ଏକ ଦିନ, ଋଷିମାନେ ଦୈବିକ ଯଜ୍ଞରେ ବସି, ନାରାଶଂସଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ଡାକିଲେ—“ନାରାଶଂସ, ଆମକୁ ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ରକ୍ଷା କର, ଶେଷ ଆହୁତି ଓ ଆମ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ମଙ୍ଗଳ କର। ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର, ଅସୁଦ୍ଧ ମନସ୍କୁ ହଟାଇ, ଉପାସକଙ୍କୁ କୁଶଳ ଦିଅ।” ତାଙ୍କର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ତେଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକି, କହିଲେ—“ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଣ୍ଡ ଅସୁରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ ଶର ଦ୍ୱାରା ଦଳିଦିଅ। ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅସୁଦ୍ଧତା ଦୂର କର, ଉପାସକଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ କର।” ଏହି ଶୁଭ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ହେଲା—“ମୁଁ ମନରେ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ତୁମେ ବିବେକି, ତପସ୍ୟାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛ, ତପସ୍ୟାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏଠାରେ ସନ୍ତାନ ଦିଅ, ଧନ ଦିଅ, ପୁତ୍ର ଆଶା କରୁଥିବାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଦିଅ।” “ମୁଁ ମନରେ ତୁମ ଦୀପ୍ତିମୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିଛି, ସମୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ନୁହଁ। ଯୁବତୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ, ପୁତ୍ର ଆଶା କରୁଥିବାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଦିଅ।” “ମୁଁ ଗଛରେ ଗର୍ଭ ରଖିଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଗର୍ଭ ରଖିଛି, ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି, ନାରୀମାନେ ପୁତ୍ର ପାଇଛନ୍ତି।” ଏହି ଦିବ୍ୟ କ୍ରମରେ, ଋଷିମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ବିଷ୍ଣୁ ଗର୍ଭସ୍ଥଳୀକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଆକୃତି ଗଢନ୍ତୁ, ପ୍ରଜାପତି ଗର୍ଭ ଭରନ୍ତୁ, ଧାତୃ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତୁ।” “ସିନୀବାଳୀ, ଗର୍ଭ ରଖ; ସରସ୍ୱତୀ, ଗର୍ଭ ରଖ; ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, ଗର୍ଭ ରଖନ୍ତୁ।” “ଯେ ସୁନା ଅରଣି ତୁମେ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମଥିଛ, ସେଇ ଗର୍ଭକୁ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଦଶମ ମାସରେ ଜନ୍ମ ହେବ।” ତେଁମାନେ ତିନି ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ—“ସ୍ୱର୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମାନ, ଅପରାଜିତ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆମକୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।” “ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ, ନ ପଥରେ, ନ ଚୌମାସାରେ; ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ନାହିଁ।” “ଯାହାଙ୍କୁ ଅଦିତିର ପୁତ୍ରମାନେ ଅମର ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ମର୍ତ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ସଦା ସୁଖୀ ଥାଏ।” ଏଉଁ ସମୟରେ ତେଁମାନେ ବାୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ବାୟୁ, ଆମକୁ ଶୁଶ୍ରୂଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଆମ ପ୍ରାଣକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ନିଅ।” “ବାୟୁ, ତୁମେ ଆମ ପିତା, ଭ୍ରାତା, ବନ୍ଧୁ; ଆମକୁ ଜୀବନ ଯୋଗ୍ୟ କର।” “ଅମରତ୍ୱର ଯେଉଁ ଧନ ତୁମ ଗୃହରେ ଅଛି, ବାୟୁ, ସେଠାରୁ ଆମ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦିଅ।” ଏବେ ତେଁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—“ମୁଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଲୋକମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ଜିତ କରି ନେଇଯାଉ।” “ଯେ ଦୂର ଦେଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅରଣ୍ୟ ପାରେ, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ଜିତ କରି ନେଇଯାଉ।” “ଯେ ପବିତ୍ର ତେଜରେ ଅସୁରମାନେ ନିଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେ ବୃଷଭ, ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ଜିତ କରି ନେଇଯାଉ।” “ଯେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ଜିତ କରି ନେଇଯାଉ।” “ଯେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଦୂର ସୀମାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ଆମକୁ ଦ୍ୱେଷ ଉପରେ ଜିତ କରି ନେଇଯାଉ।” ଏବେ ତେଁମାନେ ଜାତବେଦସ୍ଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଅଶ୍ୱ ଆହୁତି ଦେଲେ—“ଏହି ଆସନ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।” “ଏହି ଜାତବେଦସ୍ଙ୍କୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନଶୀଳ, ମୁଁ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛି।” “ଯେଉଁ ଜାତବେଦସ୍ର ଆଲୋକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେଇ ଯାଏ, ସେମାନେ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରେରଣା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ପୂଜା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଏକ ଚିତ୍ରିତ ଗାଈ ଆଗକୁ ଆସିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆ ପାଖରେ ବସିଲା, ବାପା ପାଖକୁ ଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କଲା। ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକରେ ଚଳିଛି, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସ ନେଉଛି; ବଡ଼ ବୃଷଭ ଆକାଶକୁ ଘୋଷଣା କରିଛି। ସେ ତିରିଶି ସ୍ଥାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବାଣୀ ଦୃତ ଅଶ୍ୱ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ପ୍ରଭାତ ଆସିବା ସହିତ ଦିନ ଚଳିଛି। ଏହି ଜଗତର କ୍ରମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ତାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଠାରୁ ରାତି ଉତ୍ପନ୍ନ, ରାତିରୁ ବହୁମୂଖୀ ସାଗର ଜନ୍ମିଥିଲା। ସାଗର ଓ ବହୁମୂଖୀ ସମୁଦ୍ରରୁ ବର୍ଷ ଜନ୍ମିଲା; ସେଇ ବର୍ଷ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ବିଭାଜନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳନ୍ତି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୂର୍ବବତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଅନ୍ତେ, ତେଁମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଘରେ ଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ବେଦିରେ ଦହୁଛ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଦିଅ।” “ସମେତି ଚଳ, ସମେତି କହ, ମନ ସମେତି ବୁଝ; ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ସମଭାବରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶକୁ ପୂଜିଥିଲେ।” “ତୁମର ଦୃଢ ସଂକଳ୍ପ ଏକ, ସଭା ଏକ, ମନ ଏକ, ଯେଉଁଠାରେ ଚିନ୍ତା ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ; ମୁଁ ଏକାତ୍ମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାତ୍ମ ଆହୁତି ଦେଉଛି।” “ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏକ, ହୃଦୟ ଏକ; ମନ ଏକ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏକତାରେ ରହିପାରିବେ।” ଏପରି ଭାବେ, ଋଷିମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଦୈବି ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଏକତା ଆନିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ନିମନ୍ତେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଥିଲେ।