अभिष्टने ते अद्रिवो यत्स्था जगच्च रेजते । त्वष्टा चित्तव मन्यव इन्द्र वेविज्यते भियार्चन्ननु स्वराज्यम्
हे शत्रुनाशक, तुझ्या आक्रमणाने जेव्हा तू उभा राहतोस, तेव्हा हालचाल करणारे आणि स्थिर सर्व काही थरथरते. तवष्टाही, रागावून, इंद्रा, भीतीने कापतो, गात राहतो आणि सूर्याच्या राज्यासाठी प्रयत्न करतो.
नहि नु यादधीमसीन्द्रं को वीर्या परः । तस्मिन्नृम्णमुत क्रतुं देवा ओजांसि सं दधुरर्चन्ननु स्वराज्यम्
खरंच, इंद्राच्या शौर्याशी कोण जुळू शकेल? त्याच्यामध्ये देवांनी आपली शक्ती, बुद्धी आणि सामर्थ्य ठेवले, गात राहिले आणि सूर्याच्या राज्यासाठी प्रयत्न केले.
यामथर्वा मनुष्पिता दध्यङ्धियमत्नत । तस्मिन्ब्रह्माणि पूर्वथेन्द्र उक्था समग्मतार्चन्ननु स्वराज्यम्
अथर्वाचा पुत्र दध्यांच आणि मनूचे वडील यांनी जी विद्या दिली, त्यावरच, हे इंद्र, प्राचीन स्तोत्रे आणि स्तुती रचल्या गेल्या, गात राहिले आणि सूर्याच्या राज्यासाठी प्रयत्न केले.
इन्द्रो मदाय वावृधे शवसे वृत्रहा नृभिः । तमिन्महत्स्वाजिषूतेमर्भे हवामहे स वाजेषु प्र नोऽविषत्
इंद्र आनंदाने वाढला, सामर्थ्यवान झाला, वृत्राचा संहार करणारा, मनुष्यात श्रेष्ठ. लहानपणापासूनच आम्ही त्याला युद्धात मोठेपणासाठी हाक मारतो—तो आमच्या स्पर्धांमध्ये यश देओ.
असि हि वीर सेन्योऽसि भूरि पराददिः । असि दभ्रस्य चिद्वृधो यजमानाय शिक्षसि सुन्वते भूरि ते वसु
तू खरा वीर, सैन्यासाठी योग्य, भरपूर देणारा आहेस. तू लहानालाही मोठे देतोस, यजमानाला देतोस—तुझ्याकडे भरपूर संपत्ती आहे.
यदुदीरत आजयो धृष्णवे धीयते धना । युक्ष्वा मदच्युता हरी कं हनः कं वसौ दधोऽस्माँ इन्द्र वसौ दधः
जेव्हा उत्साही लोक धनासाठी युद्धाला निघतात, तेव्हा तू तुझे मदाने भरलेले घोडे जोडी. कोणाचा नाश करशील, कोणाला धन देशील? आमच्यासाठी, हे इंद्र, संपत्ती दे.
क्रत्वा महाँ अनुष्वधं भीम आ वावृधे शवः । श्रिय ऋष्व उपाकयोर्नि शिप्री हरिवान्दधे हस्तयोर्वज्रमायसम्
आपल्या निश्चयाने, महान इंद्र आपल्या मार्गाने चालत, भीषण सामर्थ्याने वाढला. कीर्ती मिळवण्यासाठी, तेजस्वी, सुंदर, पिवळ्या रंगाचा, सोन्याचे हात असलेला, त्याने लोखंडी वज्र हातात घेतला.
आ पप्रौ पार्थिवं रजो बद्बधे रोचना दिवि । न त्वावाँ इन्द्र कश्चन न जातो न जनिष्यतेऽति विश्वं ववक्षिथ
त्याने पृथ्वी व्यापली, आकाशातील प्रकाश रोखून धरला. तुझ्यासारखा इंद्र ना कोणी जन्मला, ना जन्मेल—तू सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ आहेस.
यो अर्यो मर्तभोजनं पराददाति दाशुषे । इन्द्रो अस्मभ्यं शिक्षतु वि भजा भूरि ते वसु भक्षीय तव राधसः
जो यजमानाला माणसांचे अन्न देतो—तो इंद्र आम्हालाही ते मिळवून देओ. संपत्ती वाट, तुझ्याकडे भरपूर आहे, आम्ही तुझ्या दानाचा उपभोग घेऊ दे.
मदेमदे हि नो ददिर्यूथा गवामृजुक्रतुः । सं गृभाय पुरू शतोभयाहस्त्या वसु शिशीहि राय आ भर
आमच्या आनंदात आनंद मानणारा तो आम्हाला गायींची कळप देओ, सरळ मनाचा असो. अनेक, शेकडो प्रकारची दोन्ही बाजूंची संपत्ती एकत्र कर, भरपूर धन दे, समृद्धी आण.
मादयस्व सुते सचा शवसे शूर राधसे । विद्मा हि त्वा पुरूवसुमुप कामान्ससृज्महेऽथा नोऽविता भव
हे वीर, आमच्यासोबत सोमरसाचा आनंद घे. तुझ्या सामर्थ्यासाठी आणि उदार बक्षिसासाठी आम्ही तुला ओळखतो, कारण तू अनेक संपत्तीचा धनी आहेस. आमच्या इच्छा तुझ्याकडे पाठवतो, म्हणून आमचे रक्षण कर.
एते त इन्द्र जन्तवो विश्वं पुष्यन्ति वार्यम् । अन्तर्हि ख्यो जनानामर्यो वेदो अदाशुषां तेषां नो वेद आ भर
हे इंद्र, हे सर्व जीव उत्तम गोष्टींचा आधार देतात. लोकांमध्ये तुझे नाव प्रसिद्ध आहे; जो भक्त नाही त्याच्या मनातील विचार तुला ठाऊक आहेत. हे ज्ञान आम्हाला दे आणि आम्हाला ते मिळू दे.
उपो षु शृणुही गिरो मघवन्मातथा इव । यदा नः सूनृतावतः कर आदर्थयास इद्योजा न्विन्द्र ते हरी
हे दानशूर, आई जशी ऐकते तशी आमची गाणी ऐक. जेव्हा तू आम्हाला समृद्ध आणि सत्यवादी करतोस, तेव्हा इंद्रा, तुझे दोन घोडे जुळवले जातात.
अक्षन्नमीमदन्त ह्यव प्रिया अधूषत । अस्तोषत स्वभानवो विप्रा नविष्ठया मती योजा न्विन्द्र ते हरी
त्यांनी जेवलं, आनंद केला, आणि तुझं प्रेम मिळवलं; प्रियजन आनंदले. ज्ञानी लोकांनी नवीन विचारांनी तुझं स्तवन केलं; आता इंद्रा, तुझे दोन घोडे जुळले आहेत.
सुसंदृशं त्वा वयं मघवन्वन्दिषीमहि । प्र नूनं पूर्णवन्धुर स्तुतो याहि वशाँ अनु योजा न्विन्द्र ते हरी
हे दानशूर, आम्ही स्पष्ट दृष्टीने तुझं स्तवन करू इच्छितो. आता, योक भरलेलं आणि स्तुतीने युक्त आहे, आमच्या इच्छेनुसार ये—आता इंद्रा, तुझे दोन घोडे जुळले आहेत.
स घा तं वृषणं रथमधि तिष्ठाति गोविदम् । यः पात्रं हारियोजनं पूर्णमिन्द्र चिकेतति योजा न्विन्द्र ते हरी
तोच बलाढ्य पुरुष, गायींनी समृद्ध असा रथ चढतो, जो पूर्ण आणि तयार पात्र पाहतो, हे इंद्रा, जुळवणीसाठी—आता तुझे दोन घोडे जुळले आहेत.
युक्तस्ते अस्तु दक्षिण उत सव्यः शतक्रतो । तेन जायामुप प्रियां मन्दानो याह्यन्धसो योजा न्विन्द्र ते हरी
हे शतक्रतु, तुझे उजवे आणि डावे घोडे जुळू देत. त्यांच्यासह, सोमरसाने आनंदित होऊन, आपल्या प्रिय पत्नीपाशी जा—आता इंद्रा, तुझे दोन घोडे जुळले आहेत.
युनज्मि ते ब्रह्मणा केशिना हरी उप प्र याहि दधिषे गभस्त्योः । उत्त्वा सुतासो रभसा अमन्दिषुः पूषण्वान्वज्रिन्समु पत्न्यामदः
मी तुझ्यासाठी स्तोत्राने केसाळ घोडे जुळवतो; जवळ ये, तू हातात स्थान घेतले आहेस. पिळलेला सोमरस आणि पूषण यांनी, वज्रधारी, पत्नीच्या आनंदात तुला आनंद दिला आहे.
अश्वावति प्रथमो गोषु गच्छति सुप्रावीरिन्द्र मर्त्यस्तवोतिभिः । तमित्पृणक्षि वसुना भवीयसा सिन्धुमापो यथाभितो विचेतसः
घोड्यांसह असलेला श्रेष्ठ मनुष्य, तुझ्या सहाय्याने, इंद्रा, गायींना पोहोचतो आणि बलवान होतो. तू त्याला अधिक संपत्तीने भरतोस, जसे नद्या आणि पाणी त्याला वेढून घेतात.
आपो न देवीरुप यन्ति होत्रियमवः पश्यन्ति विततं यथा रजः । प्राचैर्देवासः प्र णयन्ति देवयुं ब्रह्मप्रियं जोषयन्ते वरा इव
देवीसमान पाणी यज्ञकर्माकडे येतात; त्या आकाशासारख्या विस्तार पाहतात. देवता भक्ताला पुढे नेतात; स्तोत्रप्रियाला वधूसारखे आनंद देतात.
अधि द्वयोरदधा उक्थ्यं वचो यतस्रुचा मिथुना या सपर्यतः । असंयत्तो व्रते ते क्षेति पुष्यति भद्रा शक्तिर्यजमानाय सुन्वते
दोघांवर स्तोत्र ठेवले जाते—ज्यांनी समिधेने सेवा केली, जसे जोडपे. तुझ्या नियमात बंधन नसताना, तुझी शुभ शक्ती यजमानासाठी वसते आणि वाढते.
आदङ्गिराः प्रथमं दधिरे वय इद्धाग्नयः शम्या ये सुकृत्यया । सर्वं पणेः समविन्दन्त भोजनमश्वावन्तं गोमन्तमा पशुं नरः
अंगिरसांनी प्रथम मार्ग तयार केला, ज्यांनी योग्य कृतीने अग्नी प्रज्वलित केला. त्यांनी सर्व पणींचे अन्न, घोडे, गायी आणि पशू शोधले, हे पुरुषांनो.
यज्ञैरथर्वा प्रथमः पथस्तते ततः सूर्यो व्रतपा वेन आजनि । आ गा आजदुशना काव्यः सचा यमस्य जातममृतं यजामहे
अथर्व्यांनी यज्ञांनी प्रथम मार्ग चालला; त्याच्यापासून सूर्य, नियमपालक, जन्मला. ज्ञानी काव्य आपल्या गायींसह येऊ दे; यमापासून जन्मलेल्या अमराचे आपण पूजन करू.
बर्हिर्वा यत्स्वपत्याय वृज्यतेऽर्को वा श्लोकमाघोषते दिवि । ग्रावा यत्र वदति कारुरुक्थ्यस्तस्येदिन्द्रो अभिपित्वेषु रण्यति
जेव्हा स्वामित्वासाठी कुशा पसरवली जाते किंवा स्तोत्र आकाशात उच्चारले जाते, जिथे दगड बोलतो आणि गायक स्तुती करतो—तेथेच इंद्र अर्पणात आनंद घेतो.
असावि सोम इन्द्र ते शविष्ठ धृष्णवा गहि । आ त्वा पृणक्त्विन्द्रियं रजः सूर्यो न रश्मिभिः
हे इंद्रा, हा सोमरस तुझ्यासाठी आहे, सर्वात बलवान आणि धाडसी—ये. जसे सूर्य आपल्या किरणांनी भरतो, तसे वायुमंडळ तुला सामर्थ्याने भरते.
इन्द्रमिद्धरी वहतोऽप्रतिधृष्टशवसम् । ऋषीणां च स्तुतीरुप यज्ञं च मानुषाणाम्
इंद्राचे घोडे त्याला, अपराजित सामर्थ्याने, ऋषींच्या स्तुतीकडे आणि माणसांच्या यज्ञाकडे नेतात.
आ तिष्ठ वृत्रहन्रथं युक्ता ते ब्रह्मणा हरी । अर्वाचीनं सु ते मनो ग्रावा कृणोतु वग्नुना
वृत्राचा संहार करणारा, आपल्या रथावर चढ, तुझे घोडे स्तोत्राने जुळवले आहेत. तुझे मन आमच्याकडे वळू दे; दगडाच्या आवाजाने तू जवळ येऊ दे.
इममिन्द्र सुतं पिब ज्येष्ठममर्त्यं मदम् । शुक्रस्य त्वाभ्यक्षरन्धारा ऋतस्य सादने
हे इंद्रा, हा पिळलेला सोमरस प्या, हा सर्वात श्रेष्ठ, अमर आनंद आहे. तेजस्वी धारांनी सत्याच्या आसनात तुझ्याकडे वाहिले आहे.
इन्द्राय नूनमर्चतोक्थानि च ब्रवीतन । सुता अमत्सुरिन्दवो ज्येष्ठं नमस्यता सहः
आता इंद्रासाठी पूजा करा आणि स्तुतीचे शब्द बोला. द्रव आणि आनंददायक सोम त्याला अर्पण करा. तो श्रेष्ठ आणि बलवान आहे, त्याला आदराने वंदन करा.
नकिष्ट्वद्रथीतरो हरी यदिन्द्र यच्छसे । नकिष्ट्वानु मज्मना नकिः स्वश्व आनशे
इंद्रा, जेव्हा तू तुझे दोन घोडे जुंपतोस, तेव्हा तुझ्यासारखा रथ चालवणारा कोणीच नाही. तुझ्या वेगाला कोणीच जुळत नाही, आणि तुझ्या संपत्तीपर्यंत कोणीच पोहोचू शकत नाही.