ମୁଁ ଏହି ଉପଖ୍ୟାନକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଓଡ଼ିଆରେ କଥାରୂପେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି: ମୁଁ ଏକା ନିଜେ ଦେବତା ଓ ମାନବମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏମିତି ଉପଦେଶ ଦେଇଥାଏ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ପୁରୋହିତ ହୁଏ, ଋଷି ହୁଏ, ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ। ମୁଁ ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣେ, ତାଙ୍କର ବାଣ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଶତ୍ରୁକୁ ଘାତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ମୁଁ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଭାବନ କରେ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଉଭୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶିଖରରେ ପିତାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ମୋର ମୂଳ ଜଳରେ, ସାମୁଦ୍ରିକ ଗଭୀରତାରେ ଅଛି। ସେଠାରୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଯାଏ, ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ। ମୁଁ ବାୟୁ ପରି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଶ୍ୱାସ ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଶାଳ। ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ମାନବକୁ, ଯାହାକୁ ଆର୍ୟମାନ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏକତ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁଠାରୁ ଅତିକ୍ରମ କରାନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଅପମାନ କିମ୍ବା ଅପମଙ୍ଗଳ ଘଟିବାକୁ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ଏହି ରକ୍ଷା ଓ ନିରାପଦ ଆଶାରେ, ଆମେ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନଙ୍କୁ ବାଛୁ। ସେମାନେ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ନିରାପଦ କରନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ। ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଛାୟା ତଳେ ଆମେ ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଶତ୍ରୁଠାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ–ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ–ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ, ଏହି ନେତାମାନେ ଆମକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଓ ଶତ୍ରୁଠାରୁ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରାନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ଗୋଅଳିରେ ବନ୍ଧା ଗାୟକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କର, ଯେପରି ଏକ ନାଉକା ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରାଏ। ଏବେ ରାତି ଆସିଛି, ସମସ୍ତ ତାରାରେ ଶୋଭିତ, ତାହା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିମା ଅଧିକାର କରିଛି। ଅମର ଦେବୀ ରାତି ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଭୂମିକୁ ଆବରଣ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଦେବୀ ରାତି ଆଗକୁ ବଢି ତାଙ୍କର ବୋନ୍ଧୁ ଉଷାକୁ ପଠାଇଦେଇଛନ୍ତି, ଏବେ ଅନ୍ଧକାର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଯେଉଁ ରାତିର ପଥ ଆମେ ଅନୁସରଣ କରୁଛୁ, ସେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ଚିଡ଼ିଆମାନେ ଗଛରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଗ୍ରାମ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ପଦଚାରୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛନ୍ତି, ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ଉଲ୍ଲୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଛନ୍ତି। ରାତି, ତୁମେ ଆମ ପଥରୁ ନିର୍ଦୟ ପଶୁ, ଚୋର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଦୂର କର। ଅନ୍ଧକାର ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଏହାକୁ ଋଣ ପରି ଦୂର କର। ଗାୟମାନେ ଗୋଅଳିକୁ ଯିବା ପରି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଆକାଶକୁ ଝିଅ ରାତି, ଅଜୟ ପ୍ରଶଂସା ଗାନ ବାଛ। ଅଗ୍ନି, ମୋର ତେଜ ଏହି ସଭାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଉ, ଆମେ ତୁମ ଉପାସକ ଶରୀରରେ ସୁସ୍ଥ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବା। ଚାରିଦିଗ ଆମ ପାଖରେ ହେଉ, ତୁମେ ନିରୀକ୍ଷକ ହେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅ। ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି ଏହି ସଭାରେ ଆମ ସହିତ ରହନ୍ତୁ; ମଧ୍ୟାକାଶ ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ହେଉ, ବାୟୁ ଆମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବହୁ। ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଆମକୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଶୁଭ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହ ଆମ ସହିତ ରହୁ, ପୂର୍ବଜ ପୁରୋହିତମାନେ ଆମକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଅକ୍ଷତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁସ୍ଥ ରୁହୁ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଆମ ପାଇଁ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୋର ମନ୍ତବ୍ୟ ସତ୍ୟ ହେଉ, କୌଣସି ପାପ ଆମ ପାଖକୁ ନ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦେବୀମାନେ ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ; ସନ୍ତାନ କିମ୍ବା ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଆମେ ନ ନଶୁଅ, ହେ ସୋମ ରାଜା, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆମେ କଷ୍ଟ ଭୋଗ ନ କରୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅପରାଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା କ୍ଷତିକୁ ରୋକ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ବିରୋଧରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫେରିଯାନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କର ଜାଗୃତ ମନ ଆମକୁ ଦମନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ନାୟକ, ଏହି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତା, ଆକ୍ରମଣରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ବୃହସ୍ପତି ଓ ଦେବମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଓ ଉପାସକଙ୍କୁ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିସ୍ତୃତ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ଆମକୁ କ୍ଷତି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଆମର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ, ସେମାନେ ଦୂରେ ରହନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଆମେ ସେମାନେକୁ ଦୂର କରୁ। ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପରୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ ନେତାଙ୍କୁ ଅଶକ୍ତ କରିଦିଅନ୍ତୁ। ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିରେ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ, ନ ଅସତ୍, ନ ସତ୍; କୌଣସି ବାୟୁ କି ଆକାଶ ଥିଲା ନାହିଁ। କିଏ ଏହାକୁ ଆବରଣ କରିଥିଲା? କେଉଁଠି? କାହାର ରକ୍ଷାରେ? ଅଗାଧ ଜଳ ଥିଲା କି? ସେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ନଥିଲା, ଅମରତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା; ଦିନ ଓ ରାତିର ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ସେ 'ଏକ' ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ, ବାୟୁ ବିନା; ସେ 'ଏକ' ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଅନ୍ଧକାର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାର ଆବରିତ ଥିଲା; ସମସ୍ତ ଜଳ ଅଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଥିଲା। ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ତାପର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା 'ଏକ' ଜନ୍ମ ନେଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଆକାଂକ୍ଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହି ମନର ପ୍ରଥମ ବୀଜ। ଋଷିମାନେ ମନର ଗଭୀରତାରେ ଚିନ୍ତା କରି, ଅସତ୍ରେ ସତ୍ର ବନ୍ଧନ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ରେଖା ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା: ତଳେ କି ଉପରେ? ବୀଜବାହକ ଓ ଶକ୍ତି ଥିଲେ; ତଳେ ନିଜରେ ଆଶ୍ରୟ, ଉପରେ ପ୍ରେରଣା।