पुनानासश्चमूषदो गच्छन्तो वायुमश्विना । ते नो धान्तु सुवीर्यम्
स्वतःला शुद्ध करत, रस पिळत, ते वायू आणि अश्विनांकडे जातात; ते आम्हाला शौर्य द्यावं.
इन्द्रस्य सोम राधसे पुनानो हार्दि चोदय । ऋतस्य योनिमासदम्
इंद्राच्या कृपेसाठी शुद्ध झालेला सोम, तू हृदयात प्रविष्ट हो, सत्याच्या गर्भात स्थिर हो.
मृजन्ति त्वा दश क्षिपो हिन्वन्ति सप्त धीतयः । अनु विप्रा अमादिषुः
दहा बोटांनी तुला स्वच्छ करतात, सात विचार तुला पुढे नेतात; ज्ञानी तुझे पाऊल मागे चालतात.
देवेभ्यस्त्वा मदाय कं सृजानमति मेष्यः । सं गोभिर्वासयामसि
देवतांसाठी, आनंदासाठी, आम्ही तुला प्रवाहित करतो; आम्ही तुला गायींच्या वस्त्रांनी झाकतो.
पुनानः कलशेष्वा वस्त्राण्यरुषो हरिः । परि गव्यान्यव्यत
कलशांमध्ये शुद्ध होत, तो लालसर, पिवळसर रंगाचा वस्त्र धारण करतो; त्याने गायींना वेढले आहे.
मघोन आ पवस्व नो जहि विश्वा अप द्विषः । इन्दो सखायमा विश
हे उदार सोम, आमच्यासाठी प्रवाहित हो; सर्व द्वेष्ट्यांना दूर कर; हे इंदु, मित्रासारखा आमच्याकडे ये.
वृष्टिं दिवः परि स्रव द्युम्नं पृथिव्या अधि । सहो नः सोम पृत्सु धाः
आकाशातून पाऊस ओत, पृथ्वीवर बळ दे; हे सोम, युद्धात आम्हाला सामर्थ्य दे.
नृचक्षसं त्वा वयमिन्द्रपीतं स्वर्विदम् । भक्षीमहि प्रजामिषम्
हे सोम, इंद्राने प्यायलेला, तेज पाहणारा, आम्ही तुला संततीसाठी अन्नासारखा सेवन करू इच्छितो.
परि प्रिया दिवः कविर्वयांसि नप्त्योर्हितः । सुवानो याति कविक्रतुः
स्वर्गातील प्रिय असणारा, ऋषींच्या बुद्धीने युक्त असा, पुत्राच्या जागी स्थिरावलेला हा कवि, सर्वत्र प्रशंसा मिळवत पुढे जातो.
प्रप्र क्षयाय पन्यसे जनाय जुष्टो अद्रुहे । वीत्यर्ष चनिष्ठया
तो निवडलेला आणि सत्यप्रिय, घरासाठी, लोकांसाठी, फसवणूक न करता, अत्यंत वेगाने पुढे सरसावतो.
स सूनुर्मातरा शुचिर्जातो जाते अरोचयत् । महान्मही ऋतावृधा
तो निर्मळ पुत्र, आपल्या मातांपासून जन्मलेला, जन्मताना त्यांना तेजस्वी करतो—महान आणि ऋताने वाढलेले, दोघेही विशाल.
स सप्त धीतिभिर्हितो नद्यो अजिन्वदद्रुहः । या एकमक्षि वावृधुः
सात विचारांनी प्रेरित होऊन, अडथळा न येता, त्याने नद्या प्रवाहित केल्या, ज्या एकत्र येऊन एकाच उगमाला वाढवतात.
ता अभि सन्तमस्तृतं महे युवानमा दधुः । इन्दुमिन्द्र तव व्रते
त्या, त्या बलवान तरुणासाठी, ओघळणारा, पिळून काढलेला, पसरलेला असा सोम, हे इन्द्रा, तुझ्या अधीन ठेवतात.
अभि वह्निरमर्त्यः सप्त पश्यति वावहिः । क्रिविर्देवीरतर्पयत्
अमर तेजस्वी अग्नी, सात नद्यांकडे पाहतो; कुशल तो देवतांना तृप्त करतो.
अवा कल्पेषु नः पुमस्तमांसि सोम योध्या । तानि पुनान जङ्घनः
हे सोम, आमच्यापासून सर्वात खोल अंधकार दूर कर; शुद्ध करत, तू ते नष्ट केलेस.
नू नव्यसे नवीयसे सूक्ताय साधया पथः । प्रत्नवद्रोचया रुचः
आता, नेहमी नवीन, तरुण स्तोत्रासाठी, मार्ग सुलभ कर; प्राचीन तेज पुन्हा उजळव.
पवमान महि श्रवो गामश्वं रासि वीरवत् । सना मेधां सना स्वः
हे पवमान, मोठी कीर्ती, गायी, घोडे, वीरांसह, टिकणारी बुद्धी आणि अखंड तेज दे.
प्र स्वानासो रथा इवार्वन्तो न श्रवस्यवः । सोमासो राये अक्रमुः
पिळलेले सोम, वेगवान रथांसारखे, कीर्तीच्या इच्छेने, संपत्ती मिळवण्यासाठी पुढे सरसावले.
हिन्वानासो रथा इव दधन्विरे गभस्त्योः । भरासः कारिणामिव
चालना मिळाल्यावर, रथांसारखे, ते हातांनी जुळवले गेले, कर्त्यांच्या कार्यासाठी वाहून नेले जातात.
राजानो न प्रशस्तिभिः सोमासो गोभिरञ्जते । यज्ञो न सप्त धातृभिः
सोम, स्तुतींनी युक्त राजांसारखे, गायींनी सुशोभित होतात; जणू सात यजमानांनी सजलेला यज्ञ.
परि सुवानास इन्दवो मदाय बर्हणा गिरा । सुता अर्षन्ति धारया
पिळलेले सोमरस, आनंदासाठी, आपल्या सामर्थ्याने आणि गीतांनी, भांड्यातून ओघळत सर्वत्र पसरतात.
आपानासो विवस्वतो जनन्त उषसो भगम् । सूरा अण्वं वि तन्वते
प्रकाश प्यायलेल्यांनी, विवस्वानसाठी उषेचे धन निर्माण केले; बलवान ते मार्ग विस्तारतात.
अप द्वारा मतीनां प्रत्ना ऋण्वन्ति कारवः । वृष्णो हरस आयवः
बलाढ्य, क्रियाशील यांचे प्रवाह, कवींना प्राचीन विचारांचे दरवाजे उघडतात.
समीचीनास आसते होतारः सप्तजामयः । पदमेकस्य पिप्रतः
सात होत्रपुत्र एकत्र बसतात, एकाच मार्गाचा शोध घेत.
नाभा नाभिं न आ ददे चक्षुश्चित्सूर्ये सचा । कवेरपत्यमा दुहे
जसे नाभीला नाभी जोडली जाते, तसे मी ते ठेवले; डोळेही सूर्याचा पाठपुरावा करतात, कविच्या संततीला बाहेर काढतात.
अभि प्रिया दिवस्पदमध्वर्युभिर्गुहा हितम् । सूरः पश्यति चक्षसा
तेजस्वी देव, आपल्या दृष्टीने, यजमानांनी गुप्त ठेवलेले स्वर्गातील प्रिय स्थान पाहतो.
उपास्मै गायता नरः पवमानायेन्दवे । अभि देवाँ इयक्षते
हे पुरुषांनो, त्या पवित्र करणाऱ्या इंदुला गा म्हणा; देवता त्याच्याकडे येतात.
अभि ते मधुना पयोऽथर्वाणो अशिश्रयुः । देवं देवाय देवयु
अथर्वणांनी मधुर दूध घेऊन तुला वेढले आहे; देवतेसाठी देव, खऱ्या अर्थाने दैवी.
स नः पवस्व शं गवे शं जनाय शमर्वते । शं राजन्नोषधीभ्यः
आमच्यासाठी प्रवाहित हो, गायीला, लोकांना, सारथ्याला, राजांना आणि वनस्पतींना कल्याण दे.
बभ्रवे नु स्वतवसेऽरुणाय दिविस्पृशे । सोमाय गाथमर्चत
आता त्या तांबड्या, स्वबल असलेल्या, आकाशाला स्पर्श करणाऱ्या सोमाचे गाण्याने स्तुती करा.