अवपतन्तीरवदन्दिव ओषधयस्परि । यं जीवमश्नवामहै न स रिष्याति पूरुषः
ज्या औषधी पृथ्वीवर पडतात आणि ज्या पडत नाहीत, ज्या आकाशात आहेत — ज्या औषधांनी आपण ज्या माणसाला पोसतो, तो माणूस कधीही नष्ट होत नाही.
या ओषधीः सोमराज्ञीर्बह्वीः शतविचक्षणाः । तासां त्वमस्युत्तमारं कामाय शं हृदे
ज्या औषधी सोमराजाच्या अधीन आहेत, शेकडो प्रकारांनी समजूतदार आहेत, त्यांच्यात तूच श्रेष्ठ आहेस; तू आमच्या मनातील इच्छा पूर्ण कर आणि आनंद दे.
या ओषधीः सोमराज्ञीर्विष्ठिताः पृथिवीमनु । बृहस्पतिप्रसूता अस्यै सं दत्त वीर्यम्
ज्या औषधी सोमराजाच्या अधीन आहेत, पृथ्वीवर स्थिर आहेत, बृहस्पतीच्या उत्पत्तीच्या आहेत — त्या सर्व औषधींचे सामर्थ्य या व्यक्तीस मिळो.
मा वो रिषत्खनिता यस्मै चाहं खनामि वः । द्विपच्चतुष्पदस्माकं सर्वमस्त्वनातुरम्
मी ज्या साठी तुम्हाला उपटतो, त्या उपटण्याने तुम्हाला काहीही हानी होऊ नये. आपल्या सर्व दोन पायांच्या आणि चार पायांच्या प्राण्यांना कुठलाही आजार होऊ नये.
याश्चेदमुपशृण्वन्ति याश्च दूरं परागताः । सर्वाः संगत्य वीरुधोऽस्यै सं दत्त वीर्यम्
ज्या औषधी हे जवळ ऐकतात आणि ज्या दूर आहेत, त्या सर्व औषधी एकत्र येऊन या व्यक्तीस आपली शक्ती देवोत.
ओषधयः सं वदन्ते सोमेन सह राज्ञा । यस्मै कृणोति ब्राह्मणस्तं राजन्पारयामसि
औषधी सोमराजासोबत एकत्र बोलतात; ब्राह्मण ज्या साठी हे करतो, त्या राजाला आम्ही वाचवतो.
(तु. ब्रह्मपुराणम् [[ब्रह्मपुराणम्/अध्यायः १२०|२.५०.१४]]) त्वमुत्तमास्योषधे तव वृक्षा उपस्तयः । उपस्तिरस्तु सोऽस्माकं यो अस्माँ अभिदासति
हे औषधे, तू सर्वांत श्रेष्ठ आहेस; तुझ्या मुळांवरच आपला आधार आहे. जो आपल्यावर हल्ला करतो, त्याच्या विरोधात हा आधार आपला असो.
बृहस्पते प्रति मे देवतामिहि मित्रो वा यद्वरुणो वासि पूषा । आदित्यैर्वा यद्वसुभिर्मरुत्वान्स पर्जन्यं शंतनवे वृषाय
हे बृहस्पती, तू मित्र, वरुण किंवा पूषा असो, किंवा आदित्य, वसु, मरुतांसोबत असो — तू माझ्याजवळ ये आणि पर्जन्याने आपल्या संततीसाठी कल्याण आणो.
आ देवो दूतो अजिरश्चिकित्वान्त्वद्देवापे अभि मामगच्छत् । प्रतीचीनः प्रति मामा ववृत्स्व दधामि ते द्युमतीं वाचमासन्
देवतांचा वेगवान, बुद्धिमान दूत माझ्याजवळ येवो; तू माझ्याकडे वळ, मला कृपा कर, मी तुला तेजस्वी वाणी अर्पण करतो.
अस्मे धेहि द्युमतीं वाचमासन्बृहस्पते अनमीवामिषिराम् । यया वृष्टिं शंतनवे वनाव दिवो द्रप्सो मधुमाँ आ विवेश
हे बृहस्पती, आमच्यात तेजस्वी, रोगरहित आणि पोषक वाणी स्थिर कर, ज्यामुळे आम्ही संततीसाठी पाऊस मिळवू शकू, जसा मधुर थेंब आकाशातून येतो.
आ नो द्रप्सा मधुमन्तो विशन्त्विन्द्र देह्यधिरथं सहस्रम् । नि षीद होत्रमृतुथा यजस्व देवान्देवापे हविषा सपर्य
मधुर थेंब आमच्यात येवोत, हे इंद्र, आम्हाला विपुल संपत्ती दे. यज्ञाच्या योग्य क्रमाने पुरोहित म्हणून बस, देवांची पूजा कर आणि त्यांना अर्पणाने सन्मानित कर.
आर्ष्टिषेणो होत्रमृषिर्निषीदन्देवापिर्देवसुमतिं चिकित्वान् । स उत्तरस्मादधरं समुद्रमपो दिव्या असृजद्वर्ष्या अभि
ऋषी अर्ष्टि्षेण यज्ञाच्या पुरोहितपदी बसले, देवांची कृपा जाणणारे; त्यांनी वरच्या समुद्रातून खालच्या समुद्राकडे, पावसाळी आणि भरपूर दिव्य पाणी सोडले.
अस्मिन्समुद्रे अध्युत्तरस्मिन्नापो देवेभिर्निवृता अतिष्ठन् । ता अद्रवन्नार्ष्टिषेणेन सृष्टा देवापिना प्रेषिता मृक्षिणीषु
या समुद्रात आणि वरच्या समुद्रात, देवांनी रोखलेले पाणी थांबले होते; ते अर्ष्टि्षेणाने सोडले, देवदूताने पाठवले, आणि ते पोषण करणाऱ्यांपर्यंत पोहोचले.
यद्देवापिः शंतनवे पुरोहितो होत्राय वृतः कृपयन्नदीधेत् । देवश्रुतं वृष्टिवनिं रराणो बृहस्पतिर्वाचमस्मा अयच्छत्
जेव्हा देवापी शांतनूसाठी पुरोहित म्हणून निवडले गेले आणि दयाळूपणे विधी केले, तेव्हा बृहस्पती, देवांमध्ये प्रसिद्ध, त्यांना पाऊस आणणारी वाणी दिली.
यं त्वा देवापिः शुशुचानो अग्न आर्ष्टिषेणो मनुष्यः समीधे । विश्वेभिर्देवैरनुमद्यमानः प्र पर्जन्यमीरया वृष्टिमन्तम्
देवापी, तेजस्वी अग्नी, अर्ष्टि्षेण, मानवी पुरोहित, सर्व देवांनी सन्मानित — तुम्ही पर्जन्याला पावसासाठी प्रेरित करा.
त्वां पूर्व ऋषयो गीर्भिरायन्त्वामध्वरेषु पुरुहूत विश्वे । सहस्राण्यधिरथान्यस्मे आ नो यज्ञं रोहिदश्वोप याहि
हे रोहिदश्वा, प्राचीन ऋषींनी ज्या स्तोत्रांनी तुझी उपासना केली, ज्या यज्ञांमध्ये सर्वांनी तुला पुन्हा पुन्हा बोलावले, तो तू आम्हाला हजारो आहुती घेऊन ये. आमच्या या यज्ञात ये.
एतान्यग्ने नवतिर्नव त्वे आहुतान्यधिरथा सहस्रा । तेभिर्वर्धस्व तन्वः शूर पूर्वीर्दिवो नो वृष्टिमिषितो रिरीहि
अग्ने, तुझ्यासाठी नव्वद आणि नऊ अशा एकूण नव्याण्णव आहुती आणि त्याशिवाय हजारो आहुती दिल्या आहेत. या सर्व आहुत्यांनी, हे वीर अग्ने, तू स्वतःला बळकट कर आणि आकाशातून आम्हाला भरपूर पाऊस दे.
एतान्यग्ने नवतिं सहस्रा सं प्र यच्छ वृष्ण इन्द्राय भागम् । विद्वान्पथ ऋतुशो देवयानानप्यौलानं दिवि देवेषु धेहि
हे अग्ने, या नव्वद हजार आहुत्या तू बलवान इंद्राला वाटून दे. योग्य मार्ग जाणणारा तू, त्या दैवी भागाला देवांच्या आकाशातील स्थानावर पोहोचव.
अग्ने बाधस्व वि मृधो वि दुर्गहापामीवामप रक्षांसि सेध । अस्मात्समुद्राद्बृहतो दिवो नोऽपां भूमानमुप नः सृजेह
अग्ने, शत्रुत्व दूर कर, अडथळे दूर कर, वाईट आणि दुष्ट शक्तींचा नाश कर. या विशाल आकाशसागरातून आम्हाला पाण्याचे आणि पृथ्वीचे भरपूर दान दे.
कं नश्चित्रमिषण्यसि चिकित्वान्पृथुग्मानं वाश्रं वावृधध्यै । कत्तस्य दातु शवसो व्युष्टौ तक्षद्वज्रं वृत्रतुरमपिन्वत्
कोण बुद्धिमान आमच्या यज्ञाला तेजस्वी करील, वाढीसाठी रुंद पाठ असलेल्या वेगवान घोड्याला बळ देईल? कोण दात्याच्या सामर्थ्याने, पहाटे वज्र तयार करील, जो वृत्राचा नाश करणारा आहे?
स हि द्युता विद्युता वेति साम पृथुं योनिमसुरत्वा ससाद । स सनीळेभिः प्रसहानो अस्य भ्रातुर्न ऋते सप्तथस्य मायाः
तो तेज आणि वीजेसह स्तोत्र जाणतो, दैवीपणाच्या विशाल आसनात स्थान घेतो. आपल्या सोबत्यांसह तो आपल्या भावाच्या, सातव्याच्या मायेला सहजपणे जिंकतो.
स वाजं यातापदुष्पदा यन्स्वर्षाता परि षदत्सनिष्यन् । अनर्वा यच्छतदुरस्य वेदो घ्नञ्छिश्नदेवाँ अभि वर्पसा भूत्
तो अडथळे पार करत बक्षीस मिळवतो, सूर्याभोवती फिरतो, जवळचे आणि दूरचे देतो, गुपित जाणतो आणि आपल्या सामर्थ्याने संततीला विरोध करणाऱ्या देवांचा नाश करतो.
स यह्व्योऽवनीर्गोष्वर्वा जुहोति प्रधन्यासु सस्रिः । अपादो यत्र युज्यासोऽरथा द्रोण्यश्वास ईरते घृतं वाः
तो तरुण पृथ्वी आणि गायी अर्पण करतो, स्पर्धेत नेहमी पुढे असतो. जिथे जोतेलेले पाय नसलेले आणि घोडे नसलेले असतात, तिथे द्रोणातून जन्मलेले घोडे तुप ओढतात.
स रुद्रेभिरशस्तवार ऋभ्वा हित्वी गयमारेअवद्य आगात् । वम्रस्य मन्ये मिथुना विवव्री अन्नमभीत्यारोदयन्मुषायन्
तो रुद्रांसह संकट दूर करतो, ऋभूंना घेऊन मृत्यूचे घर मागे सोडून येतो. मला वाटते, त्याने कोवळ्याच्या जुळ्या रूपांना प्रकट केले, अन्न दिले आणि लपलेले उघड केले.
स इद्दासं तुवीरवं पतिर्दन्षळक्षं त्रिशीर्षाणं दमन्यत् । अस्य त्रितो न्वोजसा वृधानो विपा वराहमयोअग्रया हन्
त्याने दात असलेला, तीन डोकी असलेला बलाढ्य दास subdued केला. त्रिताने त्याच्या सामर्थ्याने पाण्यातील वराहाला श्रेष्ठ शस्त्राने मारले.
स द्रुह्वणे मनुष ऊर्ध्वसान आ साविषदर्शसानाय शरुम् । स नृतमो नहुषोऽस्मत्सुजातः पुरोऽभिनदर्हन्दस्युहत्ये
तो माणसांत सरळ आहे, स्पष्टदर्शी साठी शस्त्र उचलतो. तो सर्वात शूर, नहुष, आमच्यात जन्मलेला, शत्रूला मारतो आणि विरोधकांचा नाश करतो.
सो अभ्रियो न यवस उदन्यन्क्षयाय गातुं विदन्नो अस्मे । उप यत्सीददिन्दुं शरीरैः श्येनोऽयोपाष्टिर्हन्ति दस्यून्
तो ढगासारखा आमच्या घरासाठी चारा आणतो, मार्ग जाणतो. जेव्हा तो आपल्या देहाने चंद्राजवळ बसतो, तेव्हा गरुड वेगाने शत्रूंवर झडप घालतो.
स व्राधतः शवसानेभिरस्य कुत्साय शुष्णं कृपणे परादात् । अयं कविमनयच्छस्यमानमत्कं यो अस्य सनितोत नृणाम्
त्याने आपल्या सामर्थ्याने कुत्सासाठी शुष्णाचा पराभव केला, कंजूषाला हरवले. याने कवीला, स्तुतीस पात्र असणाऱ्याला आणि त्याच्यासाठी तसेच लोकांसाठी दान करणाऱ्याला पुढे नेले.
अयं दशस्यन्नर्येभिरस्य दस्मो देवेभिर्वरुणो न मायी । अयं कनीन ऋतुपा अवेद्यमिमीताररुं यश्चतुष्पात्
हा श्रेष्ठांसह आनंद देणारा, दयाळू आहे; देवांत बलशाली, वरुणासारखा मायावी आहे. हा तरुण, ऋताचा रक्षक, अज्ञात मोजतो आणि चार पायांनी चालणारे जाणतो.
अस्य स्तोमेभिरौशिज ऋजिश्वा व्रजं दरयद्वृषभेण पिप्रोः । सुत्वा यद्यजतो दीदयद्गीः पुर इयानो अभि वर्पसा भूत्
त्याच्या स्तोत्रांनी औशिजाचा पुत्र ऋजिश्वा याने पिप्रूच्या किल्ल्याचा वृषभाने भेद केला. सोम पिल्यावर तो गीतांनी तेजस्वी झाला आणि आपल्या रूपाने पुढे गेला.