स सूनुर्मातरा शुचिर्जातो जाते अरोचयत् । महान्मही ऋतावृधा
तो निर्मळ पुत्र, आपल्या मातांपासून जन्मलेला, जन्मताना त्यांना तेजस्वी करतो—महान आणि ऋताने वाढलेले, दोघेही विशाल.
स सप्त धीतिभिर्हितो नद्यो अजिन्वदद्रुहः । या एकमक्षि वावृधुः
सात विचारांनी प्रेरित होऊन, अडथळा न येता, त्याने नद्या प्रवाहित केल्या, ज्या एकत्र येऊन एकाच उगमाला वाढवतात.
ता अभि सन्तमस्तृतं महे युवानमा दधुः । इन्दुमिन्द्र तव व्रते
त्या, त्या बलवान तरुणासाठी, ओघळणारा, पिळून काढलेला, पसरलेला असा सोम, हे इन्द्रा, तुझ्या अधीन ठेवतात.
अभि वह्निरमर्त्यः सप्त पश्यति वावहिः । क्रिविर्देवीरतर्पयत्
अमर तेजस्वी अग्नी, सात नद्यांकडे पाहतो; कुशल तो देवतांना तृप्त करतो.
अवा कल्पेषु नः पुमस्तमांसि सोम योध्या । तानि पुनान जङ्घनः
हे सोम, आमच्यापासून सर्वात खोल अंधकार दूर कर; शुद्ध करत, तू ते नष्ट केलेस.
नू नव्यसे नवीयसे सूक्ताय साधया पथः । प्रत्नवद्रोचया रुचः
आता, नेहमी नवीन, तरुण स्तोत्रासाठी, मार्ग सुलभ कर; प्राचीन तेज पुन्हा उजळव.
पवमान महि श्रवो गामश्वं रासि वीरवत् । सना मेधां सना स्वः
हे पवमान, मोठी कीर्ती, गायी, घोडे, वीरांसह, टिकणारी बुद्धी आणि अखंड तेज दे.
प्र स्वानासो रथा इवार्वन्तो न श्रवस्यवः । सोमासो राये अक्रमुः
पिळलेले सोम, वेगवान रथांसारखे, कीर्तीच्या इच्छेने, संपत्ती मिळवण्यासाठी पुढे सरसावले.
हिन्वानासो रथा इव दधन्विरे गभस्त्योः । भरासः कारिणामिव
चालना मिळाल्यावर, रथांसारखे, ते हातांनी जुळवले गेले, कर्त्यांच्या कार्यासाठी वाहून नेले जातात.
राजानो न प्रशस्तिभिः सोमासो गोभिरञ्जते । यज्ञो न सप्त धातृभिः
सोम, स्तुतींनी युक्त राजांसारखे, गायींनी सुशोभित होतात; जणू सात यजमानांनी सजलेला यज्ञ.
परि सुवानास इन्दवो मदाय बर्हणा गिरा । सुता अर्षन्ति धारया
पिळलेले सोमरस, आनंदासाठी, आपल्या सामर्थ्याने आणि गीतांनी, भांड्यातून ओघळत सर्वत्र पसरतात.
आपानासो विवस्वतो जनन्त उषसो भगम् । सूरा अण्वं वि तन्वते
प्रकाश प्यायलेल्यांनी, विवस्वानसाठी उषेचे धन निर्माण केले; बलवान ते मार्ग विस्तारतात.
अप द्वारा मतीनां प्रत्ना ऋण्वन्ति कारवः । वृष्णो हरस आयवः
बलाढ्य, क्रियाशील यांचे प्रवाह, कवींना प्राचीन विचारांचे दरवाजे उघडतात.
समीचीनास आसते होतारः सप्तजामयः । पदमेकस्य पिप्रतः
सात होत्रपुत्र एकत्र बसतात, एकाच मार्गाचा शोध घेत.
नाभा नाभिं न आ ददे चक्षुश्चित्सूर्ये सचा । कवेरपत्यमा दुहे
जसे नाभीला नाभी जोडली जाते, तसे मी ते ठेवले; डोळेही सूर्याचा पाठपुरावा करतात, कविच्या संततीला बाहेर काढतात.
अभि प्रिया दिवस्पदमध्वर्युभिर्गुहा हितम् । सूरः पश्यति चक्षसा
तेजस्वी देव, आपल्या दृष्टीने, यजमानांनी गुप्त ठेवलेले स्वर्गातील प्रिय स्थान पाहतो.
उपास्मै गायता नरः पवमानायेन्दवे । अभि देवाँ इयक्षते
हे पुरुषांनो, त्या पवित्र करणाऱ्या इंदुला गा म्हणा; देवता त्याच्याकडे येतात.
अभि ते मधुना पयोऽथर्वाणो अशिश्रयुः । देवं देवाय देवयु
अथर्वणांनी मधुर दूध घेऊन तुला वेढले आहे; देवतेसाठी देव, खऱ्या अर्थाने दैवी.
स नः पवस्व शं गवे शं जनाय शमर्वते । शं राजन्नोषधीभ्यः
आमच्यासाठी प्रवाहित हो, गायीला, लोकांना, सारथ्याला, राजांना आणि वनस्पतींना कल्याण दे.
बभ्रवे नु स्वतवसेऽरुणाय दिविस्पृशे । सोमाय गाथमर्चत
आता त्या तांबड्या, स्वबल असलेल्या, आकाशाला स्पर्श करणाऱ्या सोमाचे गाण्याने स्तुती करा.
हस्तच्युतेभिरद्रिभिः सुतं सोमं पुनीतन । मधावा धावता मधु
हाताने हलवलेल्या दगडांनी पिळलेल्या सोमाला शुद्ध करा; तो मधुरतेने वाहू द्या, मधासारखा ओघळू द्या.
नमसेदुप सीदत दध्नेदभि श्रीणीतन । इन्दुमिन्द्रे दधातन
नमस्कार करा, जवळ बसा, त्या भांड्याचे ऐका; इंदासाठी तो थेंब ठेवा.
अमित्रहा विचर्षणिः पवस्व सोम शं गवे । देवेभ्यो अनुकामकृत्
शत्रूंचा नाश करणारा, बुद्धिमान सोम, गायीसाठी, देवांसाठी, त्यांची इच्छा पूर्ण करत प्रवाहित हो.
इन्द्राय सोम पातवे मदाय परि षिच्यसे । मनश्चिन्मनसस्पतिः
सोम, तू इंद्रासाठी पिण्यासाठी, आनंदासाठी ओतला जातोस; मनही, मनाचा स्वामी, तुझी इच्छा करतो.
पवमान सुवीर्यं रयिं सोम रिरीहि नः । इन्दविन्द्रेण नो युजा
पवित्र करणाऱ्या सोम, आम्हाला वीरशक्ती दे, संपत्ती दे, इंद्र आमचा सोबती असो.
सोमा असृग्रमिन्दवः सुता ऋतस्य सादने । इन्द्राय मधुमत्तमाः
पिळलेले इंदू, सत्याच्या आसनात सोमरस वाहू लागले, इंद्रासाठी सर्वात मधुर.
अभि विप्रा अनूषत गावो वत्सं न मातरः । इन्द्रं सोमस्य पीतये
म्हशी आपल्या वासराकडे धावतात तसे ऋषींनी इंद्रासाठी सोमपानासाठी हाक मारली.
मदच्युत्क्षेति सादने सिन्धोरूर्मा विपश्चित् । सोमो गौरी अधि श्रितः
मदाने ओतू लागलेला सोम आसनात, नद्यांच्या लाटेत वसतो, तो ज्ञानी सोम गायीवर विसावला आहे.
दिवो नाभा विचक्षणोऽव्यो वारे महीयते । सोमो यः सुक्रतुः कविः
आकाशाच्या नाभीतून, विवेकी सोम पाण्यात मोठा होतो, जो ज्ञानी आणि कवी आहे.
यः सोमः कलशेष्वाँ अन्तः पवित्र आहितः । तमिन्दुः परि षस्वजे
जो सोम कलशात, गाळणीत ठेवला आहे, त्या इंदूने त्याला कवेत घेतले.