तंतमिद्राधसे मह इन्द्रं चोदामि पीतये । यः पूर्व्यामनुष्टुतिमीशे कृष्टीनां नृतुः
त्या महान सहाय्यकारी इंद्राला मी पिण्यासाठी बोलावतो, जो प्राचीन स्तुतींचा स्वामी आणि लोकांचा नेता आहे.
न यस्य ते शवसान सख्यमानंश मर्त्यः । नकिः शवांसि ते नशत्
हे बलशाली, तुझ्या सामर्थ्याने कोणताही मनुष्य तुझे मैत्री साधू शकत नाही; तुझ्या शक्तींना कोणीही मागे टाकू शकत नाही.
त्वोतासस्त्वा युजाप्सु सूर्ये महद्धनम् । जयेम पृत्सु वज्रिवः
तुझ्या मदतीने, तुझ्यासोबत, पाण्यात, सूर्यप्रकाशात आणि मोठ्या संपत्तीत, आम्ही युद्धात विजय मिळवू दे, हे वज्रधारी.
तं त्वा यज्ञेभिरीमहे तं गीर्भिर्गिर्वणस्तम । इन्द्र यथा चिदाविथ वाजेषु पुरुमाय्यम्
तुला आम्ही यज्ञांनी आणि गाण्यांनी बोलावतो, हे स्तोत्रप्रिय इंद्रा, जसा तू नेहमीच स्पर्धांमध्ये भरपूर मदत केली आहेस.
यस्य ते स्वादु सख्यं स्वाद्वी प्रणीतिरद्रिवः । यज्ञो वितन्तसाय्यः
तुझे मैत्री गोड आहे, तुझे मार्गदर्शनही गोड आहे, हे शिलायुक्ता; तुझ्यासाठी यज्ञ सजवला आहे.
उरु णस्तन्वे तन उरु क्षयाय नस्कृधि । उरु णो यन्धि जीवसे
आमच्या शरीरासाठी, आमच्या निवासासाठी आणि जगण्यासाठी तू आम्हाला मोठी जागा मिळू दे.
उरुं नृभ्य उरुं गव उरुं रथाय पन्थाम् । देववीतिं मनामहे
माणसांसाठी, गायींसाठी आणि रथासाठी मोठा मार्ग मिळू दे; आम्ही देवांचा मार्ग शोधू दे.
उप मा षड्द्वाद्वा नरः सोमस्य हर्ष्या । तिष्ठन्ति स्वादुरातयः
हे पुरुषांनो, सोमरसाच्या आनंदाने माझ्याकडे या; गोड भेटी तयार राहू द्या.
ऋज्राविन्द्रोत आ ददे हरी ऋक्षस्य सूनवि । आश्वमेधस्य रोहिता
इंद्रा, मी सरळ लगामांनी दोन तांबडे घोडे ऋक्षाचा पुत्रासाठी जुळवले आहेत, हे अश्वमेधासाठीचे लाल घोडे आहेत.
सुरथाँ आतिथिग्वे स्वभीशूँरार्क्षे । आश्वमेधे सुपेशसः
आतिथिग्वा, हे घोडे त्यांच्या स्वतःच्या चाबकांनी शोभून दिसतात, अश्वमेधात सुंदरपणे सजलेले आहेत.
षळश्वाँ आतिथिग्व इन्द्रोते वधूमतः । सचा पूतक्रतौ सनम्
आतिथिग्वा, इंद्राने सहा घोडे वधूमानाला दिले, शुद्ध विधींसह, कायमची संपत्ती म्हणून.
ऐषु चेतद्वृषण्वत्यन्तरृज्रेष्वरुषी । स्वभीशुः कशावती
या सर्वांत, बलवानांमध्ये, सरळ असणाऱ्यांत, ती तांबडी घोडी स्वतःच्या चाबकासह, जणू चाबकासारखीच आहे.
न युष्मे वाजबन्धवो निनित्सुश्चन मर्त्यः । अवद्यमधि दीधरत्
विजयाच्या साथीदारांनो, कोणीही माणूस तुमच्याशी स्पर्धा करू शकत नाही; तुमच्यावर कोणतीही निंदा येऊ नये.
प्रप्र वस्त्रिष्टुभमिषं मन्दद्वीरायेन्दवे । धिया वो मेधसातये पुरंध्या विवासति
त्रिष्टुप् छंदात इंद्रासाठी स्तुती पाठवा, जो सामर्थ्यात आनंद घेतो; पुरंधी बुद्धीने तुम्हाला ज्ञान मिळवण्यासाठी बोलावते.
नदं व ओदतीनां नदं योयुवतीनाम् । पतिं वो अघ्न्यानां धेनूनामिषुध्यसि
तू पाण्याचा प्रवाह आहेस, तरुण स्त्रियांचा प्रवाह आहेस, न बांधलेल्या गायींचा, गायींचा स्वामी आहेस, आणि तू नैवेद्य शोधतोस.
ता अस्य सूददोहसः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः । जन्मन्देवानां विशस्त्रिष्वा रोचने दिवः
त्या पांढऱ्या गायी, ज्या त्याच्यासाठी दूध देतात, त्या सोम तयार करतात, त्या देवतांच्या जननी आहेत, स्वर्गाच्या तीन तेजस्वी भागांत.
अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे । सूनुं सत्यस्य सत्पतिम्
गायींचे स्वामी इंद्राची योग्यतेने स्तुती करा; तो सत्याचा पुत्र आणि खरा स्वामी आहे.
आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे
तांबडे घोडे चालू लागले, लाल घोडे यज्ञाच्या कुशावर आले, जिथे आपण एकत्र येतो.
इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत्
गायींनी वज्रधारी इंद्रासाठी मधुर दूध काढले, जेव्हा त्याने ते लपलेल्या ठिकाणी शोधले.
उद्यद्ब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे
इंद्रा, तेजस्वी घराकडे जा; मध प्यायल्यानंतर, मित्राच्या तीन वेळा सात पावलांवर एकत्र हो.
अर्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका उत पुरं न धृष्ण्वर्चत
प्रियमेधासांनो, गा, पुन्हा पुन्हा गा; पुत्रांनीही गावे, किल्ल्यासारखे जोरात गा.
अव स्वराति गर्गरो गोधा परि सनिष्वणत् । पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्
गर्गराने आपला आवाज उठवावा, गोधा सर्वत्र निनाद करावी; पिंगाही निनाद करावी, इंद्रासाठी स्तोत्र उचलावे.
आ यत्पतन्त्येन्यः सुदुघा अनपस्फुरः । अपस्फुरं गृभायत सोममिन्द्राय पातवे
जेव्हा दुसरी, सहज दूध देणारी, उडते आणि स्थिर राहते, तेव्हा ती स्थिर असलेली सोम पकडा, इंद्रासाठी प्यायला.
अपादिन्द्रो अपादग्निर्विश्वे देवा अमत्सत । वरुण इदिह क्षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव
इंद्राने प्याले, अग्नीने प्याले, सर्व देव आनंदले; वरुणा, तू येथे वास कर, पाण्यांनी वासरासारखे पाठलाग केला.
सुदेवो असि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं सूर्म्यं सुषिरामिव
वरुणा, तू चांगला देव आहेस, ज्याच्यासाठी सात नद्या तुझ्या शिखराकडे वाहतात, जणू चांगल्या नळीसारख्या.
यो व्यतीँरफाणयत्सुयुक्ताँ उप दाशुषे । तक्वो नेता तदिद्वपुरुपमा यो अमुच्यत
जो उत्तम जुळवलेल्या घोड्यांनी, उपासकासाठी वेगवान घोडे सोडतो, तो कुशल मार्गदर्शक आहे, आणि त्याचे रूप मुक्त झालेल्यासारखे आहे.
अतीदु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन ओदनं पच्यमानं परो गिरा
शक्रा इंद्रा, तू सर्व शत्रूंवर मात केलीस; दूरूनच आपल्या आवाजाने शिजत असलेला भांड्याचा भात फोडलास.
अर्भको न कुमारकोऽधि तिष्ठन्नवं रथम् । स पक्षन्महिषं मृगं पित्रे मात्रे विभुक्रतुम्
लहान मुलासारखा, नवीन रथावर उभा राहून, त्याने महिष आणि मृग वडीलधाऱ्यांना वाटून दिला.
आ तू सुशिप्र दम्पते रथं तिष्ठा हिरण्ययम् । अध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम्
सुंदर गालांच्या दांपत्यांनो, या, सोन्याच्या रथावर बसा; मग तेजस्वी, हजार पायांच्या, लाल घोड्यावर चढा, जो सुख आणि कल्याण घेऊन येतो.
तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चिदस्य सुधितं यदेतव आवर्तयन्ति दावने
त्या गाण्यांच्या राजाकडे भक्तिभावाने सर्वजण येतात; त्याच्या थोड्याशा कृपेसाठीही लोक पुन्हा पुन्हा त्याच्याकडे परत येतात.