ପୂଜିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମହାନ୍ତି ସ୍ତୁତି ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଉଛନ୍ତି। ଭୂମି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି। ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ତାଙ୍କର ଦୟାମୟ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏହି ପୂଜିତଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତାଙ୍କର କୃପାଳୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ସମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ। ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଠାରୁ ରକ୍ଷିତ ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତାଙ୍କର କୃପା ଆଶା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯାହା ଆମ ପ୍ରିୟ, ତାହା ଚାହିଁ, ସେହି ସ୍ତୁତିତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଶାସନରେ ଆମକୁ ପୋଷଣ କରିଥିବା ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ କେହି ତାଙ୍କର ଦାନକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ବରୁଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଜା। ରଥର ମୁଣ୍ଡ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଥିବା ଯଥା, ସେହିପରି ସେ ଅପରାଧ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ଥାନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ବନ୍ଧୁରେ, ପତିତମାନେ ଦଳିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଶରୀର, ପ୍ରିୟ, ଓ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ କୃପା କର, ତୁମେ ଅପାର ହୁଅ। ତୁମର ମା' ଅଦିତି ଜ୍ଞାନମୟୀ; ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କର ପୋଷଣରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କୃପା କର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ। ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ, ଜନ୍ମକାଳରୁ ତୁମେ ରାଜା; ଦୃଢ଼ ରଥରେ ବସିଛ; ଅଜୟ, ବିଜୟୀ। ଯେମାନେ ଆମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆମକୁ ବିପଦ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉଲ୍ଲାସ ଉଠାନ୍ତୁ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। ବିପଦର ମଧ୍ୟରେ ବି, ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ଚାହୁଁ; ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀମାନେ ମୁକ୍ତ କରିଛ; ନିମ୍ନମାନେ ଦଳିଛ, ହିମକୁ ନାଶ କରିଛ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ବିହୀନ ଜନ୍ମ; ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଉଛ। ଆମେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଛୁ; ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ସମସ୍ତ ବିରୋଧ ଅପସାରିଯାଉ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉ; ଆମର ଚିନ୍ତା ରକ୍ଷିତ ରହୁ। ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନାଶ ସ୍ଥାପନ କର, ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମର ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପାଖରେ ନିର୍ମମ ମାନ୍ୟବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କର, ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମେ ବିଘ୍ନ ବିନାଶକ, ବିଜୟୀ; ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଜଣେ ହେଉନ୍ଥିବା କିମ୍ବା ବାହାର ମାନେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କମାଇଦିଅ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆକାଶ ତାହାର ଶକ୍ତିରେ କମିଯାଏ। ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଚାହୁଁ; ଆମେ ତାହାକୁ ଧରିଛୁ। ଆମକୁ ସତ୍ୟର ପଥରେ ନେଇଯାଅ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର। ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଏହି ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଯାହା ଉପାସକ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ। ଅଖଣ୍ଡ ଗାଈ ଆମକୁ ହଜାର ଧାରା ଦୁଧରେ ପୋଷଣ କରୁ। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦେଉଛନ୍ତି, ଉଷାମାନେ ପରି, ଦିବ୍ୟ ମା' ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ଜନମାନ୍ୟଙ୍କ ଶାସକ; ଶୁଭ୍ର ମା' ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ମାନବର ଦୁର୍ଗମ ବିଘ୍ନ ଆମ ପାଇଁ ଦୂର କର, ମଜବୁତ ଯାହା ଅଛି ତାହା ଢିଲା କର। ଯେଉଁ ଆମ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ, ତାଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କର; ଦିବ୍ୟ ମା' ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ବଡ଼ ବିରୋଧ ଦୂର କର, ଚମକୁଥିବା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟ କର। ତୁମର ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ସହାୟତାରେ ତାଙ୍କୁ ହଲାଇଦିଅ; ଦିବ୍ୟ ମା' ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଅନର୍ଥ ଚିନ୍ତାମାନେ ଆମଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୂର ହେଉ, ଯେପରି ଘମ ଝରିଯାଏ, କୁଶ ତନ୍ତୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏ; ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦୂର ହେଉ, ଦିବ୍ୟ ମା' ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେପରି ତୁମେ, ଜ୍ଞାନୀ, ଦୀର୍ଘ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଛ, ସେହିପରି, ଦାନଶୀଳ, ପୁରୁଣା ପଥରେ ଯାଉ, ଯମା ପରି; ଦିବ୍ୟ ମା' ଶୁଭ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଆମେ କୌଣସି ଦେବତାକୁ କମ କରିବାକୁ ଚାହୁନାହିଁ, କିମ୍ବା କାହା ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ନେଇ ଯାଉନାହିଁ; ଶ୍ରୁତ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଆମେ ବଞ୍ଚୁଛୁ। ପଖା ଓ ପାର୍ଶ୍ୱପଖା ସହିତ, ଏଠି ଆମେ ଏକଠି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପତ୍ର ଥିବା ଗଛ ତଳେ, ଯମ ଦେବତାମାନେ ସହ ମିଶି ମଦିରାପାନ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ଆମ ପୁରୁଣା ପ୍ରଭୁ, ପିତା, ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ପୁରୁଣାମାନେ ଅନୁସରଣ କରି, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବାକୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଛାଡ଼ି ଦେଲୁ, ଆମେ ଆଉ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁନାହିଁ। ହେ ଯୁବକ, ନୂତନ ଚକ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ରଥ ତୁମେ ମନରେ ତିଆରି କରିଛ; କିଛି ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମେ ଏହାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ହେ ଯୁବକ, ତୁମେ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ଏହି ରଥ ଚଳାଇଲ; ସଙ୍ଗୀତ ଏହାକୁ ଏକାଠି ଚଳାଇଲା, ସଭା ଛାଡ଼ି ଯାଇନଥିଲା। କିଏ ଏହି ଯୁବକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ? କିଏ ଏହି ରଥ ତିଆରି କଲେ? କିଏ ଆଜି ଆମକୁ କହିପାରିବେ କିପରି ଏହି କ୍ରମ ହେଲା? ଯେପରି ଏହି କ୍ରମ ହେଲା, ସେଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ନେଲା; ଆଧାର ସାମ୍ନାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଧୁରା ପଛରେ ତିଆରି ହେଲା। ଏହା ଯମଙ୍କର ଆସନ, ଯାହାକୁ ଦିବ୍ୟ ନିବାସ କୁହାଯାଏ; ଏଠି ତାଙ୍କର ମାପନ ପାତ୍ର ରହିଛି, ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ। ଦୀର୍ଘକେଶୀ ଅଗ୍ନି ବୋଝନ୍ତି, ବିଷ ବୋଝନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବୋଝନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଦୀର୍ଘକେଶୀ ଏହି ଆଲୋକ କୁହାଯାନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ବାୟୁକୁ କମରବନ୍ଧନ କରି, ହଳଦିଆ ମେଲା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ସେମାନେ ବାୟୁର ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଋଷିଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଆମେ ବାୟୁରେ ଚଢ଼ି ଯାଉଛୁ; ମାନବ ଦେହରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଖ। ସେ ମଧ୍ୟାକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରୂପ ଦେଖନ୍ତି; ଋଷି, ଦେବତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ବିଶିଷ୍ଟ।