अस्मा उषास आतिरन्त याममिन्द्राय नक्तमूर्म्याः सुवाचः । अस्मा आपो मातरः सप्त तस्थुर्नृभ्यस्तराय सिन्धवः सुपाराः
त्याच्यासाठी उषा रात्रीच्या अंधारावर मात करून, इंद्रासाठी गात गात आली; त्याच्यासाठी सात मातेसमान नद्या, वेगाने वाहणाऱ्या, वीराला मदतीसाठी उभ्या राहिल्या.
अतिविद्धा विथुरेणा चिदस्त्रा त्रिः सप्त सानु संहिता गिरीणाम् । न तद्देवो न मर्त्यस्तुतुर्याद्यानि प्रवृद्धो वृषभश्चकार
तीक्ष्ण अस्त्राने भेदल्या गेलेल्या, तीन वेळा सात पर्वतशिखरे फोडली गेली; देव असो वा माणूस, बलशाली वृषभाने जे केलं ते कुणीही थांबवू शकले नाही.
इन्द्रस्य वज्र आयसो निमिश्ल इन्द्रस्य बाह्वोर्भूयिष्ठमोजः । शीर्षन्निन्द्रस्य क्रतवो निरेक आसन्नेषन्त श्रुत्या उपाके
इंद्राचा वज्र लोखंडासारखा कठीण आहे; इंद्राच्या बाहूंमध्ये सर्वात मोठं बळ आहे; इंद्राच्या डोक्यात त्याचे संकल्प ठाम आहेत, आणि ते स्तुतीसाठी आतुर होऊन बाहेर पडतात.
मन्ये त्वा यज्ञियं यज्ञियानां मन्ये त्वा च्यवनमच्युतानाम् । मन्ये त्वा सत्वनामिन्द्र केतुं मन्ये त्वा वृषभं चर्षणीनाम्
मी तुला सर्व पूज्यांमध्ये सर्वात पूज्य मानतो; स्थिरांना हलवणारा म्हणून तुला ओळखतो; इंद्रा, मी तुला बलवानांमध्ये चिन्ह मानतो; लोकांमध्ये वृषभ म्हणून तुला ओळखतो.
आ यद्वज्रं बाह्वोरिन्द्र धत्से मदच्युतमहये हन्तवा उ । प्र पर्वता अनवन्त प्र गावः प्र ब्रह्माणो अभिनक्षन्त इन्द्रम्
इंद्रा, जेव्हा तू आपल्या बाहूंमध्ये वज्र घेतोस आणि उत्साहाने युद्धासाठी निघतोस, तेव्हा पर्वत मागे हटतात, गायी पुढे जातात आणि प्रार्थना इंद्रापर्यंत पोहोचतात.
तमु ष्टवाम य इमा जजान विश्वा जातान्यवराण्यस्मात् । इन्द्रेण मित्रं दिधिषेम गीर्भिरुपो नमोभिर्वृषभं विशेम
ज्याने ही सर्व सृष्टी, लहान मोठी, निर्माण केली त्याची आपण स्तुती करूया; इंद्राच्या साह्याने आपण गीतांनी मित्राचे स्नेह मिळवू, आणि नम्रतेने वृषभाजवळ जाऊया.
वृत्रस्य त्वा श्वसथादीषमाणा विश्वे देवा अजहुर्ये सखायः । मरुद्भिरिन्द्र सख्यं ते अस्त्वथेमा विश्वाः पृतना जयासि
वृत्राच्या श्वासापासून वाचण्यासाठी सर्व देवांनी तुला आपला मित्र म्हणून निवडलं; मरुतांसह, इंद्रा, तुझं मैत्री आम्हाला लाभो आणि अशा प्रकारे तू सर्व लढाया जिंक.
त्रिः षष्टिस्त्वा मरुतो वावृधाना उस्रा इव राशयो यज्ञियासः । उप त्वेमः कृधि नो भागधेयं शुष्मं त एना हविषा विधेम
त्रेसष्ट मरुत, सकाळच्या गायींसारखे तेजस्वी आणि पूज्य, तुझ्या सेवेला आहेत; आम्हाला आमचा हिस्सा दे, आम्हाला बलवान कर, आणि या हव्याने आम्ही तुझी सेवा करतो.
तिग्ममायुधं मरुतामनीकं कस्त इन्द्र प्रति वज्रं दधर्ष । अनायुधासो असुरा अदेवाश्चक्रेण ताँ अप वप ऋजीषिन्
मरुतांच्या तीक्ष्ण शस्त्रधारी सैन्यात, इंद्रा, तुझ्या वज्राला कोण थांबवू शकेल? शस्त्रविहीन असुर आणि अधर्मी, तुझ्या फिरत्या चक्राने तू सहज दूर केलेस, हे बलवान.
मह उग्राय तवसे सुवृक्तिं प्रेरय शिवतमाय पश्वः । गिर्वाहसे गिर इन्द्राय पूर्वीर्धेहि तन्वे कुविदङ्ग वेदत्
महान, भयंकर आणि सामर्थ्यशाली याच्यासाठी सुंदर स्तुती पाठव; सर्वात शुभ संपत्ती मिळवण्यासाठी, गीतांचा जाणकार इंद्रासाठी अनेक स्तुती अर्पण कर—तो कदाचित ऐकू दे.
उक्थवाहसे विभ्वे मनीषां द्रुणा न पारमीरया नदीनाम् । नि स्पृश धिया तन्वि श्रुतस्य जुष्टतरस्य कुविदङ्ग वेदत्
स्तोत्र वाहणाऱ्यासाठी, महानासाठी, विचार नद्यांसारखा दूरवर जाऊ दे; श्रवणीय आणि सर्वात प्रिय याच्या देहाला बुद्धीने स्पर्श कर—तो कदाचित ऐकू दे.
तद्विविड्ढि यत्त इन्द्रो जुजोषत्स्तुहि सुष्टुतिं नमसा विवास । उप भूष जरितर्मा रुवण्यः श्रावया वाचं कुविदङ्ग वेदत्
इंद्राला जे प्रिय आहे ते जाण; सुंदर स्तुतीने त्याची प्रशंसा कर, नम्रतेने त्याला हाक मार; गायकांनो, जो अपराजेय आहे त्याला अलंकारित करा, आपला आवाज पोहोचवा—तो कदाचित ऐकू दे.
अव द्रप्सो अंशुमतीमतिष्ठदियानः कृष्णो दशभिः सहस्रैः । आवत्तमिन्द्रः शच्या धमन्तमप स्नेहितीर्नृमणा अधत्त
काळा थेंब, दहा हजारांनी सजलेला, तेजस्वी अंशुमतीमध्ये उतरला; इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने तो पुन्हा आणला आणि चिकट असणाऱ्यांना आपल्या बळाने बाजूला केले.
द्रप्समपश्यं विषुणे चरन्तमुपह्वरे नद्यो अंशुमत्याः । नभो न कृष्णमवतस्थिवांसमिष्यामि वो वृषणो युध्यताजौ
मी अंशुमतीच्या काठावर, एकत्र येणाऱ्या ठिकाणी, वेगळा होत असलेला थेंब पाहिला; आकाशातील काळ्या मेघासारखा मी उभा राहिलो—हे बलवानांनो, तुम्ही युद्धात लढा.
अध द्रप्सो अंशुमत्या उपस्थेऽधारयत्तन्वं तित्विषाणः । विशो अदेवीरभ्याचरन्तीर्बृहस्पतिना युजेन्द्रः ससाहे
मग अंशुमतीच्या कुशीत तो थेंब तेजाने आपली आकृती धरून राहिला; अधर्मी जमाव जवळ आले, पण बृहस्पतीसोबत इंद्राने त्यांना पराभूत केले.
त्वं ह त्यत्सप्तभ्यो जायमानोऽशत्रुभ्यो अभवः शत्रुरिन्द्र । गूळ्हे द्यावापृथिवी अन्वविन्दो विभुमद्भ्यो भुवनेभ्यो रणं धाः
इंद्रा, तू जन्मताच शत्रू नसलेल्यांचा शत्रू झालास; तू लपलेले आकाश आणि पृथ्वी शोधलेस आणि विपुल जगांतून युद्ध उभं केलंस.
त्वं ह त्यदप्रतिमानमोजो वज्रेण वज्रिन्धृषितो जघन्थ । त्वं शुष्णस्यावातिरो वधत्रैस्त्वं गा इन्द्र शच्येदविन्दः
इंद्रा, तुझ्या अद्वितीय बळाने, वज्राने, तू शत्रूंना पराभूत केलेस; तू शुष्णाचा नाश केला आणि आपल्या सामर्थ्याने गायी मिळवल्यास.
त्वं ह त्यद्वृषभ चर्षणीनां घनो वृत्राणां तविषो बभूथ । त्वं सिन्धूँरसृजस्तस्तभानान्त्वमपो अजयो दासपत्नीः
वृषभा, तू लोकांमध्ये खऱ्या अर्थाने वीर ठरलास, शत्रूंचा नाश करणारा मेघ झालास; तू नद्या सोडवल्यास, अडथळे दूर केलेस आणि दासांच्या स्त्रियांना जिंकलेस.
स सुक्रतू रणिता यः सुतेष्वनुत्तमन्युर्यो अहेव रेवान् । य एक इन्नर्यपांसि कर्ता स वृत्रहा प्रतीदन्यमाहुः
तोच खरा शूर, जो यज्ञात गर्जतो, ज्याचा राग कुणीही थोपवू शकत नाही, जो सर्पासारखा तेजस्वी आहे—तोच सर्वांच्या मते वीरकृत्य करणारा व वृत्राचा संहार करणारा आहे.
स वृत्रहेन्द्रश्चर्षणीधृत्तं सुष्टुत्या हव्यं हुवेम । स प्राविता मघवा नोऽधिवक्ता स वाजस्य श्रवस्यस्य दाता
तो वृत्रसंहारक इंद्र, जो लोकांचा आधार आहे, त्याला आम्ही उत्तम स्तुतीने बोलावतो; तो उदार मघवान आमचा रक्षक, आमचा समर्थक आणि सामर्थ्य व कीर्ती देणारा असो.
स वृत्रहेन्द्र ऋभुक्षाः सद्यो जज्ञानो हव्यो बभूव । कृण्वन्नपांसि नर्या पुरूणि सोमो न पीतो हव्यः सखिभ्यः
तो वृत्रसंहारक इंद्र, जो दानात श्रीमंत आहे, नुकताच जन्मलेला असून, यज्ञासाठी योग्य ठरला; तो अनेक वीरकृत्ये करतो, सोमासारखा, आणि आपल्या मित्रांसाठी तोच यज्ञाचा भाग आहे.
या इन्द्र भुज आभरः स्वर्वाँ असुरेभ्यः । स्तोतारमिन्मघवन्नस्य वर्धय ये च त्वे वृक्तबर्हिषः
हे इंद्रा, आम्हाला असुरांपासून मिळणारे तेजस्वी बळ दे; हे उदार, गाणारा व यज्ञासाठी कुश मांडणाऱ्यांसाठी तुझे बक्षीस वाढव.
यमिन्द्र दधिषे त्वमश्वं गां भागमव्ययम् । यजमाने सुन्वति दक्षिणावति तस्मिन्तं धेहि मा पणौ
इंद्रा, ज्याला तू घोडा, गाय आणि न संपणारा हिस्सा दिलास, तोच भाग सोम पिळणाऱ्या आणि दक्षिणा देणाऱ्या यजमानाकडे ठेव; तो कृपणाकडे जाऊ देऊ नकोस.
य इन्द्र सस्त्यव्रतोऽनुष्वापमदेवयुः । स्वैः ष एवैर्मुमुरत्पोष्यं रयिं सनुतर्धेहि तं ततः
हे इंद्रा, सत्यनिष्ठ, सत्याचा मार्ग चालणारा, तू आपल्या सामर्थ्याने पोषण करणारे ऐश्वर्य मिळवलेस; तेच सुख आम्हाला तिथून दे.
यच्छक्रासि परावति यदर्वावति वृत्रहन् । अतस्त्वा गीर्भिर्द्युगदिन्द्र केशिभिः सुतावाँ आ विवासति
हे वृत्रसंहारका, तू जवळ असो वा दूर, जे काही करतोस, म्हणूनच गायक तेजस्वी स्तोत्रांनी आणि वाहत्या केसांनी तुला सोमयज्ञात बोलावतो.
यद्वासि रोचने दिवः समुद्रस्याधि विष्टपि । यत्पार्थिवे सदने वृत्रहन्तम यदन्तरिक्ष आ गहि
हे वृत्रसंहारका, तू स्वर्गाच्या तेजस्वी प्रदेशात असो, समुद्राच्या शिखरावर असो, पृथ्वीवर असो किंवा आकाशात असो—इथे ये.
स नः सोमेषु सोमपाः सुतेषु शवसस्पते । मादयस्व राधसा सूनृतावतेन्द्र राया परीणसा
हे सोमपान करणाऱ्या, सामर्थ्याच्या अधिपती, सोमयज्ञात आम्हांला आपल्या दानाने, सत्याने आणि विपुल संपत्तीने आनंद दे, हे इंद्रा.
मा न इन्द्र परा वृणग्भवा नः सधमाद्यः । त्वं न ऊती त्वमिन्न आप्यं मा न इन्द्र परा वृणक्
हे इंद्रा, आम्हाला दूर करू नकोस; यज्ञसमारंभात आमचा सोबती हो. तूच आमचा मदतीचा आधार, तूच आपला आप्त; आम्हाला कधीही दूर करू नकोस, हे इंद्रा.
अस्मे इन्द्र सचा सुते नि षदा पीतये मधु । कृधी जरित्रे मघवन्नवो महदस्मे इन्द्र सचा सुते
हे इंद्रा, या सोमयज्ञात आमच्यासोबत बस, मधुर सोमपान कर; भक्ताला नवे मोठेपण दे, हे उदार—या सोमयज्ञात आमच्यासोबत रहा, हे इंद्रा.
न त्वा देवास आशत न मर्त्यासो अद्रिवः । विश्वा जातानि शवसाभिभूरसि न त्वा देवास आशत
हे वज्रधारी, ना देव तुला गाठू शकले, ना माणसे; आपल्या सामर्थ्याने तू सर्व जगावर मात केलीस—कोणताही देव तुला गाठू शकला नाही.