त्रातारो देवा अधि वोचता नो मा नो निद्रा ईशत मोत जल्पिः । वयं सोमस्य विश्वह प्रियासः सुवीरासो विदथमा वदेम
देवतांनो, आमचे रक्षण करणारे व्हा; झोप किंवा निंदा आम्हांवर राज्य करू नये. आम्ही सोम्याचे प्रिय, बलवान, नेहमी सभेत बोलू.
त्वं नः सोम विश्वतो वयोधास्त्वं स्वर्विदा विशा नृचक्षाः । त्वं न इन्द ऊतिभिः सजोषाः पाहि पश्चातादुत वा पुरस्तात्
सोम्या, तू आम्हांला सर्व बाजूंनी जीवन देतोस; सर्वांना प्रकाश देतोस, सर्व काही पाहतोस. इंद्रा, तुझ्या सहाय्याने, मागून आणि पुढून आमचं रक्षण कर.
अभि प्र वः सुराधसमिन्द्रमर्च यथा विदे । यो जरितृभ्यो मघवा पुरूवसुः सहस्रेणेव शिक्षति
हे सुरांचे दाता इंद्रा, आम्ही तुला योग्य रीतीने स्तुती करतो. तू गायकांना हजारो प्रमाणे विपुल धन देतोस, म्हणून आम्ही तुझे गुणगान करतो.
शतानीकेव प्र जिगाति धृष्णुया हन्ति वृत्राणि दाशुषे । गिरेरिव प्र रसा अस्य पिन्विरे दत्राणि पुरुभोजसः
तो शंभर साथीदारांसारखा पुढे जातो, भक्तासाठी संकटे दूर करतो; त्याची दाने पर्वतावरून वाहणाऱ्या प्रवाहांसारखी ओसंडून वाहतात.
आ त्वा सुतास इन्दवो मदा य इन्द्र गिर्वणः । आपो न वज्रिन्नन्वोक्यं सरः पृणन्ति शूर राधसे
इंद्रा, तुझ्यासाठी पिळलेला सोम वाहतो, स्तुती ऐकणारा तू; जसे पाणी सरोवर भरते तसे हे अर्पण तुझ्या सामर्थ्यात भर घालतात.
अनेहसं प्रतरणं विवक्षणं मध्वः स्वादिष्ठमीं पिब । आ यथा मन्दसानः किरासि नः प्र क्षुद्रेव त्मना धृषत्
पापरहित, अत्यंत मधुर असा मध प्यावास, आमच्याकडे ये, जसा तू आनंदित होतोस तसा तुझ्या सामर्थ्याने आमच्याकडे ये, लहान अडथळे सहज पार कर.
आ न स्तोममुप द्रवद्धियानो अश्वो न सोतृभिः । यं ते स्वधावन्स्वदयन्ति धेनव इन्द्र कण्वेषु रातयः
आमची स्तुती वेगाने तुझ्याकडे येते, जणू घोडा स्वारांसह धावतो; ज्या दानात तुला आनंद मिळतो, त्या दानांचा वर्षाव तू कण्वांमध्ये करतोस, जसे गायी दूध देतात.
उग्रं न वीरं नमसोप सेदिम विभूतिमक्षितावसुम् । उद्रीव वज्रिन्नवतो न सिञ्चते क्षरन्तीन्द्र धीतयः
आम्ही या बलवान वीराला नम्रतेने जवळ जातो, जो कधीही कमी पडत नाही; वज्रधारी इंद्रा, तुझे विचार जणू पाण्याप्रमाणे वाहतात.
यद्ध नूनं यद्वा यज्ञे यद्वा पृथिव्यामधि । अतो नो यज्ञमाशुभिर्महेमत उग्र उग्रेभिरा गहि
आता असो, यज्ञात असो किंवा पृथ्वीवर असो, हे बलवान इंद्रा, आमच्या यज्ञाकडे आपल्या बलवान सोबत्यांसह लवकर ये.
अजिरासो हरयो ये त आशवो वाता इव प्रसक्षिणः । येभिरपत्यं मनुषः परीयसे येभिर्विश्वं स्वर्दृशे
तुझे घोडे अतिशय वेगवान आहेत, वाऱ्यासारखे धावणारे; त्यांच्यासह तू माणसांच्या संततीला व्यापतोस आणि सर्व आकाश पाहतोस.
एतावतस्त ईमह इन्द्र सुम्नस्य गोमतः । यथा प्रावो मघवन्मेध्यातिथिं यथा नीपातिथिं धने
हे इंद्रा, आम्ही या दानांनी, गायींनी समृद्ध तुझ्या कृपेची इच्छा करतो, जसा तू उदार पाहुण्याचे रक्षण केलेस, तसेच धनवान पाहुण्याचेही केलेस.
यथा कण्वे मघवन्त्रसदस्यवि यथा पक्थे दशव्रजे । यथा गोशर्ये असनोरृजिश्वनीन्द्र गोमद्धिरण्यवत्
जसे तू कण्वासाठी सभेत, पक्तासाठी दहा कुळांमध्ये, तसेच गोशर्य व असनासाठी, गायी आणि सोन्याने समृद्ध केलेस, तसेच आम्हाला लाभ दे.
प्र सु श्रुतं सुराधसमर्चा शक्रमभिष्टये । यः सुन्वते स्तुवते काम्यं वसु सहस्रेणेव मंहते
प्रसिद्ध, दानशूर शक्राची आपल्या इच्छेसाठी स्तुती करा; जो सोम पिणाऱ्यांना आणि स्तुती करणाऱ्यांना हवे असे धन देतो, तो हजारो लोकांप्रमाणे सन्मानित होतो.
शतानीका हेतयो अस्य दुष्टरा इन्द्रस्य समिषो महीः । गिरिर्न भुज्मा मघवत्सु पिन्वते यदीं सुता अमन्दिषुः
शेकडो सैन्यांसारखी त्याची कृत्ये, जिंकता न येणारी, ही इंद्राची महान शक्ती आहे; पर्वतासारखे त्याचे धन उदारांमध्ये वाहते, जेव्हा पिळलेला सोम त्याला आनंद देतो.
यदीं सुतास इन्दवोऽभि प्रियममन्दिषुः । आपो न धायि सवनं म आ वसो दुघा इवोप दाशुषे
जेव्हा पिळलेला सोम त्याला आनंद देतो, प्रिय इंद्रा, तेव्हा पाणी जसे सवनस्थळी वाहते तसे, दुधाळ गायीप्रमाणे, अर्पणासाठी येते.
अनेहसं वो हवमानमूतये मध्वः क्षरन्ति धीतयः । आ त्वा वसो हवमानास इन्दव उप स्तोत्रेषु दधिरे
पापरहित, आळवलेल्यासाठी, विचार मधासारखे वाहतात; हे वासुदेव, आळवलेला सोम आणि स्तुती तुझ्यासमोर सादर केली जाते.
आ नः सोमे स्वध्वर इयानो अत्यो न तोशते । यं ते स्वदावन्स्वदन्ति गूर्तयः पौरे छन्दयसे हवम्
सोम योग्य विधीने आमच्याकडे येवो, जसा घोडा स्वारांसह आनंदित होतो; ज्या गीतेत तुला आनंद मिळतो, त्या गीतेचे नगरात कौतुक होते, जसा तू आळवण निवडतोस.
प्र वीरमुग्रं विविचिं धनस्पृतं विभूतिं राधसो महः । उद्रीव वज्रिन्नवतो वसुत्वना सदा पीपेथ दाशुषे
बलवान, कठोर, विवेकी, धन देणारा, मोठ्या दानाचा गौरव असलेला याची स्तुती करा; वज्रधारी, जसे पाण्याचा कलश ओततो तसे, तू नेहमी भक्ताला धनाने पोस.
यद्ध नूनं परावति यद्वा पृथिव्यां दिवि । युजान इन्द्र हरिभिर्महेमत ऋष्व ऋष्वेभिरा गहि
आता असो, दूरदेशी असो, पृथ्वीवर असो किंवा आकाशात, हे इंद्रा, तुझे घोडे जोड आणि आपल्या श्रेष्ठ सोबत्यांसह लवकर ये.
रथिरासो हरयो ये ते अस्रिध ओजो वातस्य पिप्रति । येभिर्नि दस्युं मनुषो निघोषयो येभिः स्वः परीयसे
तुझे घोडे रथाला जोडलेले, थकवा न जाणणारे, त्यांची ताकद वाऱ्याहून अधिक आहे; त्यांच्यासह तू शत्रूंना पराभूत करतोस आणि त्यांच्यासह सर्व आकाश व्यापतोस.
एतावतस्ते वसो विद्याम शूर नव्यसः । यथा प्राव एतशं कृत्व्ये धने यथा वशं दशव्रजे
हे दयाळू, तुझ्या कृपेची आम्हाला इतकीच जाणीव आहे, शूरवीर, जसा तू एतशाला धन मिळवायला मदत केलीस, जसा तू दहा कळप आपल्या अधीन केलेस.
यथा कण्वे मघवन्मेधे अध्वरे दीर्घनीथे दमूनसि । यथा गोशर्ये असिषासो अद्रिवो मयि गोत्रं हरिश्रियम्
जसा तू कण्वासाठी यज्ञात, दीर्घ काळ चालणाऱ्या विधीत, शत्रूंना जिंकणारा म्हणून मदत केलीस, जसा तू गोठ्यात रक्षण दिलेस, दगड उचलणाऱ्या, मला हरिवंशाची आणि तेजस्वी संपत्तीची प्राप्ती करून दिलीस.
यथा मनौ सांवरणौ सोममिन्द्रापिबः सुतम् । नीपातिथौ मघवन्मेध्यातिथौ पुष्टिगौ श्रुष्टिगौ सचा
जसा तू, इंद्रा, मनु आणि सांवरणासोबत पिळलेला सोम प्यायला, यज्ञात सन्मानित पाहुणा म्हणून, उत्सवात आदराने, पोषण आणि समृद्धी घेऊन आलास.
पार्षद्वाणः प्रस्कण्वं समसादयच्छयानं जिव्रिमुद्धितम् । सहस्राण्यसिषासद्गवामृषिस्त्वोतो दस्यवे वृकः
तू प्रस्कण्वाला, जो झोपलेला होता, जागा करून सुरक्षित ठिकाणी नेलास; तू, वृषभा, हजारो गायी मिळवल्यास, बलाढ्य, दस्यूंना भयंकर झालास.
य उक्थेभिर्न विन्धते चिकिद्य ऋषिचोदनः । इन्द्रं तमच्छा वद नव्यस्या मत्यरिष्यन्तं न भोजसे
जो आम्हाला स्तोत्रांनी शोधत नाही, ऋषीच्या प्रेरणेनेही, त्याच्याशी तू इंद्राची नवी स्तुती बोल, जो नेहमी दान देण्यास तयार असतो.
यस्मा अर्कं सप्तशीर्षाणमानृचुस्त्रिधातुमुत्तमे पदे । स त्विमा विश्वा भुवनानि चिक्रददादिज्जनिष्ट पौंस्यम्
ज्याच्यासाठी सात डोक्याचं स्तोत्र रचलं, जो निष्कलंक आहे, त्रैधातुकाच्या सर्वोच्च स्थानी, त्याने ही सर्व जगं गूंजवली, तोच प्रथम वीर्यवान झाला.
यो नो दाता वसूनामिन्द्रं तं हूमहे वयम् । विद्मा ह्यस्य सुमतिं नवीयसीं गमेम गोमति व्रजे
जो आम्हाला धन देतो, त्या इंद्राला आम्ही हाक मारतो; कारण त्याची ताजी कृपा आम्हाला माहीत आहे—आपण गायींनी समृद्ध कळपात पोहोचू.
यस्मै त्वं वसो दानाय शिक्षसि स रायस्पोषमश्नुते । तं त्वा वयं मघवन्निन्द्र गिर्वणः सुतावन्तो हवामहे
ज्याला, दयाळू, तू दान देतोस, तो भरपूर संपत्ती मिळवतो; त्या माघव, इंद्रा, स्तुतिपाठक, आम्ही सोम पिळलेले, तुला पुन्हा पुन्हा बोलावतो.
कदा चन स्तरीरसि नेन्द्र सश्चसि दाशुषे । उपोपेन्नु मघवन्भूय इन्नु ते दानं देवस्य पृच्यते
इंद्रा, तू कधी अधिक उदार होशील? कधी भक्तासोबत राहशील? माघव, तुझे दान वारंवार येवो; तुझ्या दैवी उदारतेची सतत इच्छा आहे.
प्र यो ननक्षे अभ्योजसा क्रिविं वधैः शुष्णं निघोषयन् । यदेदस्तम्भीत्प्रथयन्नमूं दिवमादिज्जनिष्ट पार्थिवः
जो अपार सामर्थ्याने क्रिवीला शस्त्रांनी हरवतो, शुष्णाचा पराभव जाहीर करतो; जेव्हा त्याने त्या दूरच्या आकाशाला आधार दिला आणि पसरवलं, तेव्हा तो प्रथम पृथ्वीचा स्वामी झाला.