विश्वे देवाः स्वाहाकृतिं पवमानस्या गत । वायुर्बृहस्पतिः सूर्योऽग्निरिन्द्रः सजोषसः
सर्व देवता 'स्वाहा' म्हणत शुद्ध करणाऱ्याजवळ आले; वायू, बृहस्पती, सूर्य, अग्नी, इंद्र हे सर्व एकत्रितपणे आले.
मन्द्रया सोम धारया वृषा पवस्व देवयुः । अव्यो वारेष्वस्मयुः
आनंददायक धारांनी, हे सोम, देवांसाठी तू स्वतःला शुद्ध कर; आवरणांमध्ये निर्मळ राहून आमच्यासाठी उत्सुक रहा.
अभि त्यं मद्यं मदमिन्दविन्द्र इति क्षर । अभि वाजिनो अर्वतः
हे इंदु, त्या मदमय आनंदाकडे वाह, इंद्रासारखा; वेगवान घोड्यांकडे आणि रथांकडे वाह.
अभि त्यं पूर्व्यं मदं सुवानो अर्ष पवित्र आ । अभि वाजमुत श्रवः
पिळून काढलेला रस, त्या प्राचीन आनंदाकडे गाळणीतून वाह; बळ आणि कीर्ती यांच्याकडेही वाह.
अनु द्रप्सास इन्दव आपो न प्रवतासरन् । पुनाना इन्द्रमाशत
पाण्यासारख्या, उतारावरून वाहणाऱ्या त्या थेंबांनी, हे इंदु, वाहत जाऊन शुद्ध होऊन इंद्राकडे पोहोचले.
यमत्यमिव वाजिनं मृजन्ति योषणो दश । वने क्रीळन्तमत्यविम्
दहा युवती जणू वेगवान धावपटूला, जंगलात खेळणाऱ्या, कोणालाही मागे टाकू न शकणाऱ्याला स्वच्छ करतात.
तं गोभिर्वृषणं रसं मदाय देववीतये । सुतं भराय सं सृज
तो वृषभ रस, गायींसह, देवांच्या आनंदासाठी, देवांची कृपा मिळवण्यासाठी, पिळून काढलेला, अर्पणासाठी सोड.
देवो देवाय धारयेन्द्राय पवते सुतः । पयो यदस्य पीपयत्
देवतांसाठी पिळून काढलेला हा देव, इंद्रासाठी शुद्ध होतो; त्याचे दूध त्याला फुलवते.
आत्मा यज्ञस्य रंह्या सुष्वाणः पवते सुतः । प्रत्नं नि पाति काव्यम्
यज्ञाचा आत्मा, आनंददायक, पिळून काढलेला, शुद्ध होतो; तो प्राचीन ज्ञान ओततो.
एवा पुनान इन्द्रयुर्मदं मदिष्ठ वीतये । गुहा चिद्दधिषे गिरः
अशा प्रकारे, शुद्ध झालेला, हे इंदु, उत्सवासाठी सर्वात आनंददायक मद आण; अगदी गुप्त ठिकाणीही तू स्तोत्रे ठेवली आहेत.
असृग्रमिन्दवः पथा धर्मन्नृतस्य सुश्रियः । विदाना अस्य योजनम्
हे सुंदर आणि तेजस्वी सोमरस सत्याच्या मार्गावरून वाहू लागले आहेत, कारण त्यांना योजण्याचे ज्ञान आहे.
प्र धारा मध्वो अग्रियो महीरपो वि गाहते । हविर्हविष्षु वन्द्यः
मधुरतेचा श्रेष्ठ प्रवाह, मोठा आणि विपुल, सर्वत्र पसरतो; तो यज्ञातील आहुतींमध्ये स्तुत्य आहे.
प्र युजो वाचो अग्रियो वृषाव चक्रदद्वने । सद्माभि सत्यो अध्वरः
वाणीमध्ये श्रेष्ठ असलेला तो वृषभ, योजलेला, भक्तासाठी गर्जना करतो; सत्य यज्ञ घराघरात स्थिर होतो.
परि यत्काव्या कविर्नृम्णा वसानो अर्षति । स्वर्वाजी सिषासति
जेव्हा कवी आपल्या शौर्यगुणांनी सज्ज होऊन गाण्यांसह पुढे जातो, तेव्हा तो तेजाच्या लोकाला जिंकण्याचा प्रयत्न करतो.
पवमानो अभि स्पृधो विशो राजेव सीदति । यदीमृण्वन्ति वेधसः
पवमान, शत्रूंना जिंकून, लोकांमध्ये राजासारखा विराजमान होतो, जेव्हा ज्ञानी त्याचे शुद्धीकरण करतात.
अव्यो वारे परि प्रियो हरिर्वनेषु सीदति । रेभो वनुष्यते मती
प्यारा, पिवळसर रंगाचा तो, पाण्यांनी वेढलेला, जंगलात बसतो; त्याची गर्जना स्तोत्रांनी गौरवली जाते.
स वायुमिन्द्रमश्विना साकं मदेन गच्छति । रणा यो अस्य धर्मभिः
जो स्वतःच्या नियमांनी प्रयत्न करतो, तो वायू, इंद्र आणि अश्विनांसोबत आनंदाने पुढे जातो.
आ मित्रावरुणा भगं मध्वः पवन्त ऊर्मयः । विदाना अस्य शक्मभिः
मित्र आणि वरुण, तसेच भगासाठी, मधुरतेचे लाटा वाहतात, त्याच्या सामर्थ्याचे ज्ञान घेऊन.
अस्मभ्यं रोदसी रयिं मध्वो वाजस्य सातये । श्रवो वसूनि सं जितम्
हे द्यावा आणि पृथ्वी, आम्हाला संपत्ती, बळ मिळवण्यासाठी मधुरता, कीर्ती आणि एकत्र केलेले धन द्या.
एते सोमा अभि प्रियमिन्द्रस्य काममक्षरन् । वर्धन्तो अस्य वीर्यम्
हे सोम, इंद्राच्या इच्छेला वाढवणारे, त्याची शक्ती वाढवत वाहू लागले आहेत.
पुनानासश्चमूषदो गच्छन्तो वायुमश्विना । ते नो धान्तु सुवीर्यम्
स्वतःला शुद्ध करत, रस पिळत, ते वायू आणि अश्विनांकडे जातात; ते आम्हाला शौर्य द्यावं.
इन्द्रस्य सोम राधसे पुनानो हार्दि चोदय । ऋतस्य योनिमासदम्
इंद्राच्या कृपेसाठी शुद्ध झालेला सोम, तू हृदयात प्रविष्ट हो, सत्याच्या गर्भात स्थिर हो.
मृजन्ति त्वा दश क्षिपो हिन्वन्ति सप्त धीतयः । अनु विप्रा अमादिषुः
दहा बोटांनी तुला स्वच्छ करतात, सात विचार तुला पुढे नेतात; ज्ञानी तुझे पाऊल मागे चालतात.
देवेभ्यस्त्वा मदाय कं सृजानमति मेष्यः । सं गोभिर्वासयामसि
देवतांसाठी, आनंदासाठी, आम्ही तुला प्रवाहित करतो; आम्ही तुला गायींच्या वस्त्रांनी झाकतो.
पुनानः कलशेष्वा वस्त्राण्यरुषो हरिः । परि गव्यान्यव्यत
कलशांमध्ये शुद्ध होत, तो लालसर, पिवळसर रंगाचा वस्त्र धारण करतो; त्याने गायींना वेढले आहे.
मघोन आ पवस्व नो जहि विश्वा अप द्विषः । इन्दो सखायमा विश
हे उदार सोम, आमच्यासाठी प्रवाहित हो; सर्व द्वेष्ट्यांना दूर कर; हे इंदु, मित्रासारखा आमच्याकडे ये.
वृष्टिं दिवः परि स्रव द्युम्नं पृथिव्या अधि । सहो नः सोम पृत्सु धाः
आकाशातून पाऊस ओत, पृथ्वीवर बळ दे; हे सोम, युद्धात आम्हाला सामर्थ्य दे.
नृचक्षसं त्वा वयमिन्द्रपीतं स्वर्विदम् । भक्षीमहि प्रजामिषम्
हे सोम, इंद्राने प्यायलेला, तेज पाहणारा, आम्ही तुला संततीसाठी अन्नासारखा सेवन करू इच्छितो.
परि प्रिया दिवः कविर्वयांसि नप्त्योर्हितः । सुवानो याति कविक्रतुः
स्वर्गातील प्रिय असणारा, ऋषींच्या बुद्धीने युक्त असा, पुत्राच्या जागी स्थिरावलेला हा कवि, सर्वत्र प्रशंसा मिळवत पुढे जातो.
प्रप्र क्षयाय पन्यसे जनाय जुष्टो अद्रुहे । वीत्यर्ष चनिष्ठया
तो निवडलेला आणि सत्यप्रिय, घरासाठी, लोकांसाठी, फसवणूक न करता, अत्यंत वेगाने पुढे सरसावतो.