अग्निरिव मन्यो त्विषितः सहस्व सेनानीर्नः सहुरे हूत एधि । हत्वाय शत्रून्वि भजस्व वेद ओजो मिमानो वि मृधो नुदस्व
अग्नीप्रमाणे तेजस्वी मन्यु, तू बलवान हो; आमचा सेनापती म्हणून बोलावलेला रक्षक हो. शत्रूंना मारून, संपत्ती वाट, तुझी शक्ती मोज, आणि वैर दूर कर.
सहस्व मन्यो अभिमातिमस्मे रुजन्मृणन्प्रमृणन्प्रेहि शत्रून् । उग्रं ते पाजो नन्वा रुरुध्रे वशी वशं नयस एकज त्वम्
हे मन्यु, शत्रूंविरुद्ध तू बलवान हो; त्यांना मोड, चिरड, पूर्णपणे नष्ट कर. तुझी भयंकर शक्ती जागृत झाली आहे; स्वामी म्हणून, तू आज्ञाधारकांना आपल्या इच्छेनुसार चालवतोस.
एको बहूनामसि मन्यवीळितो विशंविशं युधये सं शिशाधि । अकृत्तरुक्त्वया युजा वयं द्युमन्तं घोषं विजयाय कृण्महे
अनेकांवर विजय मिळवणारा तू एकटाच आहेस, प्रत्येक सैन्याला युद्धासाठी ने. तुझ्या सहाय्याने आम्ही खरी वचने बोलतो, आणि तुझ्या मदतीने विजयासाठी आपली कीर्ती गाजवतो.
विजेषकृदिन्द्र इवानवब्रवोऽस्माकं मन्यो अधिपा भवेह । प्रियं ते नाम सहुरे गृणीमसि विद्मा तमुत्सं यत आबभूथ
इंद्रासारखा, विजय देणारा, न डगमगणारा आमचा अधिपती हो, हे मन्यु. आम्ही तुझे प्रिय नाव गातो, हे विजयी, आम्हाला माहित आहे तू कुठून उत्पन्न झाला आहेस.
आभूत्या सहजा वज्र सायक सहो बिभर्ष्यभिभूत उत्तरम् । क्रत्वा नो मन्यो सह मेद्येधि महाधनस्य पुरुहूत संसृजि
तुझ्या सामर्थ्याने, एकत्र जन्मलेला, वज्र आणि बाण धारण करणारा, तू सर्वोच्च शक्ती बाळगतोस, अपराजित आहेस. तुझ्या इच्छेने, हे मन्यु, आमच्या मदतीला ये; हे पुन्हा पुन्हा आळवलेला, आम्हाला मोठे धन मिळवून दे.
संसृष्टं धनमुभयं समाकृतमस्मभ्यं दत्तां वरुणश्च मन्युः । भियं दधाना हृदयेषु शत्रवः पराजितासो अप नि लयन्ताम्
आपल्याला मिळालेलं धन दोन्ही बाजूंनी एकत्र आणि पूर्ण आहे—वरुण आणि मन्यु यांनी दिलेलं. शत्रूंना मनात भीती वाटू दे, ते हरले जाऊन मागे हटू देत.
सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः । ऋतेनादित्यास्तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः
सत्यामुळे पृथ्वी टिकून आहे, सूर्यामुळे आकाश उभं आहे. ऋतामुळे आदित्य उभे राहतात, आणि सोम आकाशात स्थिर आहे.
सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही । अथो नक्षत्राणामेषामुपस्थे सोम आहितः
सोमामुळे आदित्य बलवान आहेत, सोमामुळे ही मोठी पृथ्वी टिकून आहे. आणि या तार्यांच्या मध्ये सोम ठेवलेला आहे.
सोमं मन्यते पपिवान्यत्सम्पिंषन्त्योषधिम् । सोमं यं ब्रह्माणो विदुर्न तस्याश्नाति कश्चन
जो प्याला आहे त्याला वाटतं की त्याने सोम प्यायलं, जेव्हा औषधी दाबतात. पण ब्राह्मणांना जे सोम माहीत आहे, ते कुणीही खाऊ शकत नाही.
आच्छद्विधानैर्गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः । ग्राव्णामिच्छृण्वन्तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः
आच्छादनांनी झाकलेला, बर्हिष्णे संरक्षित केलेला सोम सुरक्षित आहे. तू दगडांच्या आवाजाकडे ऐकत उभा आहेस, पण कुठलाही माणूस तुला मिळवू शकत नाही.
यत्त्वा देव प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः । वायुः सोमस्य रक्षिता समानां मास आकृतिः
देवतांनी तुला प्यायलं की, सोम, त्यातून तू पुन्हा भरून येतोस. वायू हा सोमचा रक्षक आहे; आणि महिने हे तुझं रूप आहेत.
रैभ्यासीदनुदेयी नाराशंसी न्योचनी । सूर्याया भद्रमिद्वासो गाथयैति परिष्कृतम्
रैभ्या ही सखी होती, नाराशंसी ही मदतीस होती. सूर्येचं शुभ वस्त्र गाण्यांनी सजवलं गेलं.
चित्तिरा उपबर्हणं चक्षुरा अभ्यञ्जनम् । द्यौर्भूमिः कोश आसीद्यदयात्सूर्या पतिम्
चित्तिरा आसन होती, चक्षुरा अंगाला लावायचं तेल. आकाश आणि पृथ्वी हे भांडे होते, जेव्हा सूर्ये पतीला दिली गेली.
स्तोमा आसन्प्रतिधयः कुरीरं छन्द ओपशः । सूर्याया अश्विना वराग्निरासीत्पुरोगवः
स्तोत्रं म्हणजे प्रतिसाद, कुरीर हे आच्छादन, आणि छंद म्हणजे बांध. सूर्येसाठी अश्विन हे वर होते, अग्नी पुढारी होता.
सोमो वधूयुरभवदश्विनास्तामुभा वरा । सूर्यां यत्पत्ये शंसन्तीं मनसा सविताददात्
सोम हा वर होता, अश्विन दोघंही वर होते. सूर्येला पतीला देताना सविता तिला शुभाशीर्वाद दिला.
मनो अस्या अन आसीद्द्यौरासीदुत च्छदिः । शुक्रावनड्वाहावास्तां यदयात्सूर्या गृहम्
तिचं मन हे आडवं होतं, आकाश छप्पर होतं. तेजस्वी बैल जोडी होती, जेव्हा सूर्ये आपल्या घरी गेली.
ऋक्सामाभ्यामभिहितौ गावौ ते सामनावितः । श्रोत्रं ते चक्रे आस्तां दिवि पन्थाश्चराचारः
ऋच आणि साम यांच्या गाण्याने दोन गाई जुळवल्या, गाण्यांनी सोबत केलं. तुझे ऐकण्याचं सामर्थ्य तयार झालं; आकाशात मार्ग ठरवला गेला.
शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः । अनो मनस्मयं सूर्यारोहत्प्रयती पतिम्
तुझ्यासाठी तेजस्वी चाक बनवलं, श्वासाने आडवं फिरवलं. सूर्ये मनाने तयार केलेल्या रथावर बसली आणि पतीकडे निघाली.
सूर्याया वहतुः प्रागात्सविता यमवासृजत् । अघासु हन्यन्ते गावोऽर्जुन्योः पर्युह्यते
सूर्येच्या रथासाठी सविता यांनी जू पाठवलं. ज्या गाई मोकळ्या आहेत त्यांच्यात गाई मारल्या जातात, पांढऱ्या गाईंच्या मध्ये त्या बंद होतात.
यदश्विना पृच्छमानावयातं त्रिचक्रेण वहतुं सूर्यायाः । विश्वे देवा अनु तद्वामजानन्पुत्रः पितराववृणीत पूषा
जेव्हा अश्विन विचारत विचारत सूर्येच्या तीन चाकांच्या रथावर आले, तेव्हा सर्व देवांना हे कळलं; पूषा या पुत्राने आपल्या आईवडिलांना निवडलं.
यदयातं शुभस्पती वरेयं सूर्यामुप । क्वैकं चक्रं वामासीत्क्व देष्ट्राय तस्थथुः
जेव्हा तुम्ही, सौंदर्याचे अधिपती, सूर्येला वधू म्हणून मागायला आलात, तेव्हा तुमचं एक चाक कुठे होतं, आणि जू कुठे ठेवलीत?
द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः । अथैकं चक्रं यद्गुहा तदद्धातय इद्विदुः
सूर्येसाठी दोन चाकं ऋत्विकांना ऋतूनुसार माहीत आहेत. पण एक चाक जे लपलेलं आहे, ते फक्त ज्ञानी लोकांना माहीत असतं.
सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च । ये भूतस्य प्रचेतस इदं तेभ्योऽकरं नमः
सूर्येला, देवांना, मित्र आणि वरुण यांना, आणि जे या जगाचे ज्ञानी आहेत त्यांना मी नमस्कार करतो.
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीळन्तौ परि यातो अध्वरम् । विश्वान्यन्यो भुवनाभिचष्ट ऋतूँरन्यो विदधज्जायते पुनः
हे दोन, पुढे-मागे फिरणारे, आपल्या मायेमुळे खेळणारे बालकांसारखे, यज्ञाभोवती फिरले आहेत. त्यातील एक सर्व जग पाहतो, तर दुसरा ऋतू ठरवतो आणि पुन्हा जन्म घेतो.
नवोनवो भवति जायमानोऽह्नां केतुरुषसामेत्यग्रम् । भागं देवेभ्यो वि दधात्यायन्प्र चन्द्रमास्तिरते दीर्घमायुः
तो नेहमी नवा, नवनवीन जन्म घेणारा, दिवसांचा चिन्ह, उषांमध्ये प्रथम येणारा आहे. तो देवांना आपला भाग वाटतो, आणि चंद्रमा पुढे जाऊन दीर्घायुष्य मिळवतो.
सुकिंशुकं शल्मलिं विश्वरूपं हिरण्यवर्णं सुवृतं सुचक्रम् । आ रोह सूर्ये अमृतस्य लोकं स्योनं पत्ये वहतुं कृणुष्व
सुंदर किमशुक, शाल्मली, सर्व रूपांची, सोन्यासारखी, छान झाकलेली, उत्तम चाकांची झाडावर चढ. हे सूर्ये, अमृताच्या लोकात जा आणि पतीसाठी सुखकारक हो.
उदीर्ष्वातः पतिवती ह्येषा विश्वावसुं नमसा गीर्भिरीळे । अन्यामिच्छ पितृषदं व्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि
उठ, पुढे जा! कारण ही आता पतीची पत्नी आहे. मी नम्रतेने विश्वावसुचे स्तुती करतो. दुसरे, पितरांच्या ठिकाणी स्पष्ट जागा शोध. हा तुझा जन्माचा भाग आहे, हे जाण.
उदीर्ष्वातो विश्वावसो नमसेळा महे त्वा । अन्यामिच्छ प्रफर्व्यं सं जायां पत्या सृज
उठ, पुढे जा, हे विश्वावसु, मी तुला नम्रतेने वंदन करतो. दुसरे, विस्तीर्ण स्थान शोध. पत्नी पतीशी एकत्र होवो.
अनृक्षरा ऋजवः सन्तु पन्था येभिः सखायो यन्ति नो वरेयम् । समर्यमा सं भगो नो निनीयात्सं जास्पत्यं सुयममस्तु देवाः
आपण ज्या मार्गाने वऱ्हाडासाठी जातो, ते मार्ग सरळ आणि खोटारडे नसावेत. अर्यमान आणि भग आपल्याला एकत्र आणोत. देवांनी आपल्याला सुखी संसार द्यावा.
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवः । ऋतस्य योनौ सुकृतस्य लोकेऽरिष्टां त्वा सह पत्या दधामि
मी तुला वरुणाच्या फासातून सोडवतो, ज्याने सविता, कल्याणकारी, तुला बांधले होते. सत्याच्या स्थानात, पुण्याच्या जगात, मी तुला पतीसोबत सुखरूप ठेवतो.