ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ତାଙ୍କର ମହିମା ଓ ଦୟାର ଗାଥାରେ। ଆମେ ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ଯେପରି ରଥ ତିଆରି କରାଯାଏ, ସେପରି ଆମର ଚିନ୍ତାରେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ରଚିଛୁ। ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ମିତ୍ରତା କରିଛ, ସେଠାରେ ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦେଉଛ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜିତ, ସେଠି ଲୋକ ଅଜୟ, ଶୂର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଛ, ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ପାରେନି। ତୁମେ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆଶା କରୁଛୁ ଯେ, ଆମେ ମିତ୍ରତାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା। ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଜଳାଇ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ସଫଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଥିବା ଅଫରିଂ ଗ୍ରହଣ କର, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଆମେ ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଇନ୍ଧନ ଆଣିବା, ଅଫରିଂ ତିଆରି କରିବା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରିୟାରେ ଏହା ସଜାଇବା। ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ସଫଳ ହେଉ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଦୁଇପା ଓ ଚାରିପା ପ୍ରାଣୀମାନେ ତୁମ ନିୟମରେ ଚଳିଥିବା, ଅଗ୍ନି, ଜନମାନେଙ୍କର ରକ୍ଷକ। ଉଷାମାନେ ତୁମ ଦିଆ ଦିଗ୍ଦର୍ଶନରେ ଅଦ୍ଭୁତ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ତୁମେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ଓ ହୋତୃ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପ୍ରଥମ, ପ୍ରଶାସ୍ତା, ପୋତା, ଗୃହପତି। ତୁମେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଜାଣି, ତାହାକୁ ସଫଳ କର। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉତ୍ତମ ମୁହଁ ଓ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଦୂରରୁ ଦେଖିପାରିବା, ଦେବତା, ତୁମେ ସବୁ ଦେଖୁଛ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ସୋମ ଦାନ କରୁଥିବା ପୂଜକ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କର ରଥ ପ୍ରଥମ ହେଉ। ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଅଗ୍ନି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଉ। ତାପରେ ତୁମେ ଜାଣିବା, ଆମ ଶବ୍ଦ ସଫଳ ହେଉ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅସୁବିଧା ଦେବା ଚାହୁଁଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ଦୂର ଓ ନିକଟରେ ଯେଉଁଠି ରହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୂର କର। ପୂଜାରେ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସିତ, ସେଠି ଆମ ପଥ ସହଜ କର। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଯେବେ ତୁମେ ତୁମ ରଥକୁ ଲାଲ ଓ ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ା ଯୋକ କରି, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା, ତୁମ ଗର୍ଜନ ବଳଦ ଭଳି ହୁଏ। ତୁମେ ଧୂଁଆର ଝଣ୍ଡା ଦେଇ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ତୁମ ଗର୍ଜନରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମ ଚରଣ ଉପରେ ଜଳ ବିନ୍ଦୁ ଚିଁଟିଯାଏ। ତୁମ ରଥ ପାଇଁ ପଥ ସହଜ ହୁଏ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ମିତ୍ର, ଵରୁଣ ଓ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ। ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରକ୍ଷା ଆମେ ପାଇଁ। ତୁମେ ଆମେ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦେବ, ଅଦ୍ଭୁତ ମିତ୍ର, ଧନର ଧନ, ପୂଜାରେ ଶୋଭାମୟ। ଆମେ ତୁମର ବିଶାଳ ଆଶ୍ରୟରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଯେବେ ତୁମେ ନିଜ ଘରେ ଜଳାଯାଉଛ, ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛ, ଅତି ଦୟାଳୁ ହେଉଛ, ତୁମେ ପୂଜକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଉଛ। ତୁମ ମିତ୍ରତାରେ ଆମେ କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଭଲ ଧନ ଦେବାରେ ଦୟାଳୁ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦେଉଛ, ସେଉଁଠି ପାପ ନଥାଉ, ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକ। ତୁମ ଦୟାରେ ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ନିର୍ଭର ହେବା। ଏଭଳି ଅଗ୍ନି, ଭାଗ୍ୟର ଜ୍ଞାତା, ଏଠି ଆମ ଜୀବନ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଦୟା କର। ମିତ୍ର, ଵରୁଣ, ଅଦିତି, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଆମେ ପ୍ରତି କେବେ ଅନିଷ୍ଟ ନ କରନ୍ତୁ। ଏଠି ଦୁଇ ଆକୃତି ଆଲୋକ ପାଇଁ ଚଳିଥିବା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାନେ ଛେନାକୁ ମାଁ ପାଖକୁ ଆଣିଥିବା। ଏକରେ ପିତାମ୍ବର, ସ୍ୱୟଂଚଳିତ; ଅନ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଛି। ଦଶ ଯୁବତୀ, ଅଶ୍ରମ ନଥିବା, ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରର ଗର୍ଭକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତିଖା ମୁହଁ, ଜନମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ତାଙ୍କୁ ଚାଲାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ତିନି ଜନ୍ମ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଛି; ଏକ ସମୁଦ୍ରରେ, ଏକ ଆକାଶରେ, ଏକ ଜଳରେ। ପୃଥିବୀର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଅନୁସରି, ଋତୁର ଶାସକ ତାଙ୍କୁ ସଜାଇଛି। ଏହି ତୁମ ଗୁପ୍ତତା କିଏ ବୁଝିପାରିଛି? ଛେନା ମାତାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଅନେକ ଜଳର ଗର୍ଭ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ, ମହା ଋଷି, ନିଜ ନିୟମରେ ଚଳିଛି। ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ଭଲ ମଧ୍ୟ ଖରାପ ମଧ୍ୟରେ ସିଧା। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ କମ୍ପିଯାଇଥିଲେ; ସିଂହ ପରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ଦୁଇ ଭଲ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରନ୍ତି; ଗାଁ ଓ ହେଫର ଏକସାଥି ଆସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଆ ଅଫରିଂ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ସେ ଶକ୍ତିର ନାୟକ ହେଲେ। ସବିତାର ପରି ଦୁଇ ହାତ ଫାଇଲି ତିବ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରି, ଦୁଇ ଦୁନିଆକୁ ରଙ୍ଗ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଉପରକୁ ଉଠି, ମାତାମାନଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଛନ୍ତି। ଉପରକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆକୃତି ତିଆରି କରି, ଗାଁ ଓ ଜଳରେ ମିଶି, ଋଷି ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ଆଧାରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭା ହୁଏ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଆଧାର ବିଶାଳ, ଶକ୍ତିର ଦୀପ୍ତିମାନ ନିବାସ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳାଇ, ନିଜ ମହିମାରେ ଆମେ ନିର୍ଭୟ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ମାରୁଭୂମିରେ ଝରଣା ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କର, ଦୀପ୍ତିମାନ ତରଙ୍ଗରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କର, ତୁମ ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଧନ ରଖି, ଜଳ ଓ ଉତ୍ସରେ ଚଳିଛ।