ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ମହାବଳଶାଳୀ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତମାନେ ଦାୟାବାନ ହୃଦୟରେ ଡାକିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଅଞ୍ଚଳରେ କିଏ ଓଉଁ ନିକଟରେ ଓଉଁ ନିର୍ମମ ବଘା ଭଳି ଆଚରଣ କରେ, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ବିଘ୍ନବିନାଶକ, ବିଜୟୀ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମୋଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଚାହେଁ ସେମାନେ ନିଜ ଜନ କିମ୍ବା ପର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କମାଇଦିଅ, ଯେପରି ଆକାଶ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କ୍ଷୟ ପାଏ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଏଭଳି ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଚାହିଲେ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା ଧରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ସତ୍ୟର ପଥରେ ଆମକୁ ନେଇଯାଅ, ସମସ୍ତ ଅପମାନ ଦୂର କର। ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଧନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।” ଏହିପରି, ଭକ୍ତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ—ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଗାଈ, ଯାହା ଅନେକ ଧାରାରେ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୋଷିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଦୁହିଁଠିକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଭରିଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ମାତା ଏହି ମହାନ୍ତ ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନଙ୍କ ଶାସକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନି ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ମାନବ ଜୀବନର ଦୁର୍ଗମ ବାଧାଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂର କର, ଯେଉଁଅଂଶ ଦୃଢ଼ ଅଛି ତାହା ଶିଥିଲ କର। ଯିଏ ଆମକୁ ବିପକ୍ଷ କରେ, ତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କର।” ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଓ ଶତ୍ରୁତା ଦୂର ହେଉ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ, ଭକ୍ତମାନେ ଦେଖିଲେ ଦିବ୍ୟ ମାତା ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁର୍ମନ୍ତ୍ରଣାମାନେ ଆମୁଠୁ ସବୁଦିଗରେ ଦୂରଯାଉ, ଯେପରି ଘମ ଶରୀରରୁ ବହିଯାଏ କିମ୍ବା ଦର୍ଭ ଘାସର ତନ୍ତୁ ଅଲଗା ହୁଏ। ଅଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଆମୁଠୁ ଦୂର ହେଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଆପଣ ଦୀର୍ଘ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବେ, ଏହି ପୁରାତନ ପଥରେ, ଯେପରି ଯମ ଚାଲିଥିଲେ, ଆମକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଅ। ଆମେ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନେଇ ଆଗେଇଯାଉନାହିଁ। ଶ୍ରୁତ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛୁ। ଆମେ ପକ୍ଷ ଓ ଉପପକ୍ଷ ନେଇ ଏଠାରେ ସମିଳିତ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ।" ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପତ୍ରର ବୃକ୍ଷ ତଳେ, ଯମ ଦେବତା ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ପାନ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ପୁରୁଣା ପିତାମହ ଯମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଏହି ଯାତ୍ରା ଦେଖି, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ଈର୍ଷ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ଯୁବକ ନିଜ ମନରେ ଏକ ନୂତନ ରଥ ତିଆରି କଲେ, କିଛି ଲୋକ ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାହାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଯୁବକ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ରଥ ଚଲାଇଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୀତ ଏହି ଚଳନକୁ ଅନୁସରଣ କଲା, କୌଣସି ସଭା ପଛରେ ରହିଲା ନାହିଁ। ଭକ୍ତମାନେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ଯୁବକ କିଏ ଜନ୍ମ ଦେଲେ? କିଏ ଏହି ରଥ ତିଆରି କଲେ? କିଏ ଏହି କ୍ରମ କେମିତି ହେଲା କହିପାରିବେ?” ଯେପରି ଏହି କ୍ରମ ଆସିଲା, ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ହେଲା; ଆଧାର ସାମ୍ନାରେ ହେଲା, ଅକ୍ଷ ପଛରେ ତିଆରି ହେଲା। ଏହା ଯମଙ୍କ ଆସନ, ଯାହାକୁ ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏଠି ତାଙ୍କର ପାତ୍ର ରଖାଯାଇଛି, ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ବେଳେ, ଦୀର୍ଘକେଶୀ ମୁନି ଅଗ୍ନି, ବିଷ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବହନ କରନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏହି ଆଲୋକ ଭାବେ ପରିଚିତ। ମୁନିମାନେ, ବାୟୁକୁ କଟିବନ୍ଧ କରି, ପିତାମାନ୍ୟ ଧୁସର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ବାୟୁର ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ସେମାନୋଉଠୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି। ମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମୋଦିତ ହୋଇ ବାୟୁରେ ଚଢ଼ିଯାନ୍ତି, ମାନବମାନେ ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ଦୀର୍ଘକେଶୀ ମୁନି ମଧ୍ୟାକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରୂପ ଦେଖନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟମିତ୍ର ଭାବେ ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି। ବାୟୁର ଘୋଡ଼ା, ବାୟୁଙ୍କ ମିତ୍ର, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରିତ କରିଥିବା ଏହି ମୁନି, ଦୁଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବସନ୍ତି। ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅରଣ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବା ଏହି ଦୀର୍ଘକେଶୀ, ଚିହ୍ନ ଜାଣି, ମଧୁର ଓ ସୁରାଭିତ ମିତ୍ର। ଏହାକୁ ବାୟୁ ଆମ ପାଇଁ ମଥିଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଶିଶୁ ପରି ଚାପିଛନ୍ତି; ଦୀର୍ଘକେଶୀ, ବିଷର ପାତ୍ର ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏକାଠି ପିଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ କେବେ ଲୁଚାଉଛନ୍ତି, କେବେ ପୁନି ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଦିନକୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ପୁନି ଜୀବନ ଫେରାଇଥିଲେ। ବାୟୁ, ଦୁଇଟି ପବନ ଦୂର ତୀରରୁ ବହୁଛି; ଗୋଟିଏ ଦକ୍ଷତା ଆଣେ, ଅନ୍ୟଟି ଯାହା ଅମଙ୍ଗଳ, ତାକୁ ଦୂରେ ନେଉ। ବାୟୁ, ଆପଣ ଚିକିତ୍ସା ଆଣ, ଅମଙ୍ଗଳ ଦୂର କର, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୂତ ହେଉଛନ୍ତି। ଆମେ କୁଶଳ ଓ ଶୁଭ ନେଇ ଆସିଛୁ, ରୋଗ ଦୂର କରିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି। ଦେବତାମାନେ, ମାରୁତ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଏହି ଜଣ ଅକ୍ଷତ ରହିପାରିବେ। ଜଳ ଚିକିତ୍ସାକାରୀ, ରୋଗ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ରୋଗର ଔଷଧ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ। ଦଶ ଶାଖା ହାତ ଓ ଜିହ୍ବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠି ରୋଗ ଦୂର କରାଯାଏ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଛୁଁଅ। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଅଗ୍ନିମାନେ ସତ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି, ବିଶାଳ ପ୍ରାନ୍ତରକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭାତ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ଦୂର କଲେ, କୁତ୍ସ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଓ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା। ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରୁ ଅତି ପ୍ରବାହମୟ ନଦୀମାନୋଉଠି ମୁକ୍ତ କଲେ, ମଧୁର ମଧୁ ପିଇଲେ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୁଦୃଢ଼ କଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାସକୁ ଚିହ୍ନ ଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚତୁର ଅସୁରଙ୍କ ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ରଡ଼ିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।