तं सिन्धवो मत्सरमिन्द्रपानमूर्मिं प्र हेत य उभे इयर्ति । मदच्युतमौशानं नभोजां परि त्रितन्तुं विचरन्तमुत्सम्
ती आनंददायक, इंद्रपानासाठी योग्य लाट, हे नद्यांनो, प्रवाहित करा, जी दोन्ही जग पाठवतात—मदाने भरलेली, आकाशातून जन्मलेली, स्रोताभोवती फिरणारी, तंतू विणणारी.
आवर्वृततीरध नु द्विधारा गोषुयुधो न नियवं चरन्तीः । ऋषे जनित्रीर्भुवनस्य पत्नीरपो वन्दस्व सवृधः सयोनीः
सतत वाहणाऱ्या, आता दोन प्रवाहात विभागलेल्या, जणू गायी गोठ्यात जातात तशा—हे नद्यांनो, ऋषींच्या जननी, जगाच्या पत्नी, त्या एकत्र बसणाऱ्या शक्तींचे स्तवन कर.
हिनोता नो अध्वरं देवयज्या हिनोत ब्रह्म सनये धनानाम् । ऋतस्य योगे वि ष्यध्वमूधः श्रुष्टीवरीर्भूतनास्मभ्यमापः
आमच्यासाठी देवांना प्रिय असा यज्ञ ओता; संपत्ती मिळवण्यासाठी प्रार्थना ओता. सत्याच्या संगतीत, चुका टाळा; आमच्या हाकेला तयार रहा, हे पाण्यांनो.
आपो रेवतीः क्षयथा हि वस्वः क्रतुं च भद्रं बिभृथामृतं च । रायश्च स्थ स्वपत्यस्य पत्नीः सरस्वती तद्गृणते वयो धात्
हे तेजस्वी पाण्यांनो, खरोखरच तुम्ही संपत्तीची मालकीण आहात; शुभ सल्ला आणि अमरत्व धरा. तुम्ही संपत्तीच्या स्वामीच्या पत्नी आहात; सरस्वती, आम्हांला ती कीर्ती दे, जी स्तुत्य आहे.
प्रति यदापो अदृश्रमायतीर्घृतं पयांसि बिभ्रतीर्मधूनि । अध्वर्युभिर्मनसा संविदाना इन्द्राय सोमं सुषुतं भरन्तीः
जेव्हा तुपाने, दुधाने आणि मधाने युक्त पाण्ये प्रकट होतात, वाहतात—यजमानांबरोबर मनाने एकत्र येऊन, त्या इंद्रासाठी पिळलेला सोम आणतात.
एमा अग्मन्रेवतीर्जीवधन्या अध्वर्यवः सादयता सखायः । नि बर्हिषि धत्तन सोम्यासोऽपां नप्त्रा संविदानास एनाः
आता तेजस्वी, जीवनदायी पाण्ये आली आहेत; यजमानांनो, त्या आसनावर बसा, मित्रांनो. सोम अर्पण पवित्र कुशावर ठेवा, पाण्याच्या पुत्रासोबत एकत्र.
आग्मन्नाप उशतीर्बर्हिरेदं न्यध्वरे असदन्देवयन्तीः । अध्वर्यवः सुनुतेन्द्राय सोममभूदु वः सुशका देवयज्या
उत्साही पाण्ये या पवित्र कुशावर आली आहेत, त्या यज्ञात बसल्या आहेत, देवांची सेवा करण्याची इच्छा बाळगून. यजमानांनो, इंद्रासाठी सोम पिळा; तुमचा देवांना प्रिय यज्ञ यशस्वी झाला आहे.
आ नो देवानामुप वेतु शंसो विश्वेभिस्तुरैरवसे यजत्रः । तेभिर्वयं सुषखायो भवेम तरन्तो विश्वा दुरिता स्याम
देवतांची कृपा आमच्याजवळ यावी, त्यांच्या सर्व सामर्थ्याने आमचे रक्षण व्हावे. त्यांच्या सोबत आम्ही खरे मित्र होऊ, सर्व दुःखांवर मात करू.
परि चिन्मर्तो द्रविणं ममन्यादृतस्य पथा नमसा विवासेत् । उत स्वेन क्रतुना सं वदेत श्रेयांसं दक्षं मनसा जगृभ्यात्
माणसाने अन्यायाने संपत्तीची इच्छा करू नये; तो नेहमी सत्याच्या मार्गाने, नम्रतेने ती मिळवावी. स्वतःच्या निर्धाराने तो बोलावा आणि उत्तम बुद्धी मनाने स्वीकारावी.
अधायि धीतिरससृग्रमंशास्तीर्थे न दस्ममुप यन्त्यूमाः । अभ्यानश्म सुवितस्य शूषं नवेदसो अमृतानामभूम
प्रेरित विचार प्रकट झाले; स्तोत्रे जणू पवित्र स्थळी वाहणाऱ्या नद्यांसारखी वाहतात, त्या कृपावंताकडे जातात. आम्ही उदार, ज्ञानी यांच्याकडे पोहोचलो आणि जणू अमर झालो.
नित्यश्चाकन्यात्स्वपतिर्दमूना यस्मा उ देवः सविता जजान । भगो वा गोभिरर्यमेमनज्यात्सो अस्मै चारुश्छदयदुत स्यात्
तो नेहमी तरुण, घराचा स्वामी आणि संयमी असतो, ज्याला सविता देवाने जन्म दिला. भाग किंवा अर्यमान त्याच्याकडून गायी हिरावू नयेत; त्याला सौंदर्याने आच्छादित करावे, आणि तसेच होवो.
इयं सा भूया उषसामिव क्षा यद्ध क्षुमन्तः शवसा समायन् । अस्य स्तुतिं जरितुर्भिक्षमाणा आ नः शग्मास उप यन्तु वाजाः
ही पृथ्वी उषेप्रमाणे समृद्ध होवो, जेव्हा सामर्थ्यवान लोक एकत्र येतात. या गायकाच्या स्तुतीसाठी, जलद बक्षिसे आमच्याकडे येवोत.
अस्येदेषा सुमतिः पप्रथानाभवत्पूर्व्या भूमना गौः । अस्य सनीळा असुरस्य योनौ समान आ भरणे बिभ्रमाणाः
त्याची कृपा, प्राचीन आणि विशाल गाय, सर्वत्र पसरली आहे. या स्वामीच्या घरात, सोबती एकत्र राहून, एकाच उपजीविकेत वावरतात.
किं स्विद्वनं क उ स वृक्ष आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । संतस्थाने अजरे इतऊती अहानि पूर्वीरुषसो जरन्त
कुठला तो जंगल आणि कोणते ते झाड, ज्यापासून आकाश व पृथ्वी घडवली गेली? ती दोन्ही अढळ, नाश न होणारी, बलवान आधारांनी उभी आहेत; कितीतरी दिवस आणि उषा जुनी झाली.
नैतावदेना परो अन्यदस्त्युक्षा स द्यावापृथिवी बिभर्ति । त्वचं पवित्रं कृणुत स्वधावान्यदीं सूर्यं न हरितो वहन्ति
यापलीकडे काहीच नाही, याहून मोठे काही नाही; तो वृषभ आकाश व पृथ्वी धारण करतो. स्वयंपूर्ण असणारे एक कातडी, एक गाळणी करतात, आणि तेजस्वी लोक सूर्याला जणू घोड्यासारखा वाहतात.
स्तेगो न क्षामत्येति पृथ्वीं मिहं न वातो वि ह वाति भूम । मित्रो यत्र वरुणो अज्यमानोऽग्निर्वने न व्यसृष्ट शोकम्
तो वृषभासारखा पृथ्वीला थकत नाही; वाऱ्यासारखा मोकळेपणाने संचारतो. जिथे मित्र आणि वरुण पूजले जातात, आणि अग्नी, जणू जंगलातील अग्नी, आपली ज्वाला सोडत नाही.
स्तरीर्यत्सूत सद्यो अज्यमाना व्यथिरव्यथीः कृणुत स्वगोपा । पुत्रो यत्पूर्वः पित्रोर्जनिष्ट शम्यां गौर्जगार यद्ध पृच्छान्
जेव्हा सारथी वेगाने घोड्यांना हाकतो, तो अस्थिरांना स्थिर करतो आणि आपल्या लोकांचे रक्षण करतो. जेव्हा पुत्र पालकांपूर्वी जन्मतो, तेव्हा गाय हळूवार हंबरण करते, जेव्हा वासरांना विचारले जाते.
उत कण्वं नृषदः पुत्रमाहुरुत श्यावो धनमादत्त वाजी । प्र कृष्णाय रुशदपिन्वतोधरृतमत्र नकिरस्मा अपीपेत्
काही जण म्हणतात कण्व हा मानवाचा पुत्र आहे, आणि श्यावो, विजयी, धन मिळवतो. उजळ लोक काळ्यांसाठी दूध ओततात; या बाबतीत कोणीही आम्हाला मागे टाकले नाही.
प्र सु ग्मन्ता धियसानस्य सक्षणि वरेभिर्वराँ अभि षु प्रसीदतः । अस्माकमिन्द्र उभयं जुजोषति यत्सोम्यस्यान्धसो बुबोधति
उत्साही, बुद्धिमान लोक त्यांच्या भेटवस्तूंनी येथे येवोत, उत्तम गोष्टींमध्ये आनंद मानोत. इंद्रा, तू सोमरसाचा आस्वाद घेतल्यावर दोन्ही गोष्टींमध्ये तृप्त होवो.
वीन्द्र यासि दिव्यानि रोचना वि पार्थिवानि रजसा पुरुष्टुत । ये त्वा वहन्ति मुहुरध्वराँ उप ते सु वन्वन्तु वग्वनाँ अराधसः
इंद्रा, तू स्वर्गातील तेजस्वी प्रदेशात आणि पृथ्वीवरील जागेत संचार करतोस, हे खूप स्तुत्य आहे. जे यज्ञात तुला वाहतात, ते बलवान वाणीने तुझे समाधान करो आणि शत्रूंना दूर लावो.
तदिन्मे छन्त्सद्वपुषो वपुष्टरं पुत्रो यज्जानं पित्रोरधीयति । जाया पतिं वहति वग्नुना सुमत्पुंस इद्भद्रो वहतुः परिष्कृतः
माझ्यासाठी ते अधिक अद्भुत आणि गौरवशाली होवो, जेव्हा पुत्र पालकांचे ज्ञान शिकतो. पत्नी उत्साहाने पतीला साथ देते; सुंदर सजलेली, सद्गुणी जोडी चांगले भाग्य घेऊन जावो.
तदित्सधस्थमभि चारु दीधय गावो यच्छासन्वहतुं न धेनवः । माता यन्मन्तुर्यूथस्य पूर्व्याभि वाणस्य सप्तधातुरिज्जनः
तेच खरे आसन आहे, सर्वत्र तेजाने उजळलेले, जिथे गायी, जणू दूध देणाऱ्या गायी, जुंपण्यासाठी उभ्या असतात. जेव्हा कळपाची आई, आद्य, सातरंगी वाणीला जन्म देते.
प्र वोऽच्छा रिरिचे देवयुष्पदमेको रुद्रेभिर्याति तुर्वणिः । जरा वा येष्वमृतेषु दावने परि व ऊमेभ्यः सिञ्चता मधु
मी देवांसाठी योग्य निवासस्थान सांगितले आहे; तुरवणी एकटाच रुद्रांसोबत जातो. त्यांच्यात जर वृद्धत्व किंवा मृत्यू असेल, तर या ज्वाळांसाठी मध ओता.
निधीयमानमपगूळ्हमप्सु प्र मे देवानां व्रतपा उवाच । इन्द्रो विद्वाँ अनु हि त्वा चचक्ष तेनाहमग्ने अनुशिष्ट आगाम्
पाण्यात लपवलेले, ठेवलेले असताना, देवांच्या नियमांचा रक्षक मला सांगतो. इंद्राने ते तुला समजावले; त्या शिकवणीने, अग्नी, मी आलो आहे.
अक्षेत्रवित्क्षेत्रविदं ह्यप्राट् स प्रैति क्षेत्रविदानुशिष्टः । एतद्वै भद्रमनुशासनस्योत स्रुतिं विन्दत्यञ्जसीनाम्
जो शेताची ओळख ठेवत नाही, पण जाणकाराच्या मार्गदर्शनाने चालतो, तो पुढे जातो. हेच शिकवणीचे कल्याण आहे, आणि तो सरळ मार्ग शोधतो.
अद्येदु प्राणीदममन्निमाहापीवृतो अधयन्मातुरूधः । एमेनमाप जरिमा युवानमहेळन्वसुः सुमना बभूव
आज या जिवंताने हे अन्न खाल्ले; आईच्या पोषणाने तो तृप्त झाला, वाढला. तो अजून तरुण असतानाच म्हातारपण त्याच्यावर आलं; दानशूर, प्रसन्न मनाचा असला तरी तो थकून गेला.
एतानि भद्रा कलश क्रियाम कुरुश्रवण ददतो मघानि । दान इद्वो मघवानः सो अस्त्वयं च सोमो हृदि यं बिभर्मि
हे कुरुश्रवण, आपण ही शुभ कर्मे करूया, भरपूर दान देऊया. दान करणारे खरोखरच दानशूर होवोत; माझ्या हृदयात जपलेला हा सोम तसाच राहो.
प्र मा युयुज्रे प्रयुजो जनानां वहामि स्म पूषणमन्तरेण । विश्वे देवासो अध मामरक्षन्दुःशासुरागादिति घोष आसीत्
लोकांमध्ये मला कोणीही बांधले नाही; मी पूषणशिवाय आपली वाट चाललो. सर्व देवांनी मला रक्षण करावं; दुष्टांचा गोंगाट झाला.
सं मा तपन्त्यभितः सपत्नीरिव पर्शवः । नि बाधते अमतिर्नग्नता जसुर्वेर्न वेवीयते मतिः
सर्व बाजूंनी, जणू काही स्पर्धक बायका, माझ्या बरगड्या मला त्रास देतात. असहाय्यता मला जखडते; नग्नतेमुळे लाज वाटते, आणि माझं मन घोड्यासारखं थरथरतं.
मूषो न शिश्ना व्यदन्ति माध्य स्तोतारं ते शतक्रतो । सकृत्सु नो मघवन्निन्द्र मृळयाधा पितेव नो भव
उंदीर जसं लिंग कुरतडतात, तसं, शतक्रीतो, ते तुझ्या स्तोत्र गाणाऱ्याला त्रास देतात. एकदाच, दानशूर इंद्रा, आम्हांवर कृपा कर; वडिलासारखा आम्हांला वाग.