श्रायन्त इव सूर्यं विश्वेदिन्द्रस्य भक्षत । वसूनि जाते जनमान ओजसा प्रति भागं न दीधिम
सर्वजण इंद्राकडे सूर्याकडे पाहावं तसं पाहतात; त्याची संपत्ती लोकांमध्ये सामर्थ्याने जन्म घेते; आम्ही योग्यप्रमाणे वाटा वाटल्या आहेत.
अनर्शरातिं वसुदामुप स्तुहि भद्रा इन्द्रस्य रातयः । सो अस्य कामं विधतो न रोषति मनो दानाय चोदयन्
जो धन देतो त्याची स्तुती कर, जो देत नाही त्याची नाही; इंद्राची दाने नेहमीच शुभ असतात; वाटप करणाऱ्याच्या इच्छेला तो कधीच रागावत नाही, उलट दानासाठी मनाला प्रवृत्त करतो.
त्वमिन्द्र प्रतूर्तिष्वभि विश्वा असि स्पृधः । अशस्तिहा जनिता विश्वतूरसि त्वं तूर्य तरुष्यतः
इंद्रा, स्पर्धांमध्ये तू सर्व प्रतिस्पर्ध्यांवर मात करतोस; तू अपशकुनांचा नाश करणारा, सर्वत्र विजयी आहेस; स्पर्धकावर विजय मिळवण्यासाठी तुलाच हाक दिली जाते.
अनु ते शुष्मं तुरयन्तमीयतुः क्षोणी शिशुं न मातरा । विश्वास्ते स्पृधः श्नथयन्त मन्यवे वृत्रं यदिन्द्र तूर्वसि
तुझ्या प्रचंड सामर्थ्याच्या मागे पृथ्वी जशी आई आपल्या बाळामागे धावते तशी धावते; तुझ्या इच्छेने तू सर्व शत्रूंना नमवतोस, जेव्हा, इंद्रा, तू वृत्राचा पराभव करतोस.
इत ऊती वो अजरं प्रहेतारमप्रहितम् । आशुं जेतारं हेतारं रथीतममतूर्तं तुग्र्यावृधम्
इथून तुमच्यासाठी तो कधीही न झिजणारा रक्षक, चुक न करणारा दूत, वेगवान विजेता, पुढे नेणारा, रथ चालवणारा, कधीही न हरलेला, तुग्राचा वाढ करणारा, मदतीला येवो.
इष्कर्तारमनिष्कृतं सहस्कृतं शतमूतिं शतक्रतुम् । समानमिन्द्रमवसे हवामहे वसवानं वसूजुवम्
सर्वांच्या भल्यासाठी करणारा, कोणीही विरोध करू न शकणारा, मोठ्या कृत्यांनी यशस्वी, शंभर मदतीचा, शंभर सामर्थ्यांचा, धनवान, नेहमी तरुण असणारा इंद्र—आपण सर्वजण त्याला मदतीसाठी हाक मारतो.
अयं त एमि तन्वा पुरस्ताद्विश्वे देवा अभि मा यन्ति पश्चात् । यदा मह्यं दीधरो भागमिन्द्रादिन्मया कृणवो वीर्याणि
मी इथे माझ्या देहासह पुढून येतो; सर्व देव मागून माझ्याकडे येतात, जेव्हा तू, इंद्रा, मला भाग दिलास आणि माझ्या द्वारे पराक्रमाची कृत्ये घडवतोस.
दधामि ते मधुनो भक्षमग्रे हितस्ते भागः सुतो अस्तु सोमः । असश्च त्वं दक्षिणतः सखा मेऽधा वृत्राणि जङ्घनाव भूरि
मी तुझ्यासाठी मधुर पेयाचा पहिला भाग समोर ठेवतो; तुझा हिस्सा हा पिळलेला सोम असो. आणि तू, माझ्या मित्रा, माझ्या उजवीकडे बस; आपण दोघे मिळून अनेक शत्रूंचा नाश करूया.
प्र सु स्तोमं भरत वाजयन्त इन्द्राय सत्यं यदि सत्यमस्ति । नेन्द्रो अस्तीति नेम उ त्व आह क ईं ददर्श कमभि ष्टवाम
हे भरत, आता इंद्रासाठी खरी स्तुती अर्पण कर, जर ती खरी असेल. 'इंद्र नाही' असं कोणीच म्हणत नाही—कोण त्याला पाहिलं, आपण कोणाची स्तुती करू?
अयमस्मि जरितः पश्य मेह विश्वा जातान्यभ्यस्मि मह्ना । ऋतस्य मा प्रदिशो वर्धयन्त्यादर्दिरो भुवना दर्दरीमि
मी इथे आहे, गायकांनो—माझ्याकडे पाहा! माझ्या सामर्थ्याने मी सर्व जगांपेक्षा मोठा आहे. सत्याच्या दिशा मला वाढवतात; मी जगांचा भंग करतो, त्यांना फोडतो.
आ यन्मा वेना अरुहन्नृतस्यँ एकमासीनं हर्यतस्य पृष्ठे । मनश्चिन्मे हृद आ प्रत्यवोचदचिक्रदञ्छिशुमन्तः सखायः
जेव्हा ऋषी सत्याच्या मार्गावर चढले, एकटेच सुंदर अश्वाच्या पाठीवर बसले, तेव्हा माझ्या मनाने माझ्या हृदयाशी संवाद साधला—माझे मित्र आणि त्यांची मुले आनंदित झाले.
विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या या चकर्थ मघवन्निन्द्र सुन्वते । पारावतं यत्पुरुसम्भृतं वस्वपावृणोः शरभाय ऋषिबन्धवे
हे उदार इंद्रा, सोम पिळणाऱ्यांसाठी तू जे जे कृत्ये केलीस, ती सर्व यज्ञकाळात सांगण्यासारखी आहेत—दूर ठेवलेलं, चांगल्या प्रकारे राखलेलं धन जेव्हा तू शरभा या ऋषीच्या मित्रासाठी उघडलंस.
प्र नूनं धावता पृथङ्नेह यो वो अवावरीत् । नि षीं वृत्रस्य मर्मणि वज्रमिन्द्रो अपीपतत्
आता, इथं जो कोणी रोखला गेला असेल, तो प्रत्येकजण वेगळा पळू द्या. इंद्राने वज्राने वृत्राच्या मर्मावर प्रहार केला.
मनोजवा अयमान आयसीमतरत्पुरम् । दिवं सुपर्णो गत्वाय सोमं वज्रिण आभरत्
विचारासारखा जलद, तो लोखंडी किल्ला ओलांडून गेला; मोठ्या पक्ष्यासारखा आकाशात गेला आणि वज्रधारीसाठी सोम घेऊन आला.
समुद्रे अन्तः शयत उद्ना वज्रो अभीवृतः । भरन्त्यस्मै संयतः पुरःप्रस्रवणा बलिम्
समुद्राच्या आत वज्र पाण्याखाली लपलेला आहे. एकत्र आलेल्या नद्या त्याला उगमस्थानांहून अर्पण घेऊन येतात.
यद्वाग्वदन्त्यविचेतनानि राष्ट्री देवानां निषसाद मन्द्रा । चतस्र ऊर्जं दुदुहे पयांसि क्व स्विदस्याः परमं जगाम
जेव्हा वाणी अर्थ न कळता शब्द बोलते, तेव्हा देवांची राणी आनंदाने बसते. तिने चार सामर्थ्याचे प्रवाह काढले—तिचं सर्वोच्च कुठे गेलं असेल?
देवीं वाचमजनयन्त देवास्तां विश्वरूपाः पशवो वदन्ति । सा नो मन्द्रेषमूर्जं दुहाना धेनुर्वागस्मानुप सुष्टुतैतु
देवांनी दिव्य वाणी निर्माण केली; सर्व प्रकारची प्राणी ती बोलतात. ती वाणी, जी आपल्यासाठी मधुर शक्तीचे दूध देते, ती गायीप्रमाणे, आपल्या स्तुतीने आपल्याकडे येवो.
सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व द्यौर्देहि लोकं वज्राय विष्कभे । हनाव वृत्रं रिणचाव सिन्धूनिन्द्रस्य यन्तु प्रसवे विसृष्टाः
मित्र विष्णो, तू मोठ्या पावलांनी पुढे जा; आकाशात वज्रासाठी जागा दे. आपण वृत्राचा नाश करू, नद्यांना जिंकू; त्या इंद्राच्या प्रेरणेने सोडवल्या जाऊन वाहू द्या.
ऋधगित्था स मर्त्यः शशमे देवतातये । यो नूनं मित्रावरुणावभिष्टय आचक्रे हव्यदातये
तो मनुष्य भरभराटीला पोहोचतो, जो देवांची कृपा मिळवण्यासाठी प्रयत्न करतो—जो आता मित्र आणि वरुणासाठी यज्ञासाठी हवन तयार करतो.
वर्षिष्ठक्षत्रा उरुचक्षसा नरा राजाना दीर्घश्रुत्तमा । ता बाहुता न दंसना रथर्यतः साकं सूर्यस्य रश्मिभिः
सर्वात बलशाली, दूरदृष्टी असणारे, राजे, ज्यांचे नाव दीर्घकाळ टिकले आहे, त्यांचे हात कोणीही मोडू शकत नाहीत, ते रथ चालवतात आणि सूर्याच्या किरणांसोबत असतात.
प्र यो वां मित्रावरुणाजिरो दूतो अद्रवत् । अयःशीर्षा मदेरघुः
मित्रा-वरुणा, तुमचा दूत वेगाने धावला, लोखंडी डोक्याचा, पेयासाठी उत्सुक.
न यः सम्पृच्छे न पुनर्हवीतवे न संवादाय रमते । तस्मान्नो अद्य समृतेरुरुष्यतं बाहुभ्यां न उरुष्यतम्
जो विचारत नाही, पुन्हा बोलावत नाही, संवादात आनंद मानत नाही—अशा विस्मरणापासून आज तुम्ही आम्हाला दूर ठेवा; तुमच्या हातांनी आम्हाला दूर ठेवा.
प्र मित्राय प्रार्यम्णे सचथ्यमृतावसो । वरूथ्यं वरुणे छन्द्यं वच स्तोत्रं राजसु गायत
मित्रासाठी, त्या श्रेष्ठ, अमर प्रभूसाठी खरी आणि योग्य अशी स्तुती गा. वरुणासाठी, रक्षण करणाऱ्या राजामध्ये तेजस्वी अशी प्रार्थना अर्पण कर.
ते हिन्विरे अरुणं जेन्यं वस्वेकं पुत्रं तिसॄणाम् । ते धामान्यमृता मर्त्यानामदब्धा अभि चक्षते
ते तिघी धनाढ्य मातांचा एकुलता एक, लालसर तेजस्वी पुत्र पुढे नेतात. ते अमर, निर्दोष देव लोकांच्या निवासस्थानांकडे पाहतात.
आ मे वचांस्युद्यता द्युमत्तमानि कर्त्वा । उभा यातं नासत्या सजोषसा प्रति हव्यानि वीतये
माझी ही उजळ, कुशलतेने रचलेली वाणी ऐका. दोन्ही अश्विन, एकत्र येऊन, आमच्या यज्ञातील हव्ये स्वीकारा.
रातिं यद्वामरक्षसं हवामहे युवाभ्यां वाजिनीवसू । प्राचीं होत्रां प्रतिरन्तावितं नरा गृणाना जमदग्निना
आम्ही जेव्हा तुमच्या अखंड, दयाळू कृपेची मागणी करतो, किंवा तुम्हा दोघा घोडे देणाऱ्यांची, तेव्हा जमदग्नींसह आम्ही गात असताना पूर्वेकडील हव्ये आम्हाला द्या.
आ नो यज्ञं दिविस्पृशं वायो याहि सुमन्मभिः । अन्तः पवित्र उपरि श्रीणानोऽयं शुक्रो अयामि ते
वायू, चांगल्या विचारांसह आमच्या आकाशाला भिडणाऱ्या यज्ञात ये. शुद्ध करणाऱ्या अग्नित, वरती, मी तेजस्वी तुझ्याकडे येतो.
वेत्यध्वर्युः पथिभी रजिष्ठैः प्रति हव्यानि वीतये । अधा नियुत्व उभयस्य नः पिब शुचिं सोमं गवाशिरम्
अध्वर्यू सरळ मार्गाने जाऊन यज्ञासाठी हव्ये आणतो. मग, आपल्या सहकाऱ्यांसह, दोघांसाठी शुद्ध, दूध मिसळलेला सोम प्या.
बण्महाँ असि सूर्य बळादित्य महाँ असि । महस्ते सतो महिमा पनस्यतेऽद्धा देव महाँ असि
सूर्य, तू महान आहेस, बलाढ्य आदित्य, तू खरोखर महान आहेस. तुझ्या महानतेची कीर्ती सर्वत्र पसरली आहे — खरंच, देवा, तू महान आहेस.
बट् सूर्य श्रवसा महाँ असि सत्रा देव महाँ असि । मह्ना देवानामसुर्यः पुरोहितो विभु ज्योतिरदाभ्यम्
सूर्य, कीर्तीने तू महान आहेस, देवांमध्ये खरोखर महान आहेस. देवांचा पुरोहित, असुर, सर्वत्र पसरलेला तेजस्वी, तू अजिंक्य आहेस.