ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଖୋଲିଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ ଦାନବିର ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ ଭକ୍ତିମୟ ପ୍ରାର୍ଥନା ହୁଏ। ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରି, ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧର ରଣକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଗାନ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଖୁସି କରିପାରିବ? ଦ୍ୱାରକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିବା ହେଉ ନାହିଁ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାପି ରଖାଯାଇଥିବା ସୋମା ରସ ଶକ୍ତିବର୍ଦ୍ଧନ କରୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦୁଇଟି ବୟ ଘୋଡା, ଭଲଭାବେ ଯୁକ୍ତ ଓ ମୁକ୍ତ, ଯୁଦ୍ଧର ଘୋଡାରେ ପରି ସ୍ବିଫ୍ଟ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ରେଇନ୍ସ ରହିଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୂର କରନ୍ତି, ମଣିଷ ଭୟ ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଦୂରେ ଯିବା ପରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳ ଯୋକ୍ତ କରି। ଭକ୍ତମାନେ ଆସି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସହ ମିଳି ଦୁଇ ନଦୀ ରଣକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚୁଲ ଖୋଲି ଓ ବିସ୍ତୃତ, ଦୁଇଟି ଅଲଙ୍କୃତ ଫଟିକା ଜାଉ ଦ୍ୱାରା ବିଜୟ କରନ୍ତି। ମହାବଳୀ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିତରଣ କରି, ଶିଳ୍ପୀ ପରି ଦକ୍ଷତାରେ, ମାତରିଶ୍ୱନ ପରି ଜ୍ଞାନରେ ଗଢିଦେଇଛନ୍ତି। ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ବଜ୍ର ତିଆରି କରି, ଉତ୍ସାହ ଓ ଦ୍ୱିପତ୍ର ଫଟିକାରେ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଫଟିକା ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଦୃଢ ଅଟୁଟ। ହେ ଷ୍ଟୁତିତ ଦେବତା, ଆମ ଅପରାଧ ଦୂର କର, ଅନ୍ୟାୟ ଉପରେ ଆମେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିପାରିବା। ଯେଉଁ ଅଞ୍ଜଳି ଦିଆଯାଇନି, ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ହୋଇନି, ତାହା ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନି। ତୁମର ତ୍ରିପୁଟି ସମର୍ଥନ ଯଜ୍ଞର ଯୁକ୍ତରେ ଉପରେ ଉଭା, ତୁମର ଗୃହରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତୁମର ମହିମାର ନାଉକାକୁ ସାଥି ଦିଅ। ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପାଇଁ ବିବିଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏକ ଅଞ୍ଜଳି ହେଉ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚମଚ ପବିତ୍ର ହେଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଜ ପାତ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ହେ ମହାନ, ସୁମିତ୍ର ହେଉ କି ଦୁର୍ମିତ୍ର ହେଉ, ଶତ ଥର ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିଲେ, କୁତ୍ସର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ନାଶରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, କୁତ୍ସକୁ ନିଜେ ଶତ୍ରୁ ନାଶରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଦେବତା ଏବେ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ମନକୁ ତାଣି, ବୁନା କାରିଗର ପରି, ଏକତାରେ ଆଗକୁ ବଢିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଶୁଭ ଦିନରେ ଗୋମାନେ ପରି, ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଉଠିବା କାମେଲ ପରି ଜଙ୍ଗଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ରେଇନ୍ସ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମେୟର ପରି, ଦୂତ ପରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଜଳସ୍ଥଳରୁ ଫିରିଥିବା ମହିଷ ପରି ଏକାଉଁ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ। ଘୋଡାର ପାଖରେ ଯୁକ୍ତ, ପକ୍ଷୀର ଡେଉଁ ପରି, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପଶୁ ପରି, ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ରଥୀ ପରି ଏକାଉଁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ପୁତ୍ର ପରି ପିତାକୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରି, ମଣିଷଙ୍କର ନାୟକ ପରି ଜୟକୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରି ସମୃଦ୍ଧିକୁ, କିରଣ ପରି ବାହକୁ, ଡାକକୁ ଶୁଣିବାକୁ, ଆମ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆସ। ପୋଷକକୁ ଶାଖା ପରି, ମିତ୍ରକୁ ଫଳ ପରି, ଧର୍ମଜୀବୀଙ୍କୁ ଶତଗୁଣ ପରି, ଦ୍ରୁତକୁ ପୁରସ୍କାର ପରି, ଉତ୍ତାପିତ କୁ ଶକ୍ତି ପରି, ମେଉଁକୁ ଝୁଣା ପରି, ଉପାସକୁ ଅଞ୍ଜଳି ପରି, ଆମଠାରେ ଆସ। ଚାଷକୁ ଜମି ପରି, ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼କୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପରି, ପାତ୍ରକୁ ଜଳ ପରି, ପାନକୁ ମଦ ପରି, ଅମର ଶକ୍ତି ଓ ଅଜର ଜୀବନ ଦିଅ। ପ୍ରେମିକାକୁ ପ୍ରେମିକ ପରି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରି, କାମକୁ କାରିଗର ପରି, ରଥକୁ ଘୋଡା ପରି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ରମାନେ ପରି, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ଧନର ଗୃହରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉନି। ଉତ୍ତାପରେ ମଧୁ ପରି, ପେଟରେ ଧନ ପରି, ଭାଗ୍ୟବାନ୍କୁ ଅଂଶ ପରି, ଶରୀରକୁ ଆବରଣ ପରି, ନୀଡ଼କୁ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚମକୁଥିବା ପରି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ମନ ପରି, ଆମଠାରେ ଆସ। ଗଭୀରତାରେ ମହାନତା ପରି, ପାଦରେ ଦୃଢତା ପରି, ଅସୁବିଧା ଉପରେ ଜୟ କରି, ଶ୍ରୋତାକୁ କାନ ପରି, ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର; ଭାଗ ପରି ଆମକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଂଶ ଦିଅ। ମଧୁର ପାତ୍ର ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଳ ଚରାଗାହର ଗାଁ ପରି, ଘେଉଁରେ ଉନ୍ମାନ, ଫଳଦାୟୀ ମାଟିରୁ ଶକ୍ତି ପରି ପୋଷଣରେ ଏକତ୍ରିତ। ଷ୍ଟୁତିରେ ଆମେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବା, ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିବା; ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେବତା, ଆମ ଷ୍ଟୁତି ସହ ଆସ। ମଧୁର ପରି ପକ୍କ ମହିମା ହେଉ, ଗୋମାନେ ପରି; ଆଶ୍ୱିନ୍ମାନେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦାନର ମହାନ ମହିମା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ କରେ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଦିଆଥିବା ମହା ଆଲୋକ ଆସିଛି; ଦାନର ବିସ୍ତୃତ ପଥ ଖୋଲିଯାଇଛି। ଆକାଶରେ ଉଭା ଦାନକାରୀ, ଘୋଡା ଦେଇଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଇଥିବା ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି, ପୋଷାକ ଦେଇଥିବା ଜୀବନ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ଦିବ୍ୟ, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଅଟକାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ହାତରେ ଦାନ ଦେବା ଲୋକମାନେ ଅନେକଙ୍କୁ ଭଲ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି। ତେମେ ବାୟୁକୁ ଶତ ଧାରାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ, ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦାନ ଦେଇ, ସପ୍ତ ମାତୃକା ଦୁଧ ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି। ଦାନକାରୀ ପ୍ରଥମେ ଡାକାଯାଏ, ସଭାରେ ପ୍ରଥମ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମଣିଷଙ୍କ ନାୟକ ଭାବରେ ଗଣନା କରେ, ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ଦାନ ଦେଇଥିବା। ତାଙ୍କୁ ଋଷି, ପୂଜାରୀ, ଯଜ୍ଞଗାନ୍ତା, ଷ୍ଟୁତିପାଠକ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ; ତିନି ଆକାର ଦିଅଁଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବା, ଦାନରେ ପ୍ରଥମେ ଖୁସି ହେଉଥିବା। ଦାନ ଘୋଡା ଦିଅଏ, ଦାନ ଗୋ ଦିଅଏ, ଦାନ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦିଅଏ; ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଖାଦ୍ୟ ଚାହୁଁଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଦାନକୁ ତାଙ୍କର ବର୍ତ୍ତିକା କରନ୍ତି। ଉଦାରମାନେ ନାଶ ହୋଇନାହିଁ, ଅନର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ, କ୍ଷତି ହୋଇନାହିଁ, ଦୁଃଖ ହୋଇନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମସ୍ତ ଚମକୁଥିବା, ଦାନକାରୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ।