षळश्वाँ आतिथिग्व इन्द्रोते वधूमतः । सचा पूतक्रतौ सनम्
आतिथिग्वा, इंद्राने सहा घोडे वधूमानाला दिले, शुद्ध विधींसह, कायमची संपत्ती म्हणून.
ऐषु चेतद्वृषण्वत्यन्तरृज्रेष्वरुषी । स्वभीशुः कशावती
या सर्वांत, बलवानांमध्ये, सरळ असणाऱ्यांत, ती तांबडी घोडी स्वतःच्या चाबकासह, जणू चाबकासारखीच आहे.
न युष्मे वाजबन्धवो निनित्सुश्चन मर्त्यः । अवद्यमधि दीधरत्
विजयाच्या साथीदारांनो, कोणीही माणूस तुमच्याशी स्पर्धा करू शकत नाही; तुमच्यावर कोणतीही निंदा येऊ नये.
प्रप्र वस्त्रिष्टुभमिषं मन्दद्वीरायेन्दवे । धिया वो मेधसातये पुरंध्या विवासति
त्रिष्टुप् छंदात इंद्रासाठी स्तुती पाठवा, जो सामर्थ्यात आनंद घेतो; पुरंधी बुद्धीने तुम्हाला ज्ञान मिळवण्यासाठी बोलावते.
नदं व ओदतीनां नदं योयुवतीनाम् । पतिं वो अघ्न्यानां धेनूनामिषुध्यसि
तू पाण्याचा प्रवाह आहेस, तरुण स्त्रियांचा प्रवाह आहेस, न बांधलेल्या गायींचा, गायींचा स्वामी आहेस, आणि तू नैवेद्य शोधतोस.
ता अस्य सूददोहसः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः । जन्मन्देवानां विशस्त्रिष्वा रोचने दिवः
त्या पांढऱ्या गायी, ज्या त्याच्यासाठी दूध देतात, त्या सोम तयार करतात, त्या देवतांच्या जननी आहेत, स्वर्गाच्या तीन तेजस्वी भागांत.
अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्
गायींचे स्वामी इंद्राची योग्यतेने स्तुती करा; तो सत्याचा पुत्र आणि खरा स्वामी आहे.
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे
तांबडे घोडे चालू लागले, लाल घोडे यज्ञाच्या कुशावर आले, जिथे आपण एकत्र येतो.
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत्
गायींनी वज्रधारी इंद्रासाठी मधुर दूध काढले, जेव्हा त्याने ते लपलेल्या ठिकाणी शोधले.
उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे
इंद्रा, तेजस्वी घराकडे जा; मध प्यायल्यानंतर, मित्राच्या तीन वेळा सात पावलांवर एकत्र हो.
अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत
प्रियमेधासांनो, गा, पुन्हा पुन्हा गा; पुत्रांनीही गावे, किल्ल्यासारखे जोरात गा.
अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत् । पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्
गर्गराने आपला आवाज उठवावा, गोधा सर्वत्र निनाद करावी; पिंगाही निनाद करावी, इंद्रासाठी स्तोत्र उचलावे.
आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे
जेव्हा दुसरी, सहज दूध देणारी, उडते आणि स्थिर राहते, तेव्हा ती स्थिर असलेली सोम पकडा, इंद्रासाठी प्यायला.
अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव
इंद्राने प्याले, अग्नीने प्याले, सर्व देव आनंदले; वरुणा, तू येथे वास कर, पाण्यांनी वासरासारखे पाठलाग केला.
सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्म्यं सुषिरामिव
वरुणा, तू चांगला देव आहेस, ज्याच्यासाठी सात नद्या तुझ्या शिखराकडे वाहतात, जणू चांगल्या नळीसारख्या.
यो व्यतीँरफाणयत्सुयुक्ताँ उप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत
जो उत्तम जुळवलेल्या घोड्यांनी, उपासकासाठी वेगवान घोडे सोडतो, तो कुशल मार्गदर्शक आहे, आणि त्याचे रूप मुक्त झालेल्यासारखे आहे.
अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा
शक्रा इंद्रा, तू सर्व शत्रूंवर मात केलीस; दूरूनच आपल्या आवाजाने शिजत असलेला भांड्याचा भात फोडलास.
अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्नवं रथम् । स पक्षन्महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम्
लहान मुलासारखा, नवीन रथावर उभा राहून, त्याने महिष आणि मृग वडीलधाऱ्यांना वाटून दिला.
आ तू सुशिप्र दम्पते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम्
सुंदर गालांच्या दांपत्यांनो, या, सोन्याच्या रथावर बसा; मग तेजस्वी, हजार पायांच्या, लाल घोड्यावर चढा, जो सुख आणि कल्याण घेऊन येतो.
तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतव आवर्तयन्ति दावने
त्या गाण्यांच्या राजाकडे भक्तिभावाने सर्वजण येतात; त्याच्या थोड्याशा कृपेसाठीही लोक पुन्हा पुन्हा त्याच्याकडे परत येतात.
अनु प्रत्नस्यौकसः प्रियमेधास एषाम् । पूर्वामनु प्रयतिं वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत
पूर्वीच्या निवासाचा मागोवा घेत, हे प्रेमळ मनाचे लोक, पवित्र कुश आणि योग्य अर्पण घेऊन, पूर्वजांचा पूजेचा मार्ग स्वीकारतात.
यो राजा चर्षणीनां याता रथेभिरध्रिगुः । विश्वासां तरुता पृतनानां ज्येष्ठो यो वृत्रहा गृणे
जो लोकांचा राजा आहे, रथावर स्वार होतो, थकता नाही, सर्व शत्रूंचा नाश करतो, श्रेष्ठ आहे, वृत्राचा संहारक आहे—त्याची मी स्तुती करतो.
इन्द्रं तं शुम्भ पुरुहन्मन्नवसे यस्य द्विता विधर्तरि । हस्ताय वज्रः प्रति धायि दर्शतो महो दिवे न सूर्यः
त्या इंद्राची स्तुती करा, जो अनेकदा मदतीसाठी बोलावला जातो, ज्याची शक्ती कुणाशीही तुलना होत नाही; वज्र त्याच्या हातात ठेवले आहे, जसे आकाशात सूर्य असतो.
नकिष्टं कर्मणा नशद्यश्चकार सदावृधम् । इन्द्रं न यज्ञैर्विश्वगूर्तमृभ्वसमधृष्टं धृष्ण्वोजसम्
कोणत्याही कृतीने त्याचे काहीही बिघडवता येत नाही, तो नेहमी वाढतच राहतो; इंद्रासारखा, सर्वत्र प्रसिद्ध, अजिंक्य, बलवान आणि सामर्थ्यशाली.
अषाळ्हमुग्रं पृतनासु सासहिं यस्मिन्महीरुरुज्रयः । सं धेनवो जायमाने अनोनवुर्द्यावः क्षामो अनोनवुः
जो अपराजित आहे, युद्धात पराक्रमी आहे, ज्याच्यात मोठी शक्ती एकत्र आली आहे; त्याचा जन्म होताच गायी वाहू लागतात, आकाश आणि पृथ्वी कमी होत नाहीत.
यद्द्याव इन्द्र ते शतं शतं भूमीरुत स्युः । न त्वा वज्रिन्सहस्रं सूर्या अनु न जातमष्ट रोदसी
इंद्रा, जरी तुझ्याकडे शंभर आकाशे आणि शंभर पृथ्वी असल्या, तरी वज्रधारी, हजार सूर्यही तुला समकक्ष ठरणार नाहीत, ना दोन्ही जग मिळूनही.
आ पप्राथ महिना वृष्ण्या वृषन्विश्वा शविष्ठ शवसा । अस्माँ अव मघवन्गोमति व्रजे वज्रिञ्चित्राभिरूतिभिः
तू आपल्या सामर्थ्याने विस्तारला आहेस, हे बलशाली, सर्वांत शक्तिमान; त्याच्यासाठी, हे उदार, गायींनी समृद्ध असा धनाचा लाभ मिळवून दे, हे वज्रधारी, सुंदर सहाय्यांनी.
न सीमदेव आपदिषं दीर्घायो मर्त्यः । एतग्वा चिद्य एतशा युयोजते हरी इन्द्रो युयोजते
कुठलाही देव किंवा माणूस, कितीही दीर्घायुषी असला तरी, संकटात त्याच्यापर्यंत पोहोचू शकत नाही; अगदी वेगवान किंवा प्रयत्न करणारेही, इंद्राने आपल्या घोड्यांना जुळवले आहे.
तं वो महो महाय्यमिन्द्रं दानाय सक्षणिम् । यो गाधेषु य आरणेषु हव्यो वाजेष्वस्ति हव्यः
तुमच्यासाठी, हे महान आणि बलवान इंद्रा, दानासाठी आम्ही हाक देतो; जो खोल पाण्यात, जंगलात आणि स्पर्धेतही आवाहन केला जातो, तो नेहमीच पूजेचा पात्र आहे.
उदू षु णो वसो महे मृशस्व शूर राधसे । उदू षु मह्यै मघवन्मघत्तय उदिन्द्र श्रवसे महे
आमच्यासाठी, हे उदार, मोठ्या मदतीसाठी उभा राहा, हे वीर, कृपेने आम्हाला पाहा; मोठेपणासाठी, दानासाठी, आणि महान कीर्ती मिळवण्यासाठी, हे इंद्रा, उभा राहा.