उत त्वाबधिरं वयं श्रुत्कर्णं सन्तमूतये । दूरादिह हवामहे
जरी तू बहिरा असलास, तरी हे सर्व ऐकणाऱ्या, आम्ही मदतीसाठी तुला दूरवरून हाक मारतो.
यच्छुश्रूया इमं हवं दुर्मर्षं चक्रिया उत । भवेरापिर्नो अन्तमः
जर तू ही आमची हाक ऐकलीस आणि ठामपणे कृती केलीस, तर तू आमचा मदतीला येणारा आणि सर्वात जवळचा हो.
यच्चिद्धि ते अपि व्यथिर्जगन्वांसो अमन्महि । गोदा इदिन्द्र बोधि नः
हे इंद्रा, जर आम्ही कुठे तुझी उपेक्षा केली असेल, तुला विसरलो असू, तर तू गोधनाचा जाणकार आहेस, आमच्यावर कृपा कर.
आ त्वा रम्भं न जिव्रयो ररभ्मा शवसस्पते । उश्मसि त्वा सधस्थ आ
हे सामर्थ्यशाली प्रभो, आम्ही जिवंत फांदी झाडाला जशी जोडली जाते तशी तुझ्याशी नाते जोडले आहे; आम्ही तुला मानाच्या जागी बसवले आहे.
स्तोत्रमिन्द्राय गायत पुरुनृम्णाय सत्वने । नकिर्यं वृण्वते युधि
इंद्राच्या अनेक सामर्थ्यांचे आणि पराक्रमाचे स्तुतीगीत गा; युद्धात कोणीही त्याची व्यर्थ निवड करत नाही.
अभि त्वा वृषभा सुते सुतं सृजामि पीतये । तृम्पा व्यश्नुही मदम्
हे वृषभस्वरूपा, सोमरसाच्या द्रवणावेळी मी तुझ्यासाठी हा रस ओततो; तू तृप्त हो, आनंदाने तो स्वीकार.
मा त्वा मूरा अविष्यवो मोपहस्वान आ दभन् । माकीं ब्रह्मद्विषो वनः
कोणताही मूर्ख किंवा शत्रू तुला जिंकू नये, ना उपहास करणारे तुला खाली पाडू शकोत; प्रार्थनेचे द्वेष करणारेही तुला हरवू नयेत.
इह त्वा गोपरीणसा महे मन्दन्तु राधसे । सरो गौरो यथा पिब
इथे, गोधनाच्या रक्षणासाठी असणाऱ्यांसोबत, ते तुला मोठ्या संपत्तीकरता आनंदित करू देत; जसा पिवळसर बैल तळ्यात पितो तसा तू प्या.
या वृत्रहा परावति सना नवा च चुच्युवे । ता संसत्सु प्र वोचत
वृत्राचा संहार करणाऱ्याची जुनी आणि नवी कृत्ये दूरदूरपर्यंत सांगितली गेली आहेत; ती सर्वांच्या सभेत जाहीर करा.
अपिबत्कद्रुवः सुतमिन्द्रः सहस्रबाह्वे । अत्रादेदिष्ट पौंस्यम्
इंद्राने कद्रूने द्रववलेला सोमरस प्यायला, त्या हजार हातांच्या सामर्थ्यवानासाठी; तिथे त्याने आपली वीरता दाखवली.
सत्यं तत्तुर्वशे यदौ विदानो अह्नवाय्यम् । व्यानट् तुर्वणे शमि
हे खरेच आहे, जे त्याने तुर्वश आणि यदूंसाठी केले, ते दिवसभर लक्षात ठेवण्यासारखे आहे; त्याने तुर्वणाला शांती दिली.
तरणिं वो जनानां त्रदं वाजस्य गोमतः । समानमु प्र शंसिषम्
मी लोकांमध्ये वेगवान असणाऱ्याची, गोधनाने संपन्न असणाऱ्या धनदात्याची स्तुती करतो; तो सर्वांसाठी सारखाच आहे हे मी जाहीर करतो.
ऋभुक्षणं न वर्तव उक्थेषु तुग्र्यावृधम् । इन्द्रं सोमे सचा सुते
यज्ञात कुशल असणाऱ्या ऋभूंसारखा, तुग्राचे सामर्थ्य वाढवणारा, इंद्र सोमरसाच्या द्रवणावेळी सोबत असतो.
यः कृन्तदिद्वि योन्यं त्रिशोकाय गिरिं पृथुम् । गोभ्यो गातुं निरेतवे
ज्याने खरोखरच दुसरा, तीन शिखर असलेला रुंद डोंगर फोडून गायींना मार्ग मोकळा केला.
यद्दधिषे मनस्यसि मन्दानः प्रेदियक्षसि । मा तत्करिन्द्र मृळय
तू मनात जे काही ठरवतोस, जे काही विचार करतोस, आनंदात असो वा कृतीसाठी सज्ज असो, हे इंद्रा, आमच्यासाठी हानिकारक असे काही करू नकोस.
दभ्रं चिद्धि त्वावतः कृतं शृण्वे अधि क्षमि । जिगात्विन्द्र ते मनः
तुझ्याकडून केलेले अगदी छोटेसेही काम साऱ्या भूमीवर ऐकले जाते; तुझे मन, हे इंद्रा, आमच्या मदतीस वळू दे.
तवेदु ताः सुकीर्तयोऽसन्नुत प्रशस्तयः । यदिन्द्र मृळयासि नः
खरंच, तुझ्या त्या कीर्तीमंत आणि प्रसिद्ध स्तुतिस्वरूप गोष्टी आहेत, जेव्हा जेव्हा तू आमच्यावर कृपा करतोस, हे इंद्रा.
मा न एकस्मिन्नागसि मा द्वयोरुत त्रिषु । वधीर्मा शूर भूरिषु
हे वीर, एका चुकीसाठी, दोन किंवा तीन चुकीसाठी आम्हाला शिक्षा करू नकोस; अनेक चुकीसाठीही आम्हाला ठार करू नकोस.
बिभया हि त्वावत उग्रादभिप्रभङ्गिणः । दस्मादहमृतीषहः
कारण, हे बलवान, जे तुझ्याशी विरोध करतात, ते तुझ्या प्रचंड सामर्थ्यामुळे घाबरतात; मी अमरत्व सहन करणारा आहे.
मा सख्युः शूनमा विदे मा पुत्रस्य प्रभूवसो । आवृत्वद्भूतु ते मनः
मित्राचा नाश आम्हाला अनुभवायला लागू नये, ना पुत्राचा अपमृत्यू व्हावा, हे संपत्तीच्या अधिपती; तुझे मन अशा गोष्टींपासून परत वळू दे.
को नु मर्या अमिथितः सखा सखायमब्रवीत् । जहा को अस्मदीषते
आता कोण माणसांमध्ये खरा, अढळ मित्र आहे, ज्याने मित्रासारखं बोललं? आणि कोण असा आहे, की ज्याने आपल्याला सोडून, आपल्याला त्रास द्यायचं ठरवलं?
एवारे वृषभा सुतेऽसिन्वन्भूर्यावयः । श्वघ्नीव निवता चरन्
हे बलाढ्य देवा, सोमरसाच्या वेळी, तू खूप संपत्ती मिळवलीस, आणि लपून वावरणाऱ्या कुत्रा मारणाऱ्यासारखा वागत राहिलास.
आ त एता वचोयुजा हरी गृभ्णे सुमद्रथा । यदीं ब्रह्मभ्य इद्ददः
मी या दोन सुंदर, वाणीने जुळवलेल्या घोड्यांना, छान रथासह पकडतो, जेव्हा तू खरंच गायकांना दान देतोस.
भिन्धि विश्वा अप द्विषः परि बाधो जही मृधः । वसु स्पार्हं तदा भर
सर्व द्वेष फोडून टाक, सगळे विरोध दूर कर आणि नष्ट कर, आणि आम्हाला ती हवी असलेली संपत्ती दे.
यद्वीळाविन्द्र यत्स्थिरे यत्पर्शाने पराभृतम् । वसु स्पार्हं तदा भर
हे इंद्रा, जे काही पडलेलं आहे, जे काही ठाम ठेवलेलं आहे, किंवा दगडात लपलेलं आहे, ती हवी असलेली संपत्ती आम्हाला दे.
यस्य ते विश्वमानुषो भूरेर्दत्तस्य वेदति । वसु स्पार्हं तदा भर
हे इंद्रा, तू जे दिलं आहेस, त्याची समृद्धी सगळ्या माणसांना माहीत आहे; ती हवी असलेली संपत्ती आम्हाला दे.
त्वावतः पुरूवसो वयमिन्द्र प्रणेतः । स्मसि स्थातर्हरीणाम्
हे इंद्रा, भरपूर दान देणारा, तू आमचा पुढारी असलास, तर आम्ही घोड्यांचे रक्षण करणारे होतो.
त्वां हि सत्यमद्रिवो विद्म दातारमिषाम् । विद्म दातारं रयीणाम्
हे कठीण शस्त्रधारी, आम्हाला माहीत आहे, तूच खरी खुराक देणारा आहेस, तूच संपत्तीचा दाता आहेस.
आ यस्य ते महिमानं शतमूते शतक्रतो । गीर्भिर्गृणन्ति कारवः
शंभर सामर्थ्य असलेल्या तुझ्या महिमेला, कवींनी त्यांच्या शब्दांनी, शंभर पट स्तुती केली आहे.
सुनीथो घा स मर्त्यो यं मरुतो यमर्यमा । मित्रः पान्त्यद्रुहः
खरंच, तो माणूस योग्य मार्गावर असतो, ज्याचे रक्षण मरुत, अर्यमान आणि मित्र करतात, आणि जो कपटापासून दूर असतो.