प्र हिन्वानो जनिता रोदस्यो रथो न वाजं सनिष्यन्नयासीत् । इन्द्रं गच्छन्नायुधा संशिशानो विश्वा वसु हस्तयोरादधानः
प्रेरित होऊन, आकाश आणि पृथ्वीचा सर्जनारा पुढे जातो, जणू रथ बक्षीस मिळवायला निघाला आहे. इंद्राकडे जाताना, शस्त्रांनी सज्ज होऊन, तो सर्व धन आपल्या हातात गोळा करतो.
अभि त्रिपृष्ठं वृषणं वयोधामाङ्गूषाणामवावशन्त वाणीः । वना वसानो वरुणो न सिन्धून्वि रत्नधा दयते वार्याणि
ती गीते त्या बलवान, तीन पाठ असलेल्या, तरुणाकडे पोहोचल्या आहेत. लाकडात गुंडाळलेला, नद्यांमध्ये वरुणासारखा, तो मौल्यवान दान देतो आणि संपत्ती वाटतो.
शूरग्रामः सर्ववीरः सहावाञ्जेता पवस्व सनिता धनानि । तिग्मायुधः क्षिप्रधन्वा समत्स्वषाळ्हः साह्वान्पृतनासु शत्रून्
वीरांच्या सैन्यासह, सर्वशक्तिमान, विजयी, शुद्ध हो सोम्या, धन मिळवणारा हो. तीक्ष्ण शस्त्रे, जलद धनुष्य घेऊन, युद्धात कठोर हो, स्पर्धेत शत्रूंना नमव.
उरुगव्यूतिरभयानि कृण्वन्समीचीने आ पवस्वा पुरंधी । अपः सिषासन्नुषसः स्वर्गाः सं चिक्रदो महो अस्मभ्यं वाजान्
रुंद कुरणे निर्माण करून, सर्वांना निर्भय करीत, बुद्धिमानांसोबत एकत्र वाह, शुद्ध करणारा. पाणी मिळवण्यासाठी, तेजस्वी उषा, गर्जना करीत, आम्हाला मोठी बक्षिसे मिळू दे.
मत्सि सोम वरुणं मत्सि मित्रं मत्सीन्द्रमिन्दो पवमान विष्णुम् । मत्सि शर्धो मारुतं मत्सि देवान्मत्सि महामिन्द्रमिन्दो मदाय
सोम्या, वरुणात आनंद मान, मित्रात आनंद मान, इंद्रात आनंद मान, शुद्ध थेंबा, विष्णूत आनंद मान. मरुतांच्या सैन्यात, देवांमध्ये, आणि मोठ्या आनंदात, शुद्ध थेंबा, आनंद मान.
एवा राजेव क्रतुमाँ अमेन विश्वा घनिघ्नद्दुरिता पवस्व । इन्दो सूक्ताय वचसे वयो धा यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः
राजासारखा बुद्धीमान होऊन, सर्व दोषांचा नाश करीत, शुद्ध हो. हे थेंबा, स्तोत्रासाठी आणि वचनासाठी आम्हाला पंख दे. नेहमी आम्हाला कल्याणाने वाचा.
असर्जि वक्वा रथ्ये यथाजौ धिया मनोता प्रथमो मनीषी । दश स्वसारो अधि सानो अव्येऽजन्ति वह्निं सदनान्यच्छ
तो रणातल्या रथासारखा, बुद्धीने आणि इच्छेने, सर्वांत पुढचा विचार करणारा, जोरात वाहू लागला. पर्वताच्या शिखरावर दहा भगिनींनी आपल्या-आपल्या घरात अग्नीला जन्म दिला.
वीती जनस्य दिव्यस्य कव्यैरधि सुवानो नहुष्येभिरिन्दुः । प्र यो नृभिरमृतो मर्त्येभिर्मर्मृजानोऽविभिर्गोभिरद्भिः
स्वर्गातील लोकांच्या गाण्यांनी ओतलेला इंदू, नहुषांच्या ज्ञानी लोकांमध्ये वाहू लागला. तो, माणसांत अमर, गायी आणि पाण्यांनी स्वतःला शुद्ध करतो, निर्मळतेने चमकतो.
वृषा वृष्णे रोरुवदंशुरस्मै पवमानो रुशदीर्ते पयो गोः । सहस्रमृक्वा पथिभिर्वचोविदध्वस्मभिः सूरो अण्वं वि याति
तो वृषभ, बलवानांसाठी गर्जत, तीक्ष्ण, पवमान, गायीचे शुभ्र दूध ओततो. हजारो प्रवाहांनी, वाटांवरून, सूर्य आपल्यात वाणी वाटत पुढे जातो.
रुजा दृळ्हा चिद्रक्षसः सदांसि पुनान इन्द ऊर्णुहि वि वाजान् । वृश्चोपरिष्टात्तुजता वधेन ये अन्ति दूरादुपनायमेषाम्
शत्रूंच्या मजबूत किल्ल्यांनाही फोड, शुद्ध करणाऱ्या इंदू, सर्व बक्षिसे दूर कर. वृषभ वरून आपल्या शस्त्राने वार करतो; जे जवळ आहेत किंवा दूर आहेत, त्यांना आमच्याकडे आण.
स प्रत्नवन्नव्यसे विश्ववार सूक्ताय पथः कृणुहि प्राचः । ये दुःषहासो वनुषा बृहन्तस्ताँस्ते अश्याम पुरुकृत्पुरुक्षो
जसा पूर्वी केला, तसा नव्यांसाठी, सर्व व्यापणाऱ्या स्तोत्रासाठी वाट सरळ कर. जे जिंकता येत नाहीत, मोठ्या शक्तीचे आहेत, त्यांना आपण जिंकू दे, हे सोम, अनेक कृतींनी आणि बळाने परिपूर्ण.
एवा पुनानो अपः स्वर्गा अस्मभ्यं तोका तनयानि भूरि । शं नः क्षेत्रमुरु ज्योतींषि सोम ज्योङ्नः सूर्यं दृशये रिरीहि
अशा रीतीने शुद्ध होत, आम्हाला स्वर्गीय पाणी, भरपूर संतती आणि वंश दे. आमच्या शेताला, विस्तीर्ण प्रकाशाला कल्याण दे, सोम; आम्हाला सूर्यदर्शनासाठी तेजस्वी सूर्य दे.
परि सुवानो हरिरंशुः पवित्रे रथो न सर्जि सनये हियानः । आपच्छ्लोकमिन्द्रियं पूयमानः प्रति देवाँ अजुषत प्रयोभिः
पिवळसर, ओतलेला, गाळणीतून रथासारखा धावतो, संपत्ती मिळवण्यासाठी झटतो. शुद्ध होऊन, तो स्तोत्र आणि सामर्थ्य मिळवतो; देवांनी त्याला आपल्या अर्पणांनी स्वीकारले.
अच्छा नृचक्षा असरत्पवित्रे नाम दधानः कविरस्य योनौ । सीदन्होतेव सदने चमूषूपेमग्मन्नृषयः सप्त विप्राः
तो गाळणीत गेला, नाव घेऊन, कवीच्या गर्भात ऋषी म्हणून. घरात पुरोहितासारखा बसून, पात्रांमध्ये, सात ज्ञानी ऋषी त्याच्याकडे आले.
प्र सुमेधा गातुविद्विश्वदेवः सोमः पुनानः सद एति नित्यम् । भुवद्विश्वेषु काव्येषु रन्तानु जनान्यतते पञ्च धीरः
सोम, शुद्ध, बुद्धिमान, मार्ग जाणणारा, नेहमी सर्व देवांसाठी स्तोत्राकडे येतो. तो सर्व गाण्यांत आनंद घेतो, ज्ञानी, पाच लोकांत विस्तारतो.
तव त्ये सोम पवमान निण्ये विश्वे देवास्त्रय एकादशासः । दश स्वधाभिरधि सानो अव्ये मृजन्ति त्वा नद्यः सप्त यह्वीः
हे सोम, शुद्ध झालेला, तुझ्याकडे सर्व देव आले, तीन आणि अकरा. दहा जण, आपल्या शक्तीने, पर्वताच्या शिखरावर, सात बलाढ्य नद्या तुला स्वच्छ करतात.
तन्नु सत्यं पवमानस्यास्तु यत्र विश्वे कारवः संनसन्त । ज्योतिर्यदह्ने अकृणोदु लोकं प्रावन्मनुं दस्यवे करभीकम्
हीच सत्यता शुद्ध सोमाची असो, जिथे सर्व कवी एकत्र येतात. जेव्हा दिवसासाठी प्रकाश निर्माण झाला, तेव्हा जग घडले; मनुने करभीकाला दस्यूसाठी नेले.
परि सद्मेव पशुमान्ति होता राजा न सत्यः समितीरियानः । सोमः पुनानः कलशाँ अयासीत्सीदन्मृगो न महिषो वनेषु
घरासारखा, यज्ञकर्ता संपत्ती आणतो, राजा, सत्य, सभेत येतो. शुद्ध सोम पात्रांत प्रवेश करतो; तो वनात हरिणासारखा किंवा महिषासारखा बसतो.
साकमुक्षो मर्जयन्त स्वसारो दश धीरस्य धीतयो धनुत्रीः । हरिः पर्यद्रवज्जाः सूर्यस्य द्रोणं ननक्षे अत्यो न वाजी
दहा भगिनी, ज्ञानींच्या विचारांसारख्या, एकत्र वाहत शुद्ध करतात. पिवळसर तो सूर्याच्या पात्राभोवती धावत, मोजतो, बक्षिसासाठी उतावळ्या घोड्यासारखा.
सं मातृभिर्न शिशुर्वावशानो वृषा दधन्वे पुरुवारो अद्भिः । मर्यो न योषामभि निष्कृतं यन्सं गच्छते कलश उस्रियाभिः
मातांसोबत असलेल्या मुलासारखा, तो आनंदित होतो, दानशूर वृषभ पाण्यांसह वाहतो. तरुणाने युवतीकडे जावे तसे, सोम गायींसह पात्राकडे जातो.
उत प्र पिप्य ऊधरघ्न्याया इन्दुर्धाराभिः सचते सुमेधाः । मूर्धानं गावः पयसा चमूष्वभि श्रीणन्ति वसुभिर्न निक्तैः
ज्ञानी इंदू पोसणाऱ्या गायीच्या स्तनात भर घालतो, प्रवाहांशी एकत्र होतो. गायी दूधाने पात्रांत डोके अभिषेक करतात, संपत्तीने, जणू लेप लावतात.
स नो देवेभिः पवमान रदेन्दो रयिमश्विनं वावशानः । रथिरायतामुशती पुरंधिरस्मद्र्यगा दावने वसूनाम्
देवतांसह, हे तेजस्वी इंदू, तू आम्हाला अश्विनांसारखी संपत्ती दे, आनंद देणारा. उदार, वेगवान, पोसणारा, आमच्यासाठी देवांची संपत्ती आणो.
नू नो रयिमुप मास्व नृवन्तं पुनानो वाताप्यं विश्वश्चन्द्रम् । प्र वन्दितुरिन्दो तार्यायुः प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात्
आता, आम्हाला पुरुषांनी भरपूर, शुद्ध, सर्व प्रकारे आनंददायक संपत्ती दे. स्तुती केलेल्या इंदू, आमचे आयुष्य वाढव; ज्ञानी, वेगवान, सकाळी विचाराने आमच्याकडे येवो.
अधि यदस्मिन्वाजिनीव शुभ स्पर्धन्ते धियः सूर्ये न विशः । अपो वृणानः पवते कवीयन्व्रजं न पशुवर्धनाय मन्म
जेव्हा या विचारांत स्पर्धा होते, सूर्याजवळ जमलेल्या जमातींसारखी, कीर्ती मिळवण्यासाठी, कवी पाणी निवडतो, गायी वाढवण्यासाठी कळपाप्रमाणे, आपल्या स्तोत्राने वाहतो.
द्विता व्यूर्ण्वन्नमृतस्य धाम स्वर्विदे भुवनानि प्रथन्त । धियः पिन्वानाः स्वसरे न गाव ऋतायन्तीरभि वावश्र इन्दुम्
तू दोन प्रकारांनी अमृताचं स्थान उघड करतोस, प्रकाश शोधणाऱ्यांसाठी ही सगळी जगं विस्तारली जातात. सत्याच्या मार्गानं, गायी जशा आपल्या कुरणात येतात तशा, पोषण करणाऱ्या विचारांनी सोमरसाकडे येतात.
परि यत्कविः काव्या भरते शूरो न रथो भुवनानि विश्वा । देवेषु यशो मर्ताय भूषन्दक्षाय रायः पुरुभूषु नव्यः
जसा वीर आपल्या रथासह सर्व जगं फिरतो, तसा कवी आपली काव्यरचना उभारतो. तो देवांमध्ये कीर्ती मिळवतो आणि माणसांना नवनवीन संपत्तीचं सौंदर्य देतो.
श्रिये जातः श्रिय आ निरियाय श्रियं वयो जरितृभ्यो दधाति । श्रियं वसाना अमृतत्वमायन्भवन्ति सत्या समिथा मितद्रौ
तो सौंदर्यासाठी जन्मतो, सौंदर्य घेऊन पुढे जातो, आणि गायकांना तेजस्वी बळ देतो. सौंदर्य धारण करून, ते अमरत्व मिळवतात; त्यांच्या सभा खरी असतात आणि दोन्ही मित्र एकत्र राहतात.
इषमूर्जमभ्यर्षाश्वं गामुरु ज्योतिः कृणुहि मत्सि देवान् । विश्वानि हि सुषहा तानि तुभ्यं पवमान बाधसे सोम शत्रून्
तू अन्न आणि बळ मिळव, घोडा आणि गाय पुढे आण, प्रकाश वाढव, आणि देवांमध्ये आनंद मान. हे सगळं तुला सहज मिळतं, पवित्र सोम, तू सर्व शत्रूंना दूर करतोस.
कनिक्रन्ति हरिरा सृज्यमानः सीदन्वनस्य जठरे पुनानः । नृभिर्यतः कृणुते निर्णिजं गा अतो मतीर्जनयत स्वधाभिः
पिवळसर रंगाचा तो, लाकडाच्या पोटात शुद्ध होत पुढे जातो. जेव्हा माणसं त्याला दाबतात, तेव्हा तो मार्ग मोकळा करतो; त्याच्यापासून आपोआप प्रेरित विचार जन्म घेतात.
हरिः सृजानः पथ्यामृतस्येयर्ति वाचमरितेव नावम् । देवो देवानां गुह्यानि नामाविष्कृणोति बर्हिषि प्रवाचे
पिवळसर तो, मुक्त होऊन अमरत्वाच्या मार्गावर चालतो; तो आपला आवाज पाण्यातील होडीसारखा उंचावतो. देव देवतांची गुप्त नावं उघड करतो, जी मी पवित्र कुशावर सांगतो.