उक्थवाहसे विभ्वे मनीषां द्रुणा न पारमीरया नदीनाम् । नि स्पृश धिया तन्वि श्रुतस्य जुष्टतरस्य कुविदङ्ग वेदत्
स्तोत्र वाहणाऱ्यासाठी, महानासाठी, विचार नद्यांसारखा दूरवर जाऊ दे; श्रवणीय आणि सर्वात प्रिय याच्या देहाला बुद्धीने स्पर्श कर—तो कदाचित ऐकू दे.
तद्विविड्ढि यत्त इन्द्रो जुजोषत्स्तुहि सुष्टुतिं नमसा विवास । उप भूष जरितर्मा रुवण्यः श्रावया वाचं कुविदङ्ग वेदत्
इंद्राला जे प्रिय आहे ते जाण; सुंदर स्तुतीने त्याची प्रशंसा कर, नम्रतेने त्याला हाक मार; गायकांनो, जो अपराजेय आहे त्याला अलंकारित करा, आपला आवाज पोहोचवा—तो कदाचित ऐकू दे.
अव द्रप्सो अंशुमतीमतिष्ठदियानः कृष्णो दशभिः सहस्रैः । आवत्तमिन्द्रः शच्या धमन्तमप स्नेहितीर्नृमणा अधत्त
काळा थेंब, दहा हजारांनी सजलेला, तेजस्वी अंशुमतीमध्ये उतरला; इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने तो पुन्हा आणला आणि चिकट असणाऱ्यांना आपल्या बळाने बाजूला केले.
द्रप्समपश्यं विषुणे चरन्तमुपह्वरे नद्यो अंशुमत्याः । नभो न कृष्णमवतस्थिवांसमिष्यामि वो वृषणो युध्यताजौ
मी अंशुमतीच्या काठावर, एकत्र येणाऱ्या ठिकाणी, वेगळा होत असलेला थेंब पाहिला; आकाशातील काळ्या मेघासारखा मी उभा राहिलो—हे बलवानांनो, तुम्ही युद्धात लढा.
अध द्रप्सो अंशुमत्या उपस्थेऽधारयत्तन्वं तित्विषाणः । विशो अदेवीरभ्याचरन्तीर्बृहस्पतिना युजेन्द्रः ससाहे
मग अंशुमतीच्या कुशीत तो थेंब तेजाने आपली आकृती धरून राहिला; अधर्मी जमाव जवळ आले, पण बृहस्पतीसोबत इंद्राने त्यांना पराभूत केले.
त्वं ह त्यत्सप्तभ्यो जायमानोऽशत्रुभ्यो अभवः शत्रुरिन्द्र । गूळ्हे द्यावापृथिवी अन्वविन्दो विभुमद्भ्यो भुवनेभ्यो रणं धाः
इंद्रा, तू जन्मताच शत्रू नसलेल्यांचा शत्रू झालास; तू लपलेले आकाश आणि पृथ्वी शोधलेस आणि विपुल जगांतून युद्ध उभं केलंस.
त्वं ह त्यदप्रतिमानमोजो वज्रेण वज्रिन्धृषितो जघन्थ । त्वं शुष्णस्यावातिरो वधत्रैस्त्वं गा इन्द्र शच्येदविन्दः
इंद्रा, तुझ्या अद्वितीय बळाने, वज्राने, तू शत्रूंना पराभूत केलेस; तू शुष्णाचा नाश केला आणि आपल्या सामर्थ्याने गायी मिळवल्यास.
त्वं ह त्यद्वृषभ चर्षणीनां घनो वृत्राणां तविषो बभूथ । त्वं सिन्धूँरसृजस्तस्तभानान्त्वमपो अजयो दासपत्नीः
वृषभा, तू लोकांमध्ये खऱ्या अर्थाने वीर ठरलास, शत्रूंचा नाश करणारा मेघ झालास; तू नद्या सोडवल्यास, अडथळे दूर केलेस आणि दासांच्या स्त्रियांना जिंकलेस.
स सुक्रतू रणिता यः सुतेष्वनुत्तमन्युर्यो अहेव रेवान् । य एक इन्नर्यपांसि कर्ता स वृत्रहा प्रतीदन्यमाहुः
तोच खरा शूर, जो यज्ञात गर्जतो, ज्याचा राग कुणीही थोपवू शकत नाही, जो सर्पासारखा तेजस्वी आहे—तोच सर्वांच्या मते वीरकृत्य करणारा व वृत्राचा संहार करणारा आहे.
स वृत्रहेन्द्रश्चर्षणीधृत्तं सुष्टुत्या हव्यं हुवेम । स प्राविता मघवा नोऽधिवक्ता स वाजस्य श्रवस्यस्य दाता
तो वृत्रसंहारक इंद्र, जो लोकांचा आधार आहे, त्याला आम्ही उत्तम स्तुतीने बोलावतो; तो उदार मघवान आमचा रक्षक, आमचा समर्थक आणि सामर्थ्य व कीर्ती देणारा असो.
स वृत्रहेन्द्र ऋभुक्षाः सद्यो जज्ञानो हव्यो बभूव । कृण्वन्नपांसि नर्या पुरूणि सोमो न पीतो हव्यः सखिभ्यः
तो वृत्रसंहारक इंद्र, जो दानात श्रीमंत आहे, नुकताच जन्मलेला असून, यज्ञासाठी योग्य ठरला; तो अनेक वीरकृत्ये करतो, सोमासारखा, आणि आपल्या मित्रांसाठी तोच यज्ञाचा भाग आहे.
या इन्द्र भुज आभरः स्वर्वाँ असुरेभ्यः । स्तोतारमिन्मघवन्नस्य वर्धय ये च त्वे वृक्तबर्हिषः
हे इंद्रा, आम्हाला असुरांपासून मिळणारे तेजस्वी बळ दे; हे उदार, गाणारा व यज्ञासाठी कुश मांडणाऱ्यांसाठी तुझे बक्षीस वाढव.
यमिन्द्र दधिषे त्वमश्वं गां भागमव्ययम् । यजमाने सुन्वति दक्षिणावति तस्मिन्तं धेहि मा पणौ
इंद्रा, ज्याला तू घोडा, गाय आणि न संपणारा हिस्सा दिलास, तोच भाग सोम पिळणाऱ्या आणि दक्षिणा देणाऱ्या यजमानाकडे ठेव; तो कृपणाकडे जाऊ देऊ नकोस.
य इन्द्र सस्त्यव्रतोऽनुष्वापमदेवयुः । स्वैः ष एवैर्मुमुरत्पोष्यं रयिं सनुतर्धेहि तं ततः
हे इंद्रा, सत्यनिष्ठ, सत्याचा मार्ग चालणारा, तू आपल्या सामर्थ्याने पोषण करणारे ऐश्वर्य मिळवलेस; तेच सुख आम्हाला तिथून दे.
यच्छक्रासि परावति यदर्वावति वृत्रहन् । अतस्त्वा गीर्भिर्द्युगदिन्द्र केशिभिः सुतावाँ आ विवासति
हे वृत्रसंहारका, तू जवळ असो वा दूर, जे काही करतोस, म्हणूनच गायक तेजस्वी स्तोत्रांनी आणि वाहत्या केसांनी तुला सोमयज्ञात बोलावतो.
यद्वासि रोचने दिवः समुद्रस्याधि विष्टपि । यत्पार्थिवे सदने वृत्रहन्तम यदन्तरिक्ष आ गहि
हे वृत्रसंहारका, तू स्वर्गाच्या तेजस्वी प्रदेशात असो, समुद्राच्या शिखरावर असो, पृथ्वीवर असो किंवा आकाशात असो—इथे ये.
स नः सोमेषु सोमपाः सुतेषु शवसस्पते । मादयस्व राधसा सूनृतावतेन्द्र राया परीणसा
हे सोमपान करणाऱ्या, सामर्थ्याच्या अधिपती, सोमयज्ञात आम्हांला आपल्या दानाने, सत्याने आणि विपुल संपत्तीने आनंद दे, हे इंद्रा.
मा न इन्द्र परा वृणग्भवा नः सधमाद्यः । त्वं न ऊती त्वमिन्न आप्यं मा न इन्द्र परा वृणक्
हे इंद्रा, आम्हाला दूर करू नकोस; यज्ञसमारंभात आमचा सोबती हो. तूच आमचा मदतीचा आधार, तूच आपला आप्त; आम्हाला कधीही दूर करू नकोस, हे इंद्रा.
अस्मे इन्द्र सचा सुते नि षदा पीतये मधु । कृधी जरित्रे मघवन्नवो महदस्मे इन्द्र सचा सुते
हे इंद्रा, या सोमयज्ञात आमच्यासोबत बस, मधुर सोमपान कर; भक्ताला नवे मोठेपण दे, हे उदार—या सोमयज्ञात आमच्यासोबत रहा, हे इंद्रा.
न त्वा देवास आशत न मर्त्यासो अद्रिवः । विश्वा जातानि शवसाभिभूरसि न त्वा देवास आशत
हे वज्रधारी, ना देव तुला गाठू शकले, ना माणसे; आपल्या सामर्थ्याने तू सर्व जगावर मात केलीस—कोणताही देव तुला गाठू शकला नाही.
विश्वाः पृतना अभिभूतरं नरं सजूस्ततक्षुरिन्द्रं जजनुश्च राजसे । क्रत्वा वरिष्ठं वर आमुरिमुतोग्रमोजिष्ठं तवसं तरस्विनम्
सर्व लोकांनी विजयी इंद्राला आपला राजा म्हणून घडवले; तो उत्तम संकल्पाचा, श्रेष्ठ दानाचा, बलवान, अत्यंत सामर्थ्यशाली आणि उत्साही आहे.
समीं रेभासो अस्वरन्निन्द्रं सोमस्य पीतये । स्वर्पतिं यदीं वृधे धृतव्रतो ह्योजसा समूतिभिः
गायकांनी एकत्र येऊन इंद्रासाठी सोमपानासाठी स्तुती केली; जेव्हा तो तेजाचा स्वामी होतो, व्रतधारी असतो, तेव्हा तो आपल्या सामर्थ्यांसह येतो.
नेमिं नमन्ति चक्षसा मेषं विप्रा अभिस्वरा । सुदीतयो वो अद्रुहोऽपि कर्णे तरस्विनः समृक्वभिः
चाकांच्या कड्या दृष्टीने वाकतात, ज्ञानी गायक आपली गाणी उंचावतात; तुझे स्तोत्र गाणारे, निर्दोष, शुभभावनेने, आपल्या गाण्यांनी तुझ्या कानापर्यंत पोहोचू देत, हे बलवान.
तमिन्द्रं जोहवीमि मघवानमुग्रं सत्रा दधानमप्रतिष्कुतं शवांसि । मंहिष्ठो गीर्भिरा च यज्ञियो ववर्तद्राये नो विश्वा सुपथा कृणोतु वज्री
मी त्या इंद्राला बोलावतो, जो उदार, पराक्रमी, सर्व शक्ती धारण करणारा, कोणाच्याही आवेशात न येणारा आहे; जो स्तोत्रांनी महान, यज्ञाला योग्य आहे, वज्रधारी आमचे सर्व मार्ग सुकर करो.
त्वं पुर इन्द्र चिकिदेना व्योजसा शविष्ठ शक्र नाशयध्यै । त्वद्विश्वानि भुवनानि वज्रिन्द्यावा रेजेते पृथिवी च भीषा
हे इंद्रा, तू पूर्वीच्या किल्ल्यांना आपल्या सामर्थ्याने नष्ट केलेस, हे महाबलशाली, हे शक्तिमान, त्यांच्या विनाशासाठी; तुझ्यामुळे, हे वज्रधारी, सर्व जग थरथरते—स्वर्ग व पृथ्वी भीतीने कंप पावतात.
तन्म ऋतमिन्द्र शूर चित्र पात्वपो न वज्रिन्दुरिताति पर्षि भूरि । कदा न इन्द्र राय आ दशस्येर्विश्वप्स्न्यस्य स्पृहयाय्यस्य राजन्
हे इंद्रा, हे शूर, ती सत्यता आम्हाला वाचवो—पाण्यासारखी, हे वज्रधारी, सर्व संकटे दूर कर; केव्हा, हे इंद्रा, तू आम्हाला सर्वत्र पसरणारे, इच्छित संपत्ती देणार, हे राजन?
इन्द्राय साम गायत विप्राय बृहते बृहत् । धर्मकृते विपश्चिते पनस्यवे
हे ज्ञानी, महान, विशाल, धर्मपालक आणि सर्वकाही स्पष्टपणे पाहणाऱ्या इंद्रासाठी, गायकांनी मोठ्या भक्तीने गाणे गा, कारण तो खरोखरच स्तुतीस पात्र आहे.
त्वमिन्द्राभिभूरसि त्वं सूर्यमरोचयः । विश्वकर्मा विश्वदेवो महाँ असि
तूच, इंद्रा, सर्वांवर विजय मिळवणारा आहेस; तू सूर्याला प्रकाश दिलास; तू सर्वांचा निर्माता, सर्वांचा देव, आणि खरोखरच महान आहेस.
विभ्राजञ्ज्योतिषा स्वरगच्छो रोचनं दिवः । देवास्त इन्द्र सख्याय येमिरे
प्रकाशाने उजळून, स्वर्गातील तेजस्वी लोकात जा; इंद्रा, देवांनी तुला आपला मित्र म्हणून निवडले आहे.
एन्द्र नो गधि प्रियः सत्राजिदगोह्यः । गिरिर्न विश्वतस्पृथुः पतिर्दिवः
इंद्रा, आमची प्रिय इच्छा तुला गाठो; हे सत्राजित, तू सर्व बाजूंनी पर्वतासारखा विशाल आणि उघड आहेस, स्वर्गाचा स्वामी आहेस.