क ईषते तुज्यते को बिभाय को मंसते सन्तमिन्द्रं को अन्ति । कस्तोकाय क इभायोत रायेऽधि ब्रवत्तन्वे को जनाय
कोण शोधतो, कोणाची स्तुती होते, कोण घाबरतो, कोणाला वाटते की इंद्र जवळ आहे? संततीसाठी, संपत्तीसाठी, स्वतःसाठी किंवा लोकांसाठी कोण जाहीर करेल?
को अग्निमीट्टे हविषा घृतेन स्रुचा यजाता ऋतुभिर्ध्रुवेभिः । कस्मै देवा आ वहानाशु होम को मंसते वीतिहोत्रः सुदेवः
कोण अग्नीला तुपाने, समिधेने, योग्य काळाने यज्ञ करतो? कोणासाठी देवता लवकर यज्ञ घेऊन येतात? कोणाला वाटते की यथायोग्य पुजारी चांगला आहे?
त्वमङ्ग प्र शंसिषो देवः शविष्ठ मर्त्यम् । न त्वदन्यो मघवन्नस्ति मर्डितेन्द्र ब्रवीमि ते वचः
हे सर्वात बलवान देवा, फक्त तुझीच स्तुती होते. तुझ्याशिवाय दुसरा कोणीही दानशूर मदतीला नाही. इंद्रा, मी तुला हे शब्द सांगतो.
मा ते राधांसि मा त ऊतयो वसोऽस्मान्कदा चना दभन् । विश्वा च न उपमिमीहि मानुष वसूनि चर्षणिभ्य आ
हे धनदायक, तुझे वरदान आणि मदती कधीच आमच्यावर कमी पडू नयेत. सर्व मानवांचे धन आम्हाला दे, हे लोकांचा स्वामी.
प्र ये शुम्भन्ते जनयो न सप्तयो यामन्रुद्रस्य सूनवः सुदंससः । रोदसी हि मरुतश्चक्रिरे वृधे मदन्ति वीरा विदथेषु घृष्वयः
जे तेजाने झळकतात, जणू स्पर्धकच, ते रुद्रांचे बुद्धिमान पुत्र मार्गस्थ होतात. मरुतांनी हे दोन विश्व वाढवले, हे वीर आनंदाने आणि उत्साहाने स्पर्धांत भाग घेतात.
त उक्षितासो महिमानमाशत दिवि रुद्रासो अधि चक्रिरे सदः । अर्चन्तो अर्कं जनयन्त इन्द्रियमधि श्रियो दधिरे पृश्निमातरः
ते अभिषिक्त झालेले, मोठेपण गाठतात. रुद्रांनी स्वर्गात आपली जागा केली. स्तुती करताना ते स्तोत्र निर्माण करतात, सामर्थ्य उत्पन्न करतात; पांढऱ्या डागांच्या मातांनी तेज स्वीकारले.
गोमातरो यच्छुभयन्ते अञ्जिभिस्तनूषु शुभ्रा दधिरे विरुक्मतः । बाधन्ते विश्वमभिमातिनमप वर्त्मान्येषामनु रीयते घृतम्
गायी जेव्हा सुंदर उटणे लावून निघतात, त्यांचे तेजस्वी अंग शोभा धारण करतात; त्या सर्व शत्रूंचा नाश करतात आणि त्यांच्या वाटेवर तुपाचा प्रवाह वाहतो.
वि ये भ्राजन्ते सुमखास ऋष्टिभिः प्रच्यावयन्तो अच्युता चिदोजसा । मनोजुवो यन्मरुतो रथेष्वा वृषव्रातासः पृषतीरयुग्ध्वम्
ते तेजस्वी मरुत, भाले घेऊन सज्ज असतात, आपल्या सामर्थ्याने अगदी हलू न शकणाऱ्यांनाही हलवतात; विचारासारखे वेगवान, हे मरुत, तुम्ही आपल्या रथांना चितकबऱ्या घोड्यांना जोडीता, बलवान वीरांच्या तुकडीसारखे.
प्र यद्रथेषु पृषतीरयुग्ध्वं वाजे अद्रिं मरुतो रंहयन्तः । उतारुषस्य वि ष्यन्ति धाराश्चर्मेवोदभिर्व्युन्दन्ति भूम
जेव्हा तुम्ही मरुत, आपल्या रथांना चितकबऱ्या घोड्यांना जोडीता आणि बक्षीस मिळवायला धावता, तेव्हा तुम्ही डोंगर फोडता; त्या तांबड्या रंगाच्या धार वाहू लागतात आणि पाण्याने कातडी भिजावी तसे तुम्ही त्या पृथ्वीवर पसरवता.
आ वो वहन्तु सप्तयो रघुष्यदो रघुपत्वानः प्र जिगात बाहुभिः । सीदता बर्हिरुरु वः सदस्कृतं मादयध्वं मरुतो मध्वो अन्धसः
सात वेगवान धावणारे तुम्हाला येथे घेऊन येवोत, हे मरुत, हलक्या पावलांनी आणि बळकट हातांनी या; रुंद कुशावर बसा आणि या मधुर सोमरसात आनंद घ्या.
तेऽवर्धन्त स्वतवसो महित्वना नाकं तस्थुरुरु चक्रिरे सदः । विष्णुर्यद्धावद्वृषणं मदच्युतं वयो न सीदन्नधि बर्हिषि प्रिये
ते स्वतःच्या सामर्थ्याने मोठे झाले, आकाशात उभे राहिले आणि विस्तीर्ण आसन तयार केले; जेव्हा विष्णुने मोठ्या आनंदात पाऊल टाकले, तेव्हा वृषभासारखे ते प्रिय कुशावर पक्ष्यांसारखे बसले.
शूरा इवेद्युयुधयो न जग्मयः श्रवस्यवो न पृतनासु येतिरे । भयन्ते विश्वा भुवना मरुद्भ्यो राजान इव त्वेषसंदृशो नरः
लढाईसाठी सज्ज असलेल्या वीरांसारखे, कीर्ती मिळवण्यासाठी झगडणाऱ्या नायकांसारखे, मरुत सर्व प्राण्यांना भिती घालतात; भयंकर रूप असलेल्या राजांसारखे, पुरुष त्यांच्यापुढे थरथर कापतात.
त्वष्टा यद्वज्रं सुकृतं हिरण्ययं सहस्रभृष्टिं स्वपा अवर्तयत् । धत्त इन्द्रो नर्यपांसि कर्तवेऽहन्वृत्रं निरपामौब्जदर्णवम्
जेव्हा त्वष्ट्याने सोन्याचे, हजार कडा असलेले वज्र उत्तम प्रकारे घडवले, तेव्हा बुद्धिमान इंद्राने ते वीरतेचे कार्य करण्यासाठी घेतले; त्याने त्याने वृत्राचा नाश केला आणि पाणी समुद्रात सोडले.
ऊर्ध्वं नुनुद्रेऽवतं त ओजसा दादृहाणं चिद्बिभिदुर्वि पर्वतम् । धमन्तो वाणं मरुतः सुदानवो मदे सोमस्य रण्यानि चक्रिरे
आपल्या बळाने त्यांनी मेघ वर ढकलला, अगदी मजबूत पर्वतही फोडला; शंख फुंकत, हे दानशूर मरुत, सोमाच्या आनंदात त्यांनी तेजस्वी कृत्ये केली.
जिह्मं नुनुद्रेऽवतं तया दिशासिञ्चन्नुत्सं गोतमाय तृष्णजे । आ गच्छन्तीमवसा चित्रभानवः कामं विप्रस्य तर्पयन्त धामभिः
त्यांनी वाकडा मेघ त्या दिशेने ढकलला, तहानलेल्या गौतमासाठी धारा सोडल्या; आपल्या तेजस्वी मदतीने येऊन, त्यांनी त्या कवीच्या इच्छा आपल्या देणग्यांनी पूर्ण केल्या.
या वः शर्म शशमानाय सन्ति त्रिधातूनि दाशुषे यच्छताधि । अस्मभ्यं तानि मरुतो वि यन्त रयिं नो धत्त वृषणः सुवीरम्
तुमच्याकडे जे आश्रय आनंद शोधणाऱ्यासाठी आहेत, उपासकासाठी जी त्रिविध रक्षणे आहेत, ती आम्हाला द्या, हे मरुत; आम्हाला संपत्ती द्या आणि बलवान पुत्रही द्या.
मरुतो यस्य हि क्षये पाथा दिवो विमहसः । स सुगोपातमो जनः
ज्याच्या घरी मरुत, त्या महान आकाशाच्या पुत्रांचा वास असतो, तो मनुष्यात सर्वात सुरक्षित असतो.
यज्ञैर्वा यज्ञवाहसो विप्रस्य वा मतीनाम् । मरुतः शृणुता हवम्
यज्ञांनी किंवा कवीच्या विचारांनी, हे यज्ञ वहाणारे मरुत, आमचे आवाहन ऐका.
उत वा यस्य वाजिनोऽनु विप्रमतक्षत । स गन्ता गोमति व्रजे
आणि ज्याच्या मागे वेगवान घोडे कवीच्या मागे जातात, तो गायींनी समृद्ध अशा कळपात पोहोचतो.
अस्य वीरस्य बर्हिषि सुतः सोमो दिविष्टिषु । उक्थं मदश्च शस्यते
या वीरासाठी कुशावर स्रवलेला सोम, स्वर्गात स्तुती आणि आनंदाने गौरवला जातो.
अस्य श्रोषन्त्वा भुवो विश्वा यश्चर्षणीरभि । सूरं चित्सस्रुषीरिषः
सर्व लोकांनी त्याचे आवाहन ऐकावे, अगदी धनाची इच्छा असलेला सूर्यही त्याच्याकडे धावावा.
पूर्वीभिर्हि ददाशिम शरद्भिर्मरुतो वयम् । अवोभिश्चर्षणीनाम्
अनेक शरद ऋतूंमध्ये, हे मरुत, आम्ही तुमच्या मदतीने लोकांच्या कल्याणात भाग घेऊ.
सुभगः स प्रयज्यवो मरुतो अस्तु मर्त्यः । यस्य प्रयांसि पर्षथ
तो मनुष्य धन्य आहे, हे मरुत, ज्याला तुम्ही यज्ञाच्या मार्गावर सुरक्षित नेत असता.
शशमानस्य वा नरः स्वेदस्य सत्यशवसः । विदा कामस्य वेनतः
हे पुरुषांनो, जो आनंद मिळवण्यासाठी घाम गाळतो, खरा बळकट असतो, त्याच्या इच्छांना जाणून घ्या.
यूयं तत्सत्यशवस आविष्कर्त महित्वना । विध्यता विद्युता रक्षः
खरंच, तुमची महान शक्ती प्रकट होते; तुमच्या वीजेने त्या दुष्टाचा नाश करा.
गूहता गुह्यं तमो वि यात विश्वमत्रिणम् । ज्योतिष्कर्ता यदुश्मसि
लपलेल्या अंधाराला दूर करा, सर्व अडथळे दूर करा; कारण तुम्ही बलवान आहात, प्रकाश निर्माण करा.
प्रत्वक्षसः प्रतवसो विरप्शिनोऽनानता अविथुरा ऋजीषिणः । जुष्टतमासो नृतमासो अञ्जिभिर्व्यानज्रे के चिदुस्रा इव स्तृभिः
तुमचे चेहरे आणि बळ नेहमी पुढे असते, तेजस्वी, न वाकणारे, स्थिर, सरळ चालणारे, सर्वांना प्रिय, खरे पुरुषार्थी, सुंदर अलंकारांनी सजलेले; तुमच्यातील काही जण तेजस्वी घोड्यांसारखे दिसतात.
उपह्वरेषु यदचिध्वं ययिं वय इव मरुतः केन चित्पथा । श्चोतन्ति कोशा उप वो रथेष्वा घृतमुक्षता मधुवर्णमर्चते
मारुतांनो, जशी पक्षी दऱ्यांतून उडतात, तशी तुम्ही काही मार्गांनी धावता; तुमच्या रथांवरून घृतासारखे मधुर रंगाचे द्रव्य वाहते, ते स्तुतीस पात्र आहे.
प्रैषामज्मेषु विथुरेव रेजते भूमिर्यामेषु यद्ध युञ्जते शुभे । ते क्रीळयो धुनयो भ्राजदृष्टयः स्वयं महित्वं पनयन्त धूतयः
तुम्ही रथ जुंपता तेव्हा पृथ्वी थरथरते; तुमच्या खेळकर, हलणाऱ्या, तेजस्वी डोळ्यांच्या मंडळींनी आपले मोठेपण स्वतः दाखवले आहे.
स हि स्वसृत्पृषदश्वो युवा गणोऽया ईशानस्तविषीभिरावृतः । असि सत्य ऋणयावानेद्योऽस्या धियः प्राविताथा वृषा गणः
तो तरुण, पांढऱ्या डागांच्या घोड्यांचा समूह, स्वतः जन्मलेला, सामर्थ्यवान आणि शक्तीने वेढलेला आहे; तुम्ही खरे, कोणाच्याही ऋणात नसणारे, स्तुत्य, या प्रार्थनेचे रक्षण करणारे, बलाढ्य समूह आहात.