ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନେ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ଡାକୁଛି, ଏକ ନଦୀରେ ଡଙ୍ଗା ଚାଲେଇବା ପରି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଏହି ଉପାୟରେ ଆମକୁ ଧନ ଓ ରତ୍ନ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଦେବତାମାନେ କେବେ ଭୋକ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଆଣନ୍ତିନାହିଁ, ଆତ୍ମାମାନେ ଭୋକାଳୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେ ଦେଇନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ଟିକେନାହିଁ, ଓ ଯେ ଅଂଶ ଦେଇନାହିଁ, ସେ କେହି ସହଯୋଗୀ ମିଳେନାହିଁ । ଯିଏ ଭୋକା ଓ ପିଆସା ଲୋକଙ୍କୁ, ଆଶାରେ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଦୃଢ କରେ, ସେ ପ୍ରଥମେ ସେବା କରେ, ଓ ଦୁଃଖରେ ବି ସହଯୋଗୀ ହାରାଏନାହିଁ । ଯିଏ ତାଙ୍କ ଘରେ ଆସିଥିବା ଭୋକାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଦୁଃଖୀ ଓ ଭୋକା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଡାକିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କରେ, ଅପରିଚିତଙ୍କ ସହ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ରତା କରେ । ଯିଏ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, ଗୁରୁତ୍ବ ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ମିତ୍ର ନୁହେଁ; ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଘର ନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଚାହିଁବାକୁ ହେବ । ଯିଏ ଅପରିଚିତ, ଭୋକା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବଡ ଲୋକଙ୍କ ମାର୍ଗକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ଯେପରି ରଥର ଚକ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ, ତେଣୁ ଧନ ଏକଠୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଯାଏ । ଯିଏ ଅବିବେକୀ, ସେ ଅପରିଗ୍ରହରେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଥାଏ—ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଏହା ତାଙ୍କ ବିନାଶ; ସେ ମିତ୍ରତା କରେନାହିଁ, ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ସମ୍ବଲ ଦେଇନାହିଁ; ଯିଏ ଏକା ଖାଏ, ସେ ପାପ ଖାଏ । ଚାଷୀ ତାଙ୍କ ହାଲ ତିଆରି କରେ, କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ; କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପଥ ଖୋଲିଥାଏ; କହିବା ଲୋକ କହନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ବଡ; ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଦେଇନଥିବା ଲୋକଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏଠାରେ ଏକ ପାଦିଆ ଦୁଇ ପାଦିଆଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇ ପାଦିଆ ତିନି ପାଦିଆଠାରୁ ଆଗେ ଯାଏ; ଚାରି ପାଦିଆ ଦୁଇ ପାଦିଆଠାରେ ଆସିଥାଏ, ଶ୍ରେଣୀ ଦେଖି ନିଜ ସ୍ଥାନ ନେଇଥାଏ । ଦୁଇ ହାତ ସମାନ ନୁହେଁ, ଦୁଇ ମାଁ ଦୁଧ ଦେଇନାହିଁ; ଜୁଡ଼ିଆ ଶକ୍ତି ସମାନ ନୁହେଁ, ଆତ୍ମୀୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଦେଇନାହିଁ । ଏବେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ତୁମେ ନିୟମୀତ ଶୁଭ ଉଜ୍ୱଳ ଅପରାଧୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୃହରେ ଦୂର କରିଥାଅ । ତୁମେ ଉପଚାର ଘୃତର ଆହୁତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅ, ତୁମ ପାଇଁ ଚମଚ ତିଆରି ହୋଇଛି । ଏପରି ଡାକିଲେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ଚମଚ ଦ୍ୱାରା ମୁହାଁରେ ଘୃତ ଲଗାଯାଏ । ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଅନୁଳିପ୍ତ, ଡାକିଲେ ମୁହାଁ ମଧୁପରି ମିଠା, ଉଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ତେଜ ଦେଖାଏ । ବୃଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେଇ, ଦେହ ଉଜ୍ୱଳ କରେ; ମାନବ ତୁମକୁ ଡାକିଥାନ୍ତି । ମାନବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅମର, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଗୃହର ଅଚଳ ଶାସକ ଅଗ୍ନି । ଅଗ୍ନି, ତୁମ ଅଜୟ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦ୍ୱାରା ଦେମନକୁ ଦହିଦେଅ; ତୁମେ ତଥ୍ୟର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅ । ଅଗ୍ନି, ତୁମ ମୁହାଁ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ଚାଳକଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ; ବିଶାଳ ଗୃହରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୁଅ । ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହୁତି ଦେଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ହମ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶାଳ ଗୃହରେ ବିଦ୍ୟମାନ; ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ଉପାସନା କରନ୍ତି । ଏହିପରି, ମୋ ମନ ଭାବିଛି—'ମୁଁ ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା ପାଇଁପାରିବି କି?' ସମ୍ଭବତଃ ମୁଁ ସୋମ ପାନ କରିପାରିବି । ମୋ ଚିନ୍ତାବିନ୍ଦୁ ବାୟୁପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଛି; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୋ ମନ ଉଡିଗଲା, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଦୃତ ଚାଲାଏ; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୋ ଭାବନା ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ଗାଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଛାଉଁ ପାଖକୁ ଯାଏପରି; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୁଁ ତାଲଚା ଶିଳ୍ପୀ ପରି ନିଜ କାମ ପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚୁଛି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଜ୍ଞାନ ଖୋଜୁଛି; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ପାଞ୍ଚ ଜନଜାତି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ରୋକିପାରିବେନାହିଁ; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ଦୁଇ ଜଗତ ଓ ଅନ୍ୟ ଡାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ରୋକିପାରିବେନାହିଁ; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୁଁ ଆକାଶ ଓ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଯାଏ; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଏଠି କିମ୍ବା ସେଠି ରଖିପାରିବି; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବି କିମ୍ବା ଏଠି ସେଠି ହଳାଇପାରିବି; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୋ ଏକ ଡାଣ୍ଡ ଆକାଶରେ, ଅନ୍ୟ ଡାଣ୍ଡ ତଳେ; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୁଁ ପ୍ରବଳ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ମୁଁ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଉଛି, ଶୋଭିତ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆହୁତି ଆଣିବା; ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ସୋମର ପ୍ରଭାବ । ଏହି ଜଗତରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହେଉଛି—ଯାଠୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଦ୍ରଡ଼, ଉଜ୍ୱଳ, ଶୂରବୀର ଜଣେ । ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ସତ୍ରୁଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଜୟ କରେ, ସବୁ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ । ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଅଧିକ ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ଦାସ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁରେ ଭୟ ଆଣେ । ସେ ସୁରକ୍ଷା ଓ ପୋଷଣ କରେ, ଆନନ୍ଦ ର ସଭାରେ ସବୁ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାନ୍ତି । ସବୁ ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଚୟନ କରନ୍ତି; ଦୁଇଥର, ତିନିଥର ଏହି ଶକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ । ସବୁଠୁ ମିଠା, ଆନନ୍ଦ ମୁକ୍ତ କର; ମଧୁ ସହ ମଧୁପରି ଯୁଦ୍ଧ କର । ଏପରି, ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ପତ୍ତିର ଜୟୀ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି । ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିର୍ଭୟ, ଦୃଢ ଦେହରେ ରୁହ; ଅପାୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଜୟ କରିପାରିବେନାହିଁ । ତୁମ ସହିତ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଛୁ । ମୁଁ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ କରିଛି; ମୁଁ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ କରିଛି । ମୁଁ ଅନେକ ଆକୃତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ସହଯୋଗୀଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଉପରେ ସ୍ତୁତି କରିବି; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସାତ ଦାନ ଦେଖାଏ, ଅନେକ ରୂପ ଦେଖାଏ । ତୁମେ ଉପର ଓ ତଳ ରଖିଛ, ଯାଠିରେ ଆମେ ଘରେ ନିବାସ କରୁଛୁ । ତୁମେ ମାତାମାନେ, ଚଳିତ ଜନ୍ତୁମାନେ ସ୍ଥାପନ କର, ଅନେକ ଦୃତ ଜିନିଷ ଚାଲାଉଛ ।