त्वं न इन्द्र ऋतयुस्त्वानिदो नि तृम्पसि । मध्ये वसिष्व तुविनृम्णोर्वोर्नि दासं शिश्नथो हथैः
इंद्रा, तू आमच्यासाठी सत्याचा आधार आहेस, तू आम्हाला कधीच सोडत नाहीस; बलवानांच्या मध्ये राहा, आणि आपल्या प्रहारांनी दासांचा नाश कर.
अन्यव्रतममानुषमयज्वानमदेवयुम् । अव स्वः सखा दुधुवीत पर्वतः सुघ्नाय दस्युं पर्वतः
ज्याचे व्रत वेगळे आहे, जो अमानुष, यज्ञ न करणारा, देवविहीन आहे—तुझा मित्र पर्वत त्याला हलवू दे; पर्वतच त्या शत्रूचा नाश करो.
त्वं न इन्द्रासां हस्ते शविष्ठ दावने । धानानां न सं गृभायास्मयुर्द्विः सं गृभायास्मयुः
इंद्रा, तू आपल्या हातात अग्नी धरतोस, सर्वांत शक्तिमान आहेस; जसे धन गोळा करणारे, तसे आपण दोनदा धन मिळवू दे, दोनदा मिळवू दे.
सखायः क्रतुमिच्छत कथा राधाम शरस्य । उपस्तुतिं भोजः सूरिर्यो अह्रयः
मित्रांनो, बुद्धी मिळवा—आपण उदाराचा प्रसाद कसा मिळवू? चला, स्तुतीने त्या दात्याजवळ जाऊ, जो ज्ञानी आणि अडथळ्यांना न जुमानणारा आहे.
भूरिभिः समह ऋषिभिर्बर्हिष्मद्भि स्तविष्यसे । यदित्थमेकमेकमिच्छर वत्सान्पराददः
अनेक ऋषी आणि यज्ञासाठी दर्भ गालिचा अर्पण करणाऱ्यांसह, तुझं गुणगान केलं जातं. शरवत, तू जसं एकेक वासरं मागितलंस, तसं प्रत्येक वेळी ती वासरं दिलीस.
कर्णगृह्या मघवा शौरदेव्यो वत्सं नस्त्रिभ्य आनयत् । अजां सूरिर्न धातवे
मघवान, कान धरून शौरदेवी आमच्यासाठी त्या तिघांकडून वासरं घेऊन आली; पण शहाणा माणूस भागासाठी शेळी दिली नाही.
त्वं नो अग्ने महोभिः पाहि विश्वस्या अरातेः । उत द्विषो मर्त्यस्य
अग्निदेव, तुझ्या मोठ्या सामर्थ्याने आम्हाला सर्व शत्रुत्वापासून आणि माणसांच्या द्वेषापासून वाचव.
नहि मन्युः पौरुषेय ईशे हि वः प्रियजात । त्वमिदसि क्षपावान्
राग माणसाच्या बळावर राज्य करत नाही; तूच खऱ्या अर्थाने श्रेष्ठ जन्माचा आहेस; तूच या रात्रींचा स्वामी आहेस.
स नो विश्वेभिर्देवेभिरूर्जो नपाद्भद्रशोचे । रयिं देहि विश्ववारम्
हे तेजस्वी अग्नी, सर्व देवांसह, बळाच्या संतती, आम्हाला सर्व प्रकारचं सुख, समृद्धी दे.
न तमग्ने अरातयो मर्तं युवन्त रायः । यं त्रायसे दाश्वांसम्
अग्नी, ज्याला तू संपत्ती मिळवण्यासाठी वाचवतोस, त्याला ना शत्रू त्रास देतात, ना माणसं.
यं त्वं विप्र मेधसातावग्ने हिनोषि धनाय । स तवोती गोषु गन्ता
अग्नी, ज्याला तू बुद्धीने धन मिळवण्यासाठी प्रेरणा देतोस, तो तुझ्या मदतीने गायींपर्यंत पोहोचतो.
त्वं रयिं पुरुवीरमग्ने दाशुषे मर्ताय । प्र णो नय वस्यो अच्छ
अग्नी, भक्त माणसाला तू अनेक वीर असलेलं धन देतोस; आम्हाला सरळ संपत्तीपर्यंत ने.
उरुष्या णो मा परा दा अघायते जातवेदः । दुराध्ये मर्ताय
जतवेद, आमच्यासाठी जागा मोठी कर, आम्हाला पाप करणाऱ्याच्या किंवा जिंकता न येणाऱ्या माणसाच्या ताब्यात देऊ नकोस.
अग्ने माकिष्टे देवस्य रातिमदेवो युयोत । त्वमीशिषे वसूनाम्
अग्नी, तुझ्याकडून देवाची कृपा कधीच कमी होऊ नये; तूच खऱ्या अर्थाने संपत्तीचा स्वामी आहेस.
स नो वस्व उप मास्यूर्जो नपान्माहिनस्य । सखे वसो जरितृभ्यः
तो बळाचा पुत्र आमच्यासाठी इथेच संपत्ती आणो, ती विलंबू नये; हे मित्र, हे दाता, गाणाऱ्यांसाठी.
अच्छा नः शीरशोचिषं गिरो यन्तु दर्शतम् । अच्छा यज्ञासो नमसा पुरूवसुं पुरुप्रशस्तमूतये
आपली स्तुती तेजस्वी, प्रकाशमान आणि सुंदर अग्नीपर्यंत पोहोचू दे; नम्रतेने यज्ञे त्या बहुप्रशंसित, बहुधा गौरवलेल्या देवाकडे मदतीसाठी जाऊ दे.
अग्निं सूनुं सहसो जातवेदसं दानाय वार्याणाम् । द्विता यो भूदमृतो मर्त्येष्वा होता मन्द्रतमो विशि
संपत्ती देण्यासाठी, बळाचा पुत्र, सर्व जन्म जाणणारा अग्नी, अमर असून, माणसांत दोनदा सर्वाधिक प्रिय होतार झाला आहे.
अग्निं वो देवयज्ययाग्निं प्रयत्यध्वरे । अग्निं धीषु प्रथममग्निमर्वत्यग्निं क्षैत्राय साधसे
अग्नी, देवपूजेच्या योग्यतेसाठी, यज्ञात, मनात प्रथम, रथावर, आणि राज्यसत्तेसाठी, तुझीच आम्ही उपासना करतो.
अग्निरिषां सख्ये ददातु न ईशे यो वार्याणाम् । अग्निं तोके तनये शश्वदीमहे वसुं सन्तं तनूपाम्
अग्नी संपत्ती शोधणाऱ्यांना मैत्री देवो; तोच खऱ्या अर्थाने संपत्तीवर इतरांचा अधिकार मानत नाही. आम्ही नेहमी घरात आणि संततीत, शरीराचे रक्षण करणारा अग्नी शोधतो.
अग्निमीळिष्वावसे गाथाभिः शीरशोचिषम् । अग्निं राये पुरुमीळ्ह श्रुतं नरोऽग्निं सुदीतये छर्दिः
मदतीसाठी, तेजस्वी अग्नीचे गाण्यांनी स्तवन करू या; पुरुषांनो, समृद्धीसाठी, प्रसिद्ध आणि बहुप्रार्थित अग्नीचे चांगल्या रक्षणासाठी स्तवन करा.
अग्निं द्वेषो योतवै नो गृणीमस्यग्निं शं योश्च दातवे । विश्वासु विक्ष्ववितेव हव्यो भुवद्वस्तुरृषूणाम्
द्वेष दूर करण्यासाठी आम्ही अग्नीचे गाणे गातो; तो आनंद आणि कल्याण देणारा आहे. सर्व लोकांत, पुजेसाठी बोलावला गेलेला तो ऋषींचं निवासस्थान असो.
हविष्कृणुध्वमा गमदध्वर्युर्वनते पुनः । विद्वाँ अस्य प्रशासनम्
होम तयार करा, म्हणजे पुन्हा पुजारी भक्ताजवळ येईल; कारण तो त्याच्या आज्ञेची जाणीव ठेवतो.
नि तिग्ममभ्यंशुं सीदद्धोता मनावधि । जुषाणो अस्य सख्यम्
तीक्ष्ण तेजस्वी अग्नी, मन लावून, यजमान म्हणून बसो आणि त्याच्या मैत्रीला स्वीकारो.
अन्तरिच्छन्ति तं जने रुद्रं परो मनीषया । गृभ्णन्ति जिह्वया ससम्
लोक त्याला, रुद्राला, खोल विचारांनी शोधतात; ते सर्वजण एकत्र जिभेने त्याला धरतात.
जाम्यतीतपे धनुर्वयोधा अरुहद्वनम् । दृषदं जिह्वयावधीत्
तो पुत्र, तापलेला, युद्धासाठी धनुष्य घेतो, अरण्यात जातो, आणि जिभेने दगडावर प्रहार करतो.
चरन्वत्सो रुशन्निह निदातारं न विन्दते । वेति स्तोतव अम्ब्यम्
इथे फिरणारा, तेजस्वी वासरू, लपलेल्याला सापडत नाही; पण तो स्तुत्य आईला ओळखतो.
उतो न्वस्य यन्महदश्वावद्योजनं बृहद् । दामा रथस्य ददृशे
त्याचे मोठे, घोड्यांनी ओढलेले, विशाल जूळ, रथाची दोरी, दिसली.
दुहन्ति सप्तैकामुप द्वा पञ्च सृजतः । तीर्थे सिन्धोरधि स्वरे
सातजण दूध काढतात, दोन जवळ येतात, पाच पुढे जातात; नदीच्या संगमावर, नादावर.
आ दशभिर्विवस्वत इन्द्रः कोशमचुच्यवीत् । खेदया त्रिवृता दिवः
इंद्राने दहाजणांसह विवस्वताचा कलश हलवला; त्याने आकाशाच्या तिहेरी उंचीला हलवले.
परि त्रिधातुरध्वरं जूर्णिरेति नवीयसी । मध्वा होतारो अञ्जते
त्रिस्तरीय यज्ञाभोवती नवे यजमान धावतात; होतार मधाने स्वतःला अभिषेक करतात.