ଏହି କଥା ଆମେ ଆରମ୍ଭ କରୁଛୁ ଅମର ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଉପରେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଶକ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅନନ୍ୟ, ଯାହା କେହି ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଚତୁର, ସମସ୍ତ ଜୀବନର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରିଭୁସ୍ ନାମକ ଏକ ମହାନ ଋଷି ଅଛନ୍ତି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ସେଉଁଠି ଏକ ନିର୍ମଳ ଓ ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ଯାହା କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏଠି ଏକ ଅତି ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଶକ୍ତି ଅଛି, ଯାହା ତାଙ୍କ ନିଜ ଜନ୍ମରେ, ତାଙ୍କ ଗୋତ୍ରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ମାନେ ଏଠି ପ୍ରଭାସିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଦୂର ଦିଗରେ ଉଡ଼ୁଥିବା, ଅତି ଚମତ୍କାରିକ ପଖି, ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ୟେନ, ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ପଥ ଶତଚକ୍ର ଯାନର ମାନେ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ, ରକ୍ତିମ ଓ ଶୋଭାମୟ, ପଦେ ପଦେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଆଣିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଢ଼େ, ଜୀବନ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଓ ସମ୍ପର୍କ ଜାଗୃତ ହୁଏ। ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ସହିତ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏହି ମହାଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିଛ। ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଢ଼ାଯାଏ ଓ ଏହି ସୋମ ଆମ ପାଇଁ ପିଷାଯାଏ। ଏଠି ଏକ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧୀ ଖୋଦିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ। ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍୵ାମୀକୁ ଅପନା ପାଖରେ ରଖିପାରିବେ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରେ। ଉପରକୁ ପତ୍ର ଥିବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦୂର କରି, ସ୍୵ାମୀକୁ ନିଜ କରିବା ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ। ସେ କହେ, "ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ, ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଯେ ଅଛି, ସେ ଅଧମ ହେଉ।" ସେ ଚାହେ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନାମ ନ ନିଅ, ଏବଂ ସେ ଏଠିରେ ଆନନ୍ଦ ନ ପାଉ। ସେ ଚାହେ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୂର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଯାଉ। ସେ ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହେ। ସେ ଏହି ଉଦ୍ଭିଦକୁ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଉପରେ ରଖିଛି, ଏବଂ ଏହି ଉପରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଇଛି, ଯେଉଁପରି ସ୍୵ାମୀର ମନ ମୋ ପଛରେ ଚାଲିନଯାଉ, ଗାଈ ଝିଅ ପଛରେ ଯେପରି ଚାଲିଯାଏ କିମ୍ବା ପଥରେ ପାଣି ପରି ବହିଯାଏ। ଏଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ଚିତ୍ର ଦେଖାଯାଏ—ଏକ ଅପ୍ରକୃତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅପ୍ରକୃତି। ସେ ଏମିତି ମନେ ହୁଏ ଯେ, ସେ ବିନାଶ ହେଉଛି; ସେ ଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ନ ସେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିପାରନ୍ତି, ଭୟରେ ଥିବା ପରି। ଯେତେବେଳେ ଝିଙ୍କି ଗର୍ଜନ କରେ ଓ ବଳଦ ପାଖକୁ ଡାକିଥାଏ, ସେ ଦୌଡ଼ି ଆସେ। ଏହି ଅପ୍ରକୃତି କେବେ ଗାଈ ପରି ଚରେ, କେବେ ଘର ପରି ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଗାଡ଼ି ପରି ଚଳେ। ବଳଦ ତାଙ୍କ ଗାଈକୁ ଡାକେ, ଲାଠି ଦେଇ ଆଘାତ କରେ, ଅପ୍ରକୃତି ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଥାଏ, ଏବଂ ଭାବେ, "ମୁଁ ଧ୍ୱନି କରିଛି।" ଏହି ଅପ୍ରକୃତି କାହାକୁ କ୍ଷତି କରେ ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ କେହି ନ ଆସନ୍ତି; ସେ ମିଠା ଫଳ ଖାଇ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଶେଇପଡ଼ନ୍ତି। ଗନ୍ଧ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର, ଅବଉଷିତ ଏହି ଅପ୍ରକୃତି, ପଶୁମାନଙ୍କ ମାଆ, ଏହିପରି ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ଏବେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଆସୁ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ, କାରଣ ସେ ଭୟଙ୍କର ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରି ଜଳପଥ ଖୋଲିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍୵ର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଓ ଭୂମି ତାଙ୍କ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଗୋଧନ ଉପରେ ଅଧିକାର ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞ ଓ ହୋମରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି। ମଘବନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜ କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ପଣକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଘରେ ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ପୁରସ୍କାର, ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ଆଶା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦ୍ରୁତ କୃପା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭଲ ଧନର ସ୍୵ାଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯଜମାନ ଶୀଘ୍ର ଧନ ଓ ପୁରସ୍କାର ଜିତନ୍ତି। ମଘବନ୍, ତୁମେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ପରି, ଜ୍ଞାନୀ ପିତା, ଏବଂ ଦାନଶୀଳ ବିତରକ। ଆମେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ। ସୋମ ରସ ପିଷି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ, ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିର ଫଳ ଦିଅ। ଭାଗ୍ୟ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମ ପରିବାର ସହିତ ଉନ୍ନତି କରିପାରିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶୌର୍ୟବାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଦାସ ଶିବିରକୁ ଜୟ କରିଛ। ତୁମେ ଜଳରେ ଲୁଚି ଥିବା ଗୁପ୍ତ ଧନ ଧାରଣ କର, ସୋମ ପରି ଉତ୍ସରେ ଲୁଚିଥିବା। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍, ଜ୍ଞାନୀ, ରୁଚିଶୀଳ ଏହି ଭକ୍ତିଗୀତ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଋଷିମାନଙ୍କ କୃପା ଆଣିଥାନ୍ତି। ଆମେ ସୋମ ସହିତ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଗୀତ ତୁମ ପାଇଁ; ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଓ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ବେନଙ୍କ ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଡାକାଯାଏ; ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ ଆସ, ଯେଉଁଠାରେ ଗାୟକମାନେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର ଭାବରେ ତୁମେ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି। ଏବେ ସବିତା ଦେବଙ୍କ କଥା ଆସେ। ସବିତା ତାଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଥିଲେ, ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ, ମଧ୍ୟମ ଲୋକକୁ ଘୋଡ଼ା ପରି ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଅଡ଼ିଗ ରଖିଥିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ସମୁଦ୍ର ଉଠିଥାଏ ଓ ଖୋଲାଯାଏ, ସେଠି ସବିତା, ଜଳର ସନ୍ତାନ, ତାହାର ପଥ ଜାଣନ୍ତି। ସେଠାରୁ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳ ଉପରକୁ ଉଠିଲା, ସେଠାରୁ ସ୍୵ର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଅଡ଼ିଗ ଭାବେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା।