शं रोदसी सुबन्धवे यह्वी ऋतस्य मातरा । भरतामप यद्रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किं चनाममत्
आकाश आणि पृथ्वी, सत्याच्या जवळच्या आणि तरुण मातांनी आपल्यावर कृपा करावी. काहीही अपाय झाला असेल तर, आकाश, पृथ्वी आणि भूमी तो दूर करो आणि तो आपल्याजवळ राहू नये.
अव द्वके अव त्रिका दिवश्चरन्ति भेषजा । क्षमा चरिष्ण्वेककं भरतामप यद्रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किं चनाममत्
दोनदा आणि तिनदा औषधे आकाशातून फिरतात; एक पृथ्वीवर फिरते. काहीही अपाय झाला असेल तर, आकाश, पृथ्वी आणि भूमी तो दूर करो आणि तो आपल्याजवळ राहू नये.
समिन्द्रेरय गामनड्वाहं य आवहदुशीनराण्या अनः । भरतामप यद्रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किं चनाममत्
इंद्रा, गायी आणि बैलांना योग्य मार्ग दाखव, ज्यांनी उशीणारांच्या रथाला आणले. काहीही अपाय झाला असेल तर, आकाश, पृथ्वी आणि भूमी तो दूर करो आणि तो आपल्याजवळ राहू नये.
आ जनं त्वेषसंदृशं माहीनानामुपस्तुतम् । अगन्म बिभ्रतो नमः
महान आणि सामर्थ्यवान लोकांच्या सभेत, ज्यांची सर्वत्र स्तुती होते, नम्रता घेऊन आम्ही आलो आहोत.
असमातिं नितोशनं त्वेषं निययिनं रथम् । भजेरथस्य सत्पतिम्
ज्यांना कोणी हरवू शकत नाही, तेजस्वी आणि सामर्थ्यशाली अशा रथाकडे, आम्ही त्या रथाच्या खऱ्या मालकाचा शोध घेतो.
यो जनान्महिषाँ इवातितस्थौ पवीरवान् । उतापवीरवान्युधा
जो शुद्धतेने परिपूर्ण आहे आणि लोकांपेक्षा महिषासारखा वरचढ ठरला आहे, तो शस्त्रांनीही शुद्धच राहतो.
यस्येक्ष्वाकुरुप व्रते रेवान्मराय्येधते । दिवीव पञ्च कृष्टयः
ज्याच्या आज्ञेने इक्ष्वाकू आनंदाने वाढतो, आणि पाच जमाती जणू स्वर्गातच दीर्घायुष्यासाठी फुलतात.
इन्द्र क्षत्रासमातिषु रथप्रोष्ठेषु धारय । दिवीव सूर्यं दृशे
इंद्रा, सभा आणि रथाच्या आसनावर तू राज्य टिकव, जसा आकाशात सूर्य सर्वांना दिसतो तसा.
अगस्त्यस्य नद्भ्यः सप्ती युनक्षि रोहिता । पणीन्न्यक्रमीरभि विश्वान्राजन्नराधसः
तू अगस्त्याचे लाल घोडे पाण्याशी जोडतोस; पणींना तू हरवलेस, राजन, सर्व शत्रूंवर विजय मिळवला आहेस.
अयं मातायं पितायं जीवातुरागमत् । इदं तव प्रसर्पणं सुबन्धवेहि निरिहि
हा आपल्या आईकडे आला, हा वडिलांकडे आला, हा जिवंत असणाऱ्यांकडे आला; हे तुझे पुढे जाणे, सुबंधू, पुढे जा, बाहेर ये.
यथा युगं वरत्रया नह्यन्ति धरुणाय कम् । एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवेऽथो अरिष्टतातये
जसे तीन पट्ट्यांनी जू बांधतात आधारासाठी, तसे मी तुझे मन जीवनासाठी बांधतो, मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आरोग्यासाठी.
यथेयं पृथिवी मही दाधारेमान्वनस्पतीन् । एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवेऽथो अरिष्टतातये
जशी ही मोठी पृथ्वी हे वृक्ष धरून ठेवते, तसे मी तुझे मन जीवनासाठी बांधतो, मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आरोग्यासाठी.
यमादहं वैवस्वतात्सुबन्धोर्मन आभरम् । जीवातवे न मृत्यवेऽथो अरिष्टतातये
यम, वैवस्वत आणि सुबंधू यांच्याकडून मी जे मन घेतले, ते मी जीवनासाठी परत देतो, मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आरोग्यासाठी.
न्यग्वातोऽव वाति न्यक्तपति सूर्यः । नीचीनमघ्न्या दुहे न्यग्भवतु ते रपः
वारा खाली वाहतो, सूर्य खाली मावळतो; गाय खाली दूध देते—तसेच तुझे आजार खाली जावोत.
अयं मे हस्तो भगवानयं मे भगवत्तरः । अयं मे विश्वभेषजोऽयं शिवाभिमर्शनः
हा माझा हात पवित्र आहे, हा माझा हात अधिक पवित्र आहे; हा माझा हात सर्व रोगांवर औषध आहे, हा स्पर्शासाठी मंगल आहे.
इदमित्था रौद्रं गूर्तवचा ब्रह्म क्रत्वा शच्यामन्तराजौ । क्राणा यदस्य पितरा मंहनेष्ठाः पर्षत्पक्थे अहन्ना सप्त होतॄन्
हीच ती रौद्र, गौरवशाली वाणी, दोन राजांमध्ये संकल्प आणि सामर्थ्याने भरलेली; जेव्हा त्याचे दयाळू आईवडील त्याचे रक्षण करतात, तेव्हा त्याने वेदीवर सात याजकांचा नाश केला.
स इद्दानाय दभ्याय वन्वञ्च्यवानः सूदैरमिमीत वेदिम् । तूर्वयाणो गूर्तवचस्तमः क्षोदो न रेत इतऊति सिञ्चत्
तो देण्यासाठी आणि जिंकण्यासाठी, सामर्थ्याने प्रयत्न करत, यज्ञांनी वेदी मोजतो; उत्सुकतेने, गौरवशाली वाणी उच्चारून, तो बीज प्रवाहित करतो जसे दगड रस ओततो.
मनो न येषु हवनेषु तिग्मं विपः शच्या वनुथो द्रवन्ता । आ यः शर्याभिस्तुविनृम्णो अस्याश्रीणीतादिशं गभस्तौ
ज्यांच्या यज्ञात मन तीक्ष्णतेने, कौशल्याने पुढे असते, जलद असते, आणि बाणांनी, बलवानाने, आपली दोन हात जणू दिशांना पसरवली आहेत.
कृष्णा यद्गोष्वरुणीषु सीदद्दिवो नपाताश्विना हुवे वाम् । वीतं मे यज्ञमा गतं मे अन्नं ववन्वांसा नेषमस्मृतध्रू
जेव्हा काळ्या गायींमध्ये बसले, तेव्हा मी तुम्हाला बोलावतो, अश्विन, दिव्य पुत्रांनो; माझ्या यज्ञाला या, माझ्या अन्नाला या, उत्सुक राहा, मला विसरू नका, हे नेत्यांनो.
प्रथिष्ट यस्य वीरकर्ममिष्णदनुष्ठितं नु नर्यो अपौहत् । पुनस्तदा वृहति यत्कनाया दुहितुरा अनुभृतमनर्वा
त्याचे वीरकृत्य ठाम आहे, उत्तम प्रकारे केलेले, जे पुरुषांनी कधीच टाकून दिले नाही; जे कन्येने उचलले होते, ते पुन्हा उंचावले गेले, वाहणाऱ्याचा आधार बनले.
मध्या यत्कर्त्वमभवदभीके कामं कृण्वाने पितरि युवत्याम् । मनानग्रेतो जहतुर्वियन्ता सानौ निषिक्तं सुकृतस्य योनौ
मधल्या गुप्त कृतीत, युवतीत वडिलांची इच्छा असताना; सुरुवातीला दोन मने वेगळी झाली, उत्तम बीज गर्भात ठेवले गेले.
पिता यत्स्वां दुहितरमधिष्कन्क्ष्मया रेतः संजग्मानो नि षिञ्चत् । स्वाध्योऽजनयन्ब्रह्म देवा वास्तोष्पतिं व्रतपां निरतक्षन्
वडिलांनी आपल्या कन्येवर इच्छा धरून बीज सोडले, तेव्हा देवांनी, स्वयंसिद्धांनी, पवित्र वाणी निर्माण केली, आणि घराचा स्वामी, व्रतपालक घडवला.
स ईं वृषा न फेनमस्यदाजौ स्मदा परैदप दभ्रचेताः । सरत्पदा न दक्षिणा परावृङ्न ता नु मे पृशन्यो जगृभ्रे
तो बैलासारखा, स्पर्धेत फेस टाकतो, इतर कमी समजणारे दूर निघून जातात; दक्षिणा वळते, पण चित्तेदाराने मला धरले आहे.
मक्षू न वह्निः प्रजाया उपब्दिरग्निं न नग्न उप सीददूधः । सनितेध्मं सनितोत वाजं स धर्ता जज्ञे सहसा यवीयुत्
जसा अग्नीचा ज्वाळा वेगाने पेटतो, तसा उपब्दी जन्मताच पुढे येतो; जसा नग्न माणूस अग्नीशेजारी बसतो, तसा तो जवळ येतो. तो इंधन शोधतो, बळ शोधतो, तो आधार देणारा नेहमीच नव्या शक्तीने जन्मतो.
मक्षू कनायाः सख्यं नवग्वा ऋतं वदन्त ऋतयुक्तिमग्मन् । द्विबर्हसो य उप गोपमागुरदक्षिणासो अच्युता दुदुक्षन्
नवग्वांनी, सत्य बोलत, कनायाच्या मैत्रीत लवकरच प्रवेश केला; ते सत्याशी जोडले गेले. दोन घरांचे जे होते, ते गवळ्याजवळ आले, उदार, अढळ, आणि दूध काढण्याची इच्छा त्यांनी धरली.
मक्षू कनायाः सख्यं नवीयो राधो न रेत ऋतमित्तुरण्यन् । शुचि यत्ते रेक्ण आयजन्त सबर्दुघायाः पय उस्रियायाः
कनायाच्या मैत्रीत नव्याने, पूर्वीपेक्षा ताज्या, जणू काही दानासारखे, सत्य ओघाने वाहते; शुद्ध मार्गाने ते तुझ्याजवळ आले, कारण नेहमी दूध देणाऱ्या उजळ गायीने आपले दूध दिले.
पश्वा यत्पश्चा वियुता बुधन्तेति ब्रवीति वक्तरी रराणः । वसोर्वसुत्वा कारवोऽनेहा विश्वं विवेष्टि द्रविणमुप क्षु
जेव्हा पशू मागून वेगळे ओळखले जातात, तेव्हा आनंदाने गाणारा गायक असे म्हणतो; वसुंची मुले, संपत्तीच्या शोधात, नेहमी जागरूक, सर्व धन ओळखतात आणि जवळ आणतात.
तदिन्न्वस्य परिषद्वानो अग्मन्पुरू सदन्तो नार्षदं बिभित्सन् । वि शुष्णस्य संग्रथितमनर्वा विदत्पुरुप्रजातस्य गुहा यत्
मग जे सभोवताली बसले होते, ते अनेक जण एकत्र आले, नाश न होणाऱ्या बक्षिसाची इच्छा धरून; त्यांनी अनेक जन्मलेल्या गुप्त रहस्य शोधले, शुष्णाचा गुप्त संबंध, जो तुटू शकत नाही.
भर्गो ह नामोत यस्य देवाः स्वर्ण ये त्रिषधस्थे निषेदुः । अग्निर्ह नामोत जातवेदाः श्रुधी नो होतरृतस्य होताध्रुक्
तो तेज आहे, ज्याचे नाव देवांकडे आहे, आणि सूर्यप्रकाश, जे त्रिस्थळी बसतात; अग्नी हे त्याचे नाव, जातवेद, ऐक आमचे, हे सत्यावर चालणाऱ्या यजमान, सत्याचा यजमान.
उत त्या मे रौद्रावर्चिमन्ता नासत्याविन्द्र गूर्तये यजध्यै । मनुष्वद्वृक्तबर्हिषे रराणा मन्दू हितप्रयसा विक्षु यज्यू
आणि ते दोघे, प्रखर तेजस्वी किरणांचे, हे अश्विन, हे इंद्र, स्तुतीसाठी, यज्ञात सामील व्हावेत; माणसांत आनंद मानणारे, चांगल्या आहुतींनी तृप्त होणारे, जमातींत यज्ञास पात्र असावेत.