यत्ते विश्वमिदं जगन्मनो जगाम दूरकम् । तत्त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे
तुझे मन या सर्व जगात जिथे जिथे भटकले आहे, ते आम्ही इथे परत आणतो, जेणेकरून तू इथे सुखाने आणि आरोग्याने राहशील.
यत्ते पराः परावतो मनो जगाम दूरकम् । तत्त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे
तुझे मन ज्या दूरच्या प्रदेशात गेले आहे, ते आम्ही इथे परत आणतो, जेणेकरून तू इथे सुखाने आणि आरोग्याने राहशील.
यत्ते भूतं च भव्यं च मनो जगाम दूरकम् । तत्त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे
तुझे मन ज्या भूतकाळात आणि भविष्यात गेले आहे, ते आम्ही इथे परत आणतो, जेणेकरून तू इथे सुखाने आणि आरोग्याने राहशील.
प्र तार्यायुः प्रतरं नवीय स्थातारेव क्रतुमता रथस्य । अध च्यवान उत्तवीत्यर्थं परातरं सु निरृतिर्जिहीताम्
आपण आयुष्य पार नेऊ या, जसे कुशल सारथी रथ चालवतो; वृद्धत्व दूर जाऊ दे आणि विनाश आपल्यापासून लांब राहो.
सामन्नु राये निधिमन्न्वन्नं करामहे सु पुरुध श्रवांसि । ता नो विश्वानि जरिता ममत्तु परातरं सु निरृतिर्जिहीताम्
गाण्याने, संपत्तीने आणि अन्नाने आपण कीर्ती वाढवू या; गायकाने आपल्यासाठी सर्व काही जपावे आणि विनाश आपल्यापासून लांब राहो.
अभी ष्वर्यः पौंस्यैर्भवेम द्यौर्न भूमिं गिरयो नाज्रान् । ता नो विश्वानि जरिता चिकेत परातरं सु निरृतिर्जिहीताम्
आपण पराक्रमी कृत्यांनी बलवान होऊ या, जसे आकाश, पृथ्वी आणि पर्वत; गायकाने आपल्यासाठी सर्व जाणावे आणि विनाश आपल्यापासून लांब राहो.
मो षु णः सोम मृत्यवे परा दाः पश्येम नु सूर्यमुच्चरन्तम् । द्युभिर्हितो जरिमा सू नो अस्तु परातरं सु निरृतिर्जिहीताम्
सोम, आम्हाला मृत्यूकडे जाऊ देऊ नकोस; आम्हाला उगवता सूर्य पाहू दे. देवांनी आमच्यासाठी वार्धक्य दूर ठेवावे आणि विनाश आपल्यापासून लांब राहो.
असुनीते मनो अस्मासु धारय जीवातवे सु प्र तिरा न आयुः । रारन्धि नः सूर्यस्य संदृशि घृतेन त्वं तन्वं वर्धयस्व
जीवन देणाऱ्या, आमचे मन जगण्यासाठी स्थिर ठेव, आमचे आयुष्य वाढव. आम्हाला सूर्यदर्शनाचा आनंद दे आणि तुपाने आमचे शरीर पुष्ट कर.
असुनीते पुनरस्मासु चक्षुः पुनः प्राणमिह नो धेहि भोगम् । ज्योक्पश्येम सूर्यमुच्चरन्तमनुमते मृळया नः स्वस्ति
जीवन देणाऱ्या, आमचे डोळे पुन्हा दे, श्वास पुन्हा दे आणि आनंद मिळू दे. आम्ही दीर्घकाळ सूर्य उगवताना पाहू दे; अनुमते, आम्हाला कल्याण दे.
पुनर्नो असुं पृथिवी ददातु पुनर्द्यौर्देवी पुनरन्तरिक्षम् । पुनर्नः सोमस्तन्वं ददातु पुनः पूषा पथ्यां या स्वस्तिः
पृथ्वीने पुन्हा आपल्याला जीवन द्यावे, आकाश आणि अंतरिक्षानेही तसेच करावे. सोमाने आपले शरीर पुन्हा द्यावे आणि पूषाणे आपल्याला योग्य मार्ग व कल्याण पुन्हा द्यावे.
शं रोदसी सुबन्धवे यह्वी ऋतस्य मातरा । भरतामप यद्रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किं चनाममत्
आकाश आणि पृथ्वी, सत्याच्या जवळच्या आणि तरुण मातांनी आपल्यावर कृपा करावी. काहीही अपाय झाला असेल तर, आकाश, पृथ्वी आणि भूमी तो दूर करो आणि तो आपल्याजवळ राहू नये.
अव द्वके अव त्रिका दिवश्चरन्ति भेषजा । क्षमा चरिष्ण्वेककं भरतामप यद्रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किं चनाममत्
दोनदा आणि तिनदा औषधे आकाशातून फिरतात; एक पृथ्वीवर फिरते. काहीही अपाय झाला असेल तर, आकाश, पृथ्वी आणि भूमी तो दूर करो आणि तो आपल्याजवळ राहू नये.
समिन्द्रेरय गामनड्वाहं य आवहदुशीनराण्या अनः । भरतामप यद्रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किं चनाममत्
इंद्रा, गायी आणि बैलांना योग्य मार्ग दाखव, ज्यांनी उशीणारांच्या रथाला आणले. काहीही अपाय झाला असेल तर, आकाश, पृथ्वी आणि भूमी तो दूर करो आणि तो आपल्याजवळ राहू नये.
आ जनं त्वेषसंदृशं माहीनानामुपस्तुतम् । अगन्म बिभ्रतो नमः
महान आणि सामर्थ्यवान लोकांच्या सभेत, ज्यांची सर्वत्र स्तुती होते, नम्रता घेऊन आम्ही आलो आहोत.
असमातिं नितोशनं त्वेषं निययिनं रथम् । भजेरथस्य सत्पतिम्
ज्यांना कोणी हरवू शकत नाही, तेजस्वी आणि सामर्थ्यशाली अशा रथाकडे, आम्ही त्या रथाच्या खऱ्या मालकाचा शोध घेतो.
यो जनान्महिषाँ इवातितस्थौ पवीरवान् । उतापवीरवान्युधा
जो शुद्धतेने परिपूर्ण आहे आणि लोकांपेक्षा महिषासारखा वरचढ ठरला आहे, तो शस्त्रांनीही शुद्धच राहतो.
यस्येक्ष्वाकुरुप व्रते रेवान्मराय्येधते । दिवीव पञ्च कृष्टयः
ज्याच्या आज्ञेने इक्ष्वाकू आनंदाने वाढतो, आणि पाच जमाती जणू स्वर्गातच दीर्घायुष्यासाठी फुलतात.
इन्द्र क्षत्रासमातिषु रथप्रोष्ठेषु धारय । दिवीव सूर्यं दृशे
इंद्रा, सभा आणि रथाच्या आसनावर तू राज्य टिकव, जसा आकाशात सूर्य सर्वांना दिसतो तसा.
अगस्त्यस्य नद्भ्यः सप्ती युनक्षि रोहिता । पणीन्न्यक्रमीरभि विश्वान्राजन्नराधसः
तू अगस्त्याचे लाल घोडे पाण्याशी जोडतोस; पणींना तू हरवलेस, राजन, सर्व शत्रूंवर विजय मिळवला आहेस.
अयं मातायं पितायं जीवातुरागमत् । इदं तव प्रसर्पणं सुबन्धवेहि निरिहि
हा आपल्या आईकडे आला, हा वडिलांकडे आला, हा जिवंत असणाऱ्यांकडे आला; हे तुझे पुढे जाणे, सुबंधू, पुढे जा, बाहेर ये.
यथा युगं वरत्रया नह्यन्ति धरुणाय कम् । एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवेऽथो अरिष्टतातये
जसे तीन पट्ट्यांनी जू बांधतात आधारासाठी, तसे मी तुझे मन जीवनासाठी बांधतो, मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आरोग्यासाठी.
यथेयं पृथिवी मही दाधारेमान्वनस्पतीन् । एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवेऽथो अरिष्टतातये
जशी ही मोठी पृथ्वी हे वृक्ष धरून ठेवते, तसे मी तुझे मन जीवनासाठी बांधतो, मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आरोग्यासाठी.
यमादहं वैवस्वतात्सुबन्धोर्मन आभरम् । जीवातवे न मृत्यवेऽथो अरिष्टतातये
यम, वैवस्वत आणि सुबंधू यांच्याकडून मी जे मन घेतले, ते मी जीवनासाठी परत देतो, मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आरोग्यासाठी.
न्यग्वातोऽव वाति न्यक्तपति सूर्यः । नीचीनमघ्न्या दुहे न्यग्भवतु ते रपः
वारा खाली वाहतो, सूर्य खाली मावळतो; गाय खाली दूध देते—तसेच तुझे आजार खाली जावोत.
अयं मे हस्तो भगवानयं मे भगवत्तरः । अयं मे विश्वभेषजोऽयं शिवाभिमर्शनः
हा माझा हात पवित्र आहे, हा माझा हात अधिक पवित्र आहे; हा माझा हात सर्व रोगांवर औषध आहे, हा स्पर्शासाठी मंगल आहे.
इदमित्था रौद्रं गूर्तवचा ब्रह्म क्रत्वा शच्यामन्तराजौ । क्राणा यदस्य पितरा मंहनेष्ठाः पर्षत्पक्थे अहन्ना सप्त होतॄन्
हीच ती रौद्र, गौरवशाली वाणी, दोन राजांमध्ये संकल्प आणि सामर्थ्याने भरलेली; जेव्हा त्याचे दयाळू आईवडील त्याचे रक्षण करतात, तेव्हा त्याने वेदीवर सात याजकांचा नाश केला.
स इद्दानाय दभ्याय वन्वञ्च्यवानः सूदैरमिमीत वेदिम् । तूर्वयाणो गूर्तवचस्तमः क्षोदो न रेत इतऊति सिञ्चत्
तो देण्यासाठी आणि जिंकण्यासाठी, सामर्थ्याने प्रयत्न करत, यज्ञांनी वेदी मोजतो; उत्सुकतेने, गौरवशाली वाणी उच्चारून, तो बीज प्रवाहित करतो जसे दगड रस ओततो.
मनो न येषु हवनेषु तिग्मं विपः शच्या वनुथो द्रवन्ता । आ यः शर्याभिस्तुविनृम्णो अस्याश्रीणीतादिशं गभस्तौ
ज्यांच्या यज्ञात मन तीक्ष्णतेने, कौशल्याने पुढे असते, जलद असते, आणि बाणांनी, बलवानाने, आपली दोन हात जणू दिशांना पसरवली आहेत.
कृष्णा यद्गोष्वरुणीषु सीदद्दिवो नपाताश्विना हुवे वाम् । वीतं मे यज्ञमा गतं मे अन्नं ववन्वांसा नेषमस्मृतध्रू
जेव्हा काळ्या गायींमध्ये बसले, तेव्हा मी तुम्हाला बोलावतो, अश्विन, दिव्य पुत्रांनो; माझ्या यज्ञाला या, माझ्या अन्नाला या, उत्सुक राहा, मला विसरू नका, हे नेत्यांनो.
प्रथिष्ट यस्य वीरकर्ममिष्णदनुष्ठितं नु नर्यो अपौहत् । पुनस्तदा वृहति यत्कनाया दुहितुरा अनुभृतमनर्वा
त्याचे वीरकृत्य ठाम आहे, उत्तम प्रकारे केलेले, जे पुरुषांनी कधीच टाकून दिले नाही; जे कन्येने उचलले होते, ते पुन्हा उंचावले गेले, वाहणाऱ्याचा आधार बनले.