ଏକ ଦିନ, ବୃହତ୍ ଯଜ୍ଞ ଶିବିରରେ ବୈଦିକ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଶାନ୍ତିର ଅନ୍ୱେଷଣରେ ନିଜର ଅନ୍ତର ଶୁଧ କରି, ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଲେ। ସେମାନେ ଜାଗିଥିବା, ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା କିମ୍ବା ମନରେ କିଛି ଅପକାର ଭାବିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାହାର ପ୍ରଭାବ ଦୂର ହେଉ ଓ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂର ହେଉ, ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପରିବାରରେ ଦୁବ୍ଧ ପକ୍ଷୀ ଆସିଲା। ଋଷିମାନେ ଭାବିଲେ, ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ନିରୃତି ଏହି ଦୁବ୍ଧକୁ ପଠାଇଥିବା କି? ଏହି ଦୁବ୍ଧ ପକ୍ଷୀର ଆଗମନ ପାଇଁ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଓ ଶୁଭ କାମନା କରି, ଅର୍ପଣ ଦେଲେ। ଦୁଇପଦୀ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦୀ ଜନ୍ତୁମାନେ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଏହି ଦୁବ୍ଧ ପକ୍ଷୀ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦୂତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଋଷିମାନେ ଚାହିଲେ, ଏହି ଦେବଦୂତ ନିଜ ଘରକୁ କିଛି କଷ୍ଟ ନ ଆଣୁ। ଅଗ୍ନି ପୂରୋହିତ ଭଳି ତାଙ୍କ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଏହି ବିଙ୍ଗିଆ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବା ଦୂରେ ରହୁ। ଏହି ବିଙ୍ଗିଆ ଅସ୍ତ୍ର ଘରର ଚୁଲିରେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ସହିତ ଏକ ଅନ୍ୟ ନିବାସ ନେଲା, କିନ୍ତୁ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଦେଲା ନାହିଁ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ଗାଁ ଓ ଗୋମାନେ ସୁସ୍ଥ ରହିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଦେବଦୂତ ଦୁବ୍ଧ ଏଠାରେ କିଛି କଷ୍ଟ ନ ଦେଉ। ପରେ ଉଲୁକ ଯାହା କହିଥାଏ ତାହା ଅନାବଶ୍ୟକ; ଦୁବ୍ଧ ଅଗ୍ନିରେ ଯାହା ଚିହ୍ନ ଦେଉଥାଏ ତାହା ଅନାବଶ୍ୟକ। ଯାହାକୁ ଏହି ଦୂତ ପଠାଯାଇଛି, ତାଙ୍କୁ, ଯମ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନମସ୍କାର ଜଣାଇଲେ। ଏହି ଦୁବ୍ଧକୁ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରିବା ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ମନରେ ଉଲ୍ଲାସ ଭରି, ଗାଁ ଗୋମାନେ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଅପକାର ପଛରେ ଛାଡି, ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଦୂରେ ଉଡ଼ିବା ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା, ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟୀ ହେବା, ଗୋମାନେର ନାୟକ ହେବା ଚାହିଲେ। ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଅପରାଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ। ଅପନା ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ଦବାଇ ରଖିବେ। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ଦୁଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଧରି, ଧନୁର ତନ୍ତୁ ଭଳି ବାନ୍ଧିଲେ। ବାଣୀର ଦେବତା, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ବାଚନ କରି, ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି କହିବେ ନାହିଁ।