ଦେବତାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରକୃତିକୁ ଫେରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ କଲେ। ରାଜାମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରାକୃତିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଏ ପୃଥିବୀର ଉତ୍ତମ ଉପଜର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ମହା ଷ୍ଟୁତି ଗାଇଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଦିନରେ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଘରେ ଦେବତା ଜାତବେଦସ୍ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରାଯାଇଛି। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବଳି ଦେଉଛ, ଏବଂ ତୁମେ ଦୂତ, ଋଷି, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣ। ତନୂନପାତ୍, ତୁମେ ସତ୍ୟର ପଥ ଚାଲୁଛ, ମଧୁର ଭାଷାର ଧାରକ, ଆମ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଆମ ବଳିକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଫଳ କର। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତିୟ, ବସୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ପୂରୋହିତ। ଏହିପରି ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମେ ବଳିର ସର୍ବାଧିକ ଉପଯୋଗୀ ହେଉ। ଏଠାରେ ନିବାସର ଆରମ୍ଭରେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦର୍ବା ପିଛାଇ ଦିଅ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ବିଛାଇ ଦିଅ, ଯାହା ଅଦିତି ପାଇଁ ଏକ ଶୁଭ ଶୟନସ୍ଥଳ ହେଉ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିଶାଳ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଳଙ୍କୃତା ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ ପରି ବିଛାଇ ଦିଅ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହାନ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସରଳ ଏବଂ ସୁବିଧାଜନକ ହେଉ। ଯିଏ ଯଜ୍ଞକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେ ନିକଟକୁ ଆସୁନ୍ତୁ; ଉଷା ଓ ରାତି ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ବସନ୍ତୁ; ଦେବୀମାନେ ଶୋଭା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଧାରକ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଶ୍ରୀରେ ଅଭିମାନ କରନ୍ତୁ। ଦିବ୍ୟ ପୂରୋହିତମାନେ, ପ୍ରଥମ ଓ ମଧୁର କଥନକାର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ କରିବାକୁ ଯଜ୍ଞକୁ ମାପି, ସଭାରେ କବିମାନେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପୁରୁଣା ଆଲୋକ ଦେଖାଇଦେନ୍ତି। ଭାରତୀ, ଇଳା ଓ ସରସ୍ୱତୀ—ଏଇ ତିନି ଦେବୀ, ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଏହି ଦର୍ବାରେ ବସନ୍ତୁ, ଶୁଭ ଓ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଧାରକ ହୋଇ। ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆକୃତି ଦେଇଛନ୍ତି—ଦିଗ, ଦିନ, ଦୁଇ ମାତୃଭୂମି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ—ଆଜି ପୂରୋହିତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ତାଙ୍କୁ ଆମେ ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଜାଣିଛୁ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଚାରଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟମିତ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଅଗ୍ନି ଏହି ହବିକୁ ମଧୁ ଓ ଘୃତ ସହିତ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏକାଥରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଯଜ୍ଞକୁ ମାପି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନେତା ହେଲା; ପୂରୋହିତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସତ୍ୟର କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ‘ସ୍ୱାହା’ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ହବି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଏବେ, ମନନଶୀଳ ଜନମାନେ, ତୁମେ ତୁମର ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ତରେଣ୍ଣ କର; ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, କାରଣ ସେ ନାୟକ, ଗାୟକ ଓ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ଞାତା। ସତ୍ୟର ପ୍ରେରଣା ସତ୍ୟର ଆସନରୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ହୋଇଛି; ବଳୀ, ଗୃହର ପୁତ୍ର, ଗାଁ ନେଇ ଆସିଛି; ସେ ଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ଜନ ସହିତ ଉଦିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ବିଶାଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବିଭକ୍ତ କରିଛି। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଯଶ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ଅଜୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଥ ଦେଖାଇଥିବା; ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଅଚଳ କରି, ସେ ଗୋର ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ଅଜୟ, ପ୍ରାଚୀନ ନାଥ ହେଲେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହାନ ସମୁଦ୍ରର ନୀତି ସ୍ଥାପନ କଲେ; ବହୁ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବିସ୍ତାର କରି, ସତ୍ୟର ଆଧାରକୁ ଧାରଣ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ମାପ ଜାଣନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବିଶାଳ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଖମ୍ଭ ସହିତ ଆଧାରକୁ ଉଠାଇଲେ। ଭଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଅଧର୍ମୀ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ; ତୁମ ଶୌର୍ୟରେ, ଏଠାରେ ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛ; ଏଭଳି ଦାନବୀର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଯଦୁମାନଙ୍କର ପତାକା, ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛି; ତାରାମଣ୍ଡଳ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରୁ ଏହା ଆସିଛି କିମ୍ବା କୋଉଠାକୁ ଗଲା, କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନ ସେ ଜଳଗୁଡ଼ିକ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ବହିଯାଇଥିଲା; ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ କେଉଁଠି, ଆଧାର କେଉଁଠି, ମଝିର ଅବସ୍ଥା କେଉଁଠି, ଶେଷ କେଉଁଠି—ଏହା ଅଜ୍ଞାତ। ନଦୀମାନେ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବହିଯାଇଥିଲେ; ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଗିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧି ରହିଗଲେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ନଦୀମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଗର୍ଜନ କରି, ସିନ୍ଧୁ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ; ପଥ ଖୋଲିବା ଯିଏ, ସେ ପୁରୁଣା ବାଧାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ; ପୃଥିବୀର ପ୍ରାଚୀନ ଧନ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଗଲା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅନେକ ଦୟାଳୁ ଦେବତା ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିଥିବା ସୋମ ପାନ କର; କାରଣ ତୁମର ପ୍ରଥମ ପାନ ପ୍ରଭାତରେ ହୁଏ। ନାୟକ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ କର; ଆମେ ତୁମର ବୀରତା ଗାଇ ଉତ୍ସବ କରୁଛୁ। ତୁମର ଚିନ୍ତାରୁ ତୁମର ରଥ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ଆସି ସୋମ ପିଉ; ତୁମର ବୟାଲି ହସ୍ତୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସନ୍ତୁ, ଯାହା ଉପରେ ତୁମେ ଅନନ୍ଦ କର। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଦୀପ୍ତିରେ, ତୁମ ଶରୀରକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ ସ୍ପର୍ଶ କର; ଆମ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ବସି, ଆନନ୍ଦ କର, ଇନ୍ଦ୍ର। ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପ୍ରମାଦରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିନାହାନ୍ତି; ତୁମର ପ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଏହି ଘରକୁ ଆସ; ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର। ତୁମେ ସଦା ସୋମ ପାନ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଛ; ଅନନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ; ଉଦାର ଦାତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିଇ ଆନନ୍ଦ କର।