ପୂର୍ବ ଆକାଶ ରେ ଉଷାମାନେ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଉଛନ୍ତି। ରକ୍ତିମ ଗାୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ମାତୃ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣାପେ ତାଙ୍କର ଦୂତି ଅବିରତ ଭାବେ ଓଡ଼ାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ଉଷାମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ପଥରେ ଚାଲି ଆସି, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦିନମାନେ ଜଳଧାରା ପରି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଏକତାର ବନ୍ଧନରେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଉତ୍ସର୍ଗକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଷ୍ଟି ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମ ଚାପିଥିବା ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି। ଉଷା, ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ପରି ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ବୁନି, ଗାୟ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଛା ପରି ଚେଷ୍ଟା କରି ଅନ୍ତର ଢାକିଦିଅନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦେଇ, ଗାୟମାନେ ଏଠି ଫେରି ଆସିଥିବା ପରି ଆସନ୍ତି। ଉଷାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି। ସଭାରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୂଷଣ ପରି, ଦ୍ୟୁସୁତା ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଆମେ ଏବେ ଅନ୍ଧକାରର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛୁ, ଉଷା ଉଦୟ ହୋଇ ନୂତନ ପଥ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ସେ ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ହସି, ଆମର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଉଷା, ଶୁଭ ବାଣୀର ନେତୃ, ଦ୍ୟୁସୁତା, ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଅଶ୍ୱ ଓ ଗାୟମାନେ ଜାଗୃତ ହେବା ସହିତ, ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଉଷା, ଆମକୁ କୀର୍ତ୍ତି, ବୀରପୁତ୍ର, ଅଶ୍ୱ ଓ ବହୁତ ଧନ ଦିଅ, ତୁମେ ଦାନଶୀଳ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଦେବୀ ଉଷା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଗାଇଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ବାଣୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦିଅନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀ ପୁନଃପୁନ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି, ବୟସ୍କ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଏକେ ରଙ୍ଗରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୁଅନ୍ତି। ଦକ୍ଷ ନାରୀ ପରି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ଆୟୁ କ୍ଷୀଣ କରନ୍ତି। ଉଷା ଆକାଶର ସୀମା ଖୋଲି ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ରାତିକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି, ମାନବ ଜୀବନର ଅୟୁ ମାପି ଏକ ପ୍ରେମିକାର ଚାହାଣିରେ ଚମକୁଛନ୍ତି। ସେ ଗାୟପରି ବିସ୍ତୃତ ହୋଇ, ନଦୀପରି ବହୁତ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ, ଦିବ୍ୟ ନୀତି ଅନୁସରି ସୂର୍ୟ କିରଣ ସହ ଚଳନ୍ତି, ସେ ସଦା ଦୃଶ୍ୟମାନ। ଉଷା, ଆମକୁ ଏମିତି ଧନ ଦିଅ, ଯାହା ଅଶ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାହାରେ ଆମେ ପରିବାର ପରମ୍ପରାକୁ ପୋଷଣ କରିପାରିବା। ଉଷା, ଆଜି ଏଠି ଉଦୟ ହେଉ, ଏହି ଗାୟ ଓ ଅଶ୍ୱରେ ସମୃଦ୍ଧ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଶୁଭ ବାଣୀ ନେଇ ଆସ। ତୁମେ ତୁମର ଅଶ୍ୱ-ଯୁକ୍ତ ରଥ ଯୋକ୍ତ କର, ରକ୍ତିମ ଅଶ୍ୱମାନେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଫଳ ଆମକୁ ଦିଅ। ହେ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଆମ ପଥର ନେତୃ, ଗାୟ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାତା, ଏକମତିରେ ତୁମର ରଥ ଆମ ନିକଟକୁ ଆଣ। ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଜନମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଗୀତ ଓ ଆଲୋକ ତିଆରି କରିଛ, ଆମକୁ ପୂଷ୍ଟି ଦିଅ। ଦିବ୍ୟ, ଅଦ୍ଭୁତ ସୁବର୍ଣ୍ଣଚକ୍ର ଧାରୀ, ଏଠି ଉଷାମାନେ ଜାଗୃତ ହୋଇ ସୋମପାନ ପାଇଁ ଆଣନ୍ତୁ। ଏବେ ମୁଁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରିଅଛି—ତାଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ରୋଚିଯାଉ, ଆମ ପୂଜାକାରୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ଯିଏ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛି, ତାଙ୍କୁ ବୀର୍ୟ, ଗାୟ, ଭଲ ଅଶ୍ୱ ଦିଅ। ଯିଏ ଅଗ୍ନି-ସୋମଙ୍କୁ ହୋମ କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ, ବଳ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଉ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପଣି ଦାନବଠାରୁ ଗାୟକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲ, ଏହା ତୁମର ବୀର୍ୟମୟ କାର୍ଯ୍ୟ; ତୁମେ ଏକ ମାତ୍ର ଆଲୋକକୁ ଖୋଜି ପାଇଥିଲ। ଅଗ୍ନି, ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଦ୍ୟୁତିମୟ ଦିଗକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଥିବା ନଦୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରି ରକ୍ଷା କରିଥିଲ। ମାତରିଶ୍ୱାନ ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଆକାଶରୁ ଆଣିଥିଲେ, ଅନ୍ୟଟିକୁ ଶ୍ୟେନ ପାହାଡ଼ରୁ ଆଣିଥିଲା; ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲ ଓ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ କରିଥିଲ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ହୋମ ଗ୍ରହଣ କର, ନିଜ ରକ୍ଷା ଓ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କର। ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଘୃତ ଓ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ରକ୍ଷା କର, ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ତାଙ୍କ ପରିବାର ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ତୁମେ ଏକତାରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛ; ଯିଏ ତୁମକୁ ନିବେଦିତ ଦେଇ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ, ଆମ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଭଲପାଉ, ଆମ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ। ଶତୃମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କର, ଗାୟ ବଢ଼ିବ, ଦାନଗ୍ରାହକ ତୁମେ ଆମେ ଦାନଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଆମ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କର। ଏଠି ଆମେ ଯାତବେଦା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଚିନ୍ତାରେ ଗଢ଼ିଛୁ, ଯେପରି ଏକ ରଥ ତିଆରି କରାଯାଏ। ତୁମର କୃପା ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଙ୍ଗତିରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହିଁ। ଯାହାକୁ ତୁମେ ପୂଜା କର, ସେ ସଫଳ, ଅଜୟ, ବୀର୍ୟମୟ ହୁଏ; ସେ ସୁରକ୍ଷିତ, କୌଣସି ଅପକାର ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚେନି। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଙ୍ଗତିରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହିଁ। ଆମେ ତୁମକୁ ଜଳାଇ, ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥନା ସଫଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଦେବତାମାନେ ନିବେଦନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏଥିରେ ଉତ୍ସୁକ; ଆମେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହିଁ। ଆମେ ଇଂଧନ ଆଣି, ତୁମର ଉପହାର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ପ୍ରତି ଯଜ୍ଞରେ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଗଠନ କରିବା; ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦିଅ, ଅଗ୍ନି, କେବେ ଅପକାର ନ ହେଉ। ଦୁଇପାଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପାଦ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନସମୂହର ରକ୍ଷକ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନୀତିରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି। ମହା ଉଷାମାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ ଅଦ୍ଭୁତ। ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଙ୍ଗତିରେ ଆମେ କେବେ ଅପକାର ଭୋଗୁନାହିଁ। ତୁମେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ହୋତୃ, ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଶାସ୍ତା, ପୋତା, ଗୃହପତି ଭାବେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଛ; ତୁମେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଜାଣ, ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ସଫଳ କର।