଓ ମାନ୍ୟତା ସହିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା କୁ ସାକାର କରିବାକୁ ଚାଲିଥିଲେ।