यं त्वं विप्र मेधसातावग्ने हिनोषि धनाय । स तवोती गोषु गन्ता
अग्नी, ज्याला तू बुद्धीने धन मिळवण्यासाठी प्रेरणा देतोस, तो तुझ्या मदतीने गायींपर्यंत पोहोचतो.
त्वं रयिं पुरुवीरमग्ने दाशुषे मर्ताय । प्र णो नय वस्यो अच्छ
अग्नी, भक्त माणसाला तू अनेक वीर असलेलं धन देतोस; आम्हाला सरळ संपत्तीपर्यंत ने.
उरुष्या णो मा परा दा अघायते जातवेदः । दुराध्ये मर्ताय
जतवेद, आमच्यासाठी जागा मोठी कर, आम्हाला पाप करणाऱ्याच्या किंवा जिंकता न येणाऱ्या माणसाच्या ताब्यात देऊ नकोस.
अग्ने माकिष्टे देवस्य रातिमदेवो युयोत । त्वमीशिषे वसूनाम्
अग्नी, तुझ्याकडून देवाची कृपा कधीच कमी होऊ नये; तूच खऱ्या अर्थाने संपत्तीचा स्वामी आहेस.
स नो वस्व उप मास्यूर्जो नपान्माहिनस्य । सखे वसो जरितृभ्यः
तो बळाचा पुत्र आमच्यासाठी इथेच संपत्ती आणो, ती विलंबू नये; हे मित्र, हे दाता, गाणाऱ्यांसाठी.
अच्छा नः शीरशोचिषं गिरो यन्तु दर्शतम् । अच्छा यज्ञासो नमसा पुरूवसुं पुरुप्रशस्तमूतये
आपली स्तुती तेजस्वी, प्रकाशमान आणि सुंदर अग्नीपर्यंत पोहोचू दे; नम्रतेने यज्ञे त्या बहुप्रशंसित, बहुधा गौरवलेल्या देवाकडे मदतीसाठी जाऊ दे.
अग्निं सूनुं सहसो जातवेदसं दानाय वार्याणाम् । द्विता यो भूदमृतो मर्त्येष्वा होता मन्द्रतमो विशि
संपत्ती देण्यासाठी, बळाचा पुत्र, सर्व जन्म जाणणारा अग्नी, अमर असून, माणसांत दोनदा सर्वाधिक प्रिय होतार झाला आहे.
अग्निं वो देवयज्ययाग्निं प्रयत्यध्वरे । अग्निं धीषु प्रथममग्निमर्वत्यग्निं क्षैत्राय साधसे
अग्नी, देवपूजेच्या योग्यतेसाठी, यज्ञात, मनात प्रथम, रथावर, आणि राज्यसत्तेसाठी, तुझीच आम्ही उपासना करतो.
अग्निरिषां सख्ये ददातु न ईशे यो वार्याणाम् । अग्निं तोके तनये शश्वदीमहे वसुं सन्तं तनूपाम्
अग्नी संपत्ती शोधणाऱ्यांना मैत्री देवो; तोच खऱ्या अर्थाने संपत्तीवर इतरांचा अधिकार मानत नाही. आम्ही नेहमी घरात आणि संततीत, शरीराचे रक्षण करणारा अग्नी शोधतो.
अग्निमीळिष्वावसे गाथाभिः शीरशोचिषम् । अग्निं राये पुरुमीळ्ह श्रुतं नरोऽग्निं सुदीतये छर्दिः
मदतीसाठी, तेजस्वी अग्नीचे गाण्यांनी स्तवन करू या; पुरुषांनो, समृद्धीसाठी, प्रसिद्ध आणि बहुप्रार्थित अग्नीचे चांगल्या रक्षणासाठी स्तवन करा.
अग्निं द्वेषो योतवै नो गृणीमस्यग्निं शं योश्च दातवे । विश्वासु विक्ष्ववितेव हव्यो भुवद्वस्तुरृषूणाम्
द्वेष दूर करण्यासाठी आम्ही अग्नीचे गाणे गातो; तो आनंद आणि कल्याण देणारा आहे. सर्व लोकांत, पुजेसाठी बोलावला गेलेला तो ऋषींचं निवासस्थान असो.
हविष्कृणुध्वमा गमदध्वर्युर्वनते पुनः । विद्वाँ अस्य प्रशासनम्
होम तयार करा, म्हणजे पुन्हा पुजारी भक्ताजवळ येईल; कारण तो त्याच्या आज्ञेची जाणीव ठेवतो.
नि तिग्ममभ्यंशुं सीदद्धोता मनावधि । जुषाणो अस्य सख्यम्
तीक्ष्ण तेजस्वी अग्नी, मन लावून, यजमान म्हणून बसो आणि त्याच्या मैत्रीला स्वीकारो.
अन्तरिच्छन्ति तं जने रुद्रं परो मनीषया । गृभ्णन्ति जिह्वया ससम्
लोक त्याला, रुद्राला, खोल विचारांनी शोधतात; ते सर्वजण एकत्र जिभेने त्याला धरतात.
जाम्यतीतपे धनुर्वयोधा अरुहद्वनम् । दृषदं जिह्वयावधीत्
तो पुत्र, तापलेला, युद्धासाठी धनुष्य घेतो, अरण्यात जातो, आणि जिभेने दगडावर प्रहार करतो.
चरन्वत्सो रुशन्निह निदातारं न विन्दते । वेति स्तोतव अम्ब्यम्
इथे फिरणारा, तेजस्वी वासरू, लपलेल्याला सापडत नाही; पण तो स्तुत्य आईला ओळखतो.
उतो न्वस्य यन्महदश्वावद्योजनं बृहद् । दामा रथस्य ददृशे
त्याचे मोठे, घोड्यांनी ओढलेले, विशाल जूळ, रथाची दोरी, दिसली.
दुहन्ति सप्तैकामुप द्वा पञ्च सृजतः । तीर्थे सिन्धोरधि स्वरे
सातजण दूध काढतात, दोन जवळ येतात, पाच पुढे जातात; नदीच्या संगमावर, नादावर.
आ दशभिर्विवस्वत इन्द्रः कोशमचुच्यवीत् । खेदया त्रिवृता दिवः
इंद्राने दहाजणांसह विवस्वताचा कलश हलवला; त्याने आकाशाच्या तिहेरी उंचीला हलवले.
परि त्रिधातुरध्वरं जूर्णिरेति नवीयसी । मध्वा होतारो अञ्जते
त्रिस्तरीय यज्ञाभोवती नवे यजमान धावतात; होतार मधाने स्वतःला अभिषेक करतात.
सिञ्चन्ति नमसावतमुच्चाचक्रं परिज्मानम् । नीचीनबारमक्षितम्
ते नम्रतेने, भरपूर, नेहमी वाहणारा, कधीही न आटणारा प्रवाह ओततात.
अभ्यारमिदद्रयो निषिक्तं पुष्करे मधु । अवतस्य विसर्जने
पर्वत जवळ आले, कमळात मध ओतले गेले; प्रवाह सुटताना.
गाव उपावतावतं मही यज्ञस्य रप्सुदा । उभा कर्णा हिरण्यया
गायी प्रवाही, मोठ्या, यज्ञाला संपत्ती देणाऱ्या, दोन्ही सोन्याच्या कानांसह आल्या.
आ सुते सिञ्चत श्रियं रोदस्योरभिश्रियम् । रसा दधीत वृषभम्
सुतवेळी पृथ्वी-आकाशाची कीर्ती, तेज ओता; रसाने वृषभ धारण करावा.
ते जानत स्वमोक्यं सं वत्सासो न मातृभिः । मिथो नसन्त जामिभिः
ते स्वतःचा उगम ओळखतात, वासरांसारखे आईसोबत एकत्र; आप्तांशी एकरूप होतात.
उप स्रक्वेषु बप्सतः कृण्वते धरुणं दिवि । इन्द्रे अग्ना नमः स्वः
हारांवर चमकत, ते आकाशात आधार तयार करतात; इंद्र, अग्नी, तुम्हांस वंदन आणि स्तुती.
अधुक्षत्पिप्युषीमिषमूर्जं सप्तपदीमरिः । सूर्यस्य सप्त रश्मिभिः
त्याने पोषक अन्न, शक्ती, सात पावलांची, सूर्याच्या सात किरणांनी दूध काढले.
सोमस्य मित्रावरुणोदिता सूर आ ददे । तदातुरस्य भेषजम्
मित्र, वरुण आणि सोम यांनी सूर्य दिला; तो आजारीसाठी औषध आहे.
उतो न्वस्य यत्पदं हर्यतस्य निधान्यम् । परि द्यां जिह्वयातनत्
त्या वेगवानाचा स्थान, साठवण, त्याने जिभेने आकाशाभोवती पसरवले.
उदीराथामृतायते युञ्जाथामश्विना रथम् । अन्ति षद्भूतु वामवः
अमरतासाठी उठा, अश्विनांनी रथ जोडा; तुमचे कृपाशिर्वाद जवळ असो.