ଓଡ଼ିଆ ରେ ବେଦର ଏହି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଉତ୍କଳ ଗାଥା ଭାବରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବି: ଏକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ। ଦେବତାମାନେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ବାୟୁଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ତଳେ, ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛାରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଏକ ମାନବ ଧନ ପାଇଥାଏ। ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ଡାକୁଛୁ, ଦିନମଧ୍ୟରେ ଡାକୁଛୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ, ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଆମକୁ ତୁମରେ ଆଣ। ଏହି ହେଉଛି ଏକ ମହାପୁରୁଷ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକାରୀ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ର କେବେ ମରେନାହିଁ, କେବେ ହାରେନାହିଁ। ସେ ଲୋକଙ୍କର ନାୟକ, ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରଦାତା, ବୃତ୍ର ନାଶକାରୀ, ଶତ୍ରୁ ଦମନକାରୀ, ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାନ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଭୟହୀନତା ଦିଅନ୍ତୁ। ବୃତ୍ର ନାଶକାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେମନ କୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କର, ଶତ୍ରୁ ଦୁଷ୍ଟ ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କ ରୋଷ କୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କର, ତାଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଭଙ୍ଗ କର। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ଦୁର କର, ଆକ୍ରମଣକାରୀ କୁ ନମାଇ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଧମ ଅନ୍ଧକାର ରେ ପଡ଼ନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଘୃଣା କରୁଥିବା ଚିନ୍ତା କୁ ଦୂର କର, ହାନି କରିବା ଇଚ୍ଛା କୁ ଦୂର କର, ରୋଷରୁ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ଅଧିକ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ, ଆঘାତ ଦୂର କର। ନାରୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆଶା ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ନାୟକତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଚାହାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜନ୍ମରେ ଶକ୍ତି ନେଇଛ, ତୁମେ ନିଷ୍ପତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃତ୍ର ନାଶକାରୀ, ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ଦୁଇ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରିଛ, ଶକ୍ତିରେ ଏକତ୍ୱ, ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଛ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁକୁ ଜୟ କର, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବନର ଉତ୍ସ। କେହି ପାଇଁ ସୋମ ଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଏ, କେହି ପାଇଁ ଘୃତ ପୂଜା କରାଯାଏ, କେହି ପାଇଁ ମଧୁ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ—ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଅଜୟ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଉପଲବ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ମହାତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି—ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ନାୟକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହ ଦାନ କରିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ହଜାର ଦାନ କରିଛନ୍ତି—ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସତ୍ୟର ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସତ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଯମଙ୍କୁ ଯାଇଥିଲେ—ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁ କବିମାନେ ହଜାର ରାସ୍ତାର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଯମଙ୍କୁ ଯାଇଥିଲେ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଏହି ଶତ୍ରୁ, ଏକ ଚକ୍ଷୁବିଶିଷ୍ଟ, ବିକୃତ, ପର୍ବତକୁ ଯାଉ, ଅବିଚଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଉ; ଶିରିମ୍ବିଠା ଭୂତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ତୁମକୁ ଦୂର କରୁଛୁ। ଏଠୁ, ସେଠୁ, ସମସ୍ତ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରୁଣମାନେ ଦୂର କର; ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଗୋରୁ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁକୁ ଆଘାତ କର। ନଦୀର ଦୂର ପାରେ ଏକ ଲଗ୍ ଭସୁଛି, ଲୋକ ବିନା, ତୁମେ ଏହାକୁ ଧରି, ନାଶକାରୀ, ଏହା ସହିତ ଅତିକ୍ରମ କର। ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବୀୟମାନେ, ମଣ୍ଡୁରା ଓ ଧାଣିକା ଚଳିଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଫିଜିଂ ଶକ୍ତିମାନେ, ନାଶ ହେଲେ। ସେମାନେ ଗାୟକୁ ଚାରିପାଖ ଖୋଜିଲେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଚାରିପାଖ ଘୂରିଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇଲେ—କିଏ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ? ଆମର ଚିନ୍ତା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁ, ଦ୍ରୁତ ରଥ ପରି, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ; ତାଙ୍କ ସହିତ, ଆମେ ଧନ ଉପରେ ଧନ ବିଜୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ଶକ୍ତି ସହିତ, ଅଗ୍ନି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଗାୟମାନେ ଚାଲୁଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ, ଆମକୁ ଦାନଦେଇ ଉତ୍ସାହିତ କର। ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର, ବିସ୍ତୃତ, ଗାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅ, ଏକ ଅଂଶ ଦିଅ, ଲୋଭୀମାନେ ଦୂର କର। ଅଗ୍ନି, ଅକ୍ଷୟ ତାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରେ ଉଠାଅ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ସ୍ଥାପନ କର। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦୀପ, ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ, ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ; ଉଠ, ଶକ୍ତି ନେଇ ସ୍ତୁତି ପାଇଁ। ଏବେ, ଆମେ କେଉଁ ଜଗତକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିବୁ—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା? ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ, ଆମ ଦେହ, ଆମ ମନ୍ତାନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ମାରୁତମାନେ ଆମ ଦେହର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଉନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେ ନାଶ କରି, ଦିବ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟତାକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସ୍ତୁତିକୁ ନୂତନ ଦିଗରେ ନେଇଥିଲେ; ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ, ପୋଷଣ ଖାଦ୍ୟକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ପବନ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି ଭୂମିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସବିତାର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶତ ନମସ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ; ଆମକୁ ତୁଳି ଚମକରୁ ରକ୍ଷା କର। ସବିତା ଦେବତା ଆମର ଦୃଷ୍ଟି ହେଉନ୍ତୁ, ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଆମର ଦୃଷ୍ଟି ହେଉ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତୁ। ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ, ଆମେ ଏହି ଜଗତକୁ ସମେତ ଏକାକି ଦେଖିପାରିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବା; ଆମେ ମାନବ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିସ୍ତୃତ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା; ମୁଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋର ପତିଙ୍କୁ ଆସିଛି, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଉପରେ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ। ମୁଁ ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ମୁକୁଟ, ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ କଥା କହୁଥିବା; ମୋର ପତି ମୋର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ, ଦୃଢ଼ ନାରୀଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କର। ଏଭଳି, ଦେବତାଙ୍କର କୃପା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଶକ୍ତି, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଆମ ଜୀବନକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ।