सूर्यो रश्मिं यथा सृजा त्वा यच्छन्तु मे गिरः । निम्नमापो न सध्र्यक्
जसा सूर्य आपली किरणे सोडतो, तशा माझ्या स्तुती तुझ्यापर्यंत पोहोचू देत; जसे पाणी एकत्र वाहते तशी.
अध्वर्यवा तु हि षिञ्च सोमं वीराय शिप्रिणे । भरा सुतस्य पीतये
यज्ञकर्ता, वीर आणि पिंगटबाहू इंद्रासाठी सोम ओता; त्याच्या पिण्यासाठी द्रवलेला सोम आणा.
य उद्नः फलिगं भिनन्न्यक्सिन्धूँरवासृजत् । यो गोषु पक्वं धारयत्
ज्याने पाण्याच्या आवरणाला फोडले, नद्या सोडल्या, आणि गायींमध्ये शिजवलेले दूध धरले.
अहन्वृत्रमृचीषम और्णवाभमहीशुवम् । हिमेनाविध्यदर्बुदम्
त्याने मेघासारखा, समुद्रासारखा, बलवान धनुर्धारी वृत्राचा वध केला; हिमाने अर्बुदालाही पाडले.
प्र व उग्राय निष्टुरेऽषाळ्हाय प्रसक्षिणे । देवत्तं ब्रह्म गायत
त्या पराक्रमी, रोखू न शकणाऱ्या, भयंकर, विजयी इंद्रासाठी देवतेचे स्तोत्र म्हणा.
यो विश्वान्यभि व्रता सोमस्य मदे अन्धसः । इन्द्रो देवेषु चेतति
जो सोमाच्या मदात सर्व नियम ओलांडतो, तो इंद्र देवांमध्ये नेहमी जागरूक असतो.
इह त्या सधमाद्या हरी हिरण्यकेश्या । वोळ्हामभि प्रयो हितम्
इथे हे दोन सहकारी, पिंगटकेशी घोडे, तुझ्या आज्ञेने अर्पण घेऊन येतात.
अर्वाञ्चं त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः
प्रियमेधाने स्तुती केलेले तुझे दोन घोडे, हे बहुप्रशंसित इंद्रा, तुला सोमपानासाठी जवळ आणतात.
वयं घ त्वा सुतावन्त आपो न वृक्तबर्हिषः । पवित्रस्य प्रस्रवणेषु वृत्रहन्परि स्तोतार आसते
आम्ही सोम द्रवून, तुझ्या सभोवती जसे पाणी वेदीभोवती असते तसे बसलो आहोत; पवित्रातून वाहणाऱ्या सोमाच्या वेळी, हे वृत्रहंता, तुझे स्तोत्र गाणारे एकत्र झाले आहेत.
स्वरन्ति त्वा सुते नरो वसो निरेक उक्थिनः । कदा सुतं तृषाण ओक आ गम इन्द्र स्वब्दीव वंसगः
हे धनदायक, सोम द्रवताना पुरुष एकत्रितपणे, एकाच सुरात, स्तोत्रे गातात; इंद्रा, कधी तू सोमाची तृष्णा घेऊन, वळवातील बैलासारखा आमच्या घरी येणार?
कण्वेभिर्धृष्णवा धृषद्वाजं दर्षि सहस्रिणम् । पिशङ्गरूपं मघवन्विचर्षणे मक्षू गोमन्तमीमहे
कण्वांसोबत, हे धाडसी, तू ध्वजांकित, हजारो दान करणारा, पिंगटवर्णाचा, दानशूर, लोकांचा नेता पाहतोस; आम्ही लवकरच गायींनी समृद्ध असणाऱ्याचा शोध घेतो.
पाहि गायान्धसो मद इन्द्राय मेध्यातिथे । यः सम्मिश्लो हर्योर्यः सुते सचा वज्री रथो हिरण्ययः
हे इंद्रा, आदरणीय पाहुण्या, तुझ्यासाठी मिसळलेला, दोन पिंगट घोड्यांसह द्रवलेला, वज्रासह आणि सुवर्णरथासह असलेला सोम प्या.
यः सुषव्यः सुदक्षिण इनो यः सुक्रतुर्गृणे । य आकरः सहस्रा यः शतामघ इन्द्रो यः पूर्भिदारितः
जो उत्तम स्तुत्य, उजव्या हाताचा, बुद्धिमान आहे, त्याची मी स्तुती करतो; जो हजारो, शेकडो दानांचा स्रोत आहे, तो किल्ले फोडणारा इंद्र.
यो धृषितो योऽवृतो यो अस्ति श्मश्रुषु श्रितः । विभूतद्युम्नश्च्यवनः पुरुष्टुतः क्रत्वा गौरिव शाकिनः
जो धाडसी, अजिंक्य, दाढीवाल्यांमध्ये स्थान मिळवणारा आहे; अनेक तेजाचा, चालणारा, बहुप्रशंसित, आपल्या इच्छेने, गायींमध्ये वळूसारखा.
क ईं वेद सुते सचा पिबन्तं कद्वयो दधे । अयं यः पुरो विभिनत्त्योजसा मन्दानः शिप्र्यन्धसः
तो कोण जाणतो, जो सोमरसासोबत पीतो, ज्याला दोन मातांनी स्थापन केले? हा, जो आपल्या सामर्थ्याने किल्ले फोडतो, आणि उसळत्या सोमरसात आनंद घेतो.
दाना मृगो न वारणः पुरुत्रा चरथं दधे । नकिष्ट्वा नि यमदा सुते गमो महाँश्चरस्योजसा
तू जसा एखादा वन्य प्राणी किंवा हत्ती, तसा अनेक ठिकाणी फिरतोस. सोमरसाच्या वेळी तुला कोणीही थांबवू शकत नाही; आपल्या मोठ्या बळाने तू मुक्तपणे वावरतोस.
य उग्रः सन्ननिष्टृत स्थिरो रणाय संस्कृतः । यदि स्तोतुर्मघवा शृणवद्धवं नेन्द्रो योषत्या गमत्
जो पराक्रमी, अजेय, स्थिर आणि युद्धासाठी तयार आहे, हे उदार देणारा, जर तू स्तोत्र ऐकलेस, तर इंद्राने स्त्रीकडे जाऊ नये.
सत्यमित्था वृषेदसि वृषजूतिर्नोऽवृतः । वृषा ह्युग्र शृण्विषे परावति वृषो अर्वावति श्रुतः
खरंच, तू वृषभासारखा आहेस, वृषभाची ताकद तुझ्यात आहे, तू कोणाच्याही अडथळ्याला न जुमानणारा आहेस. हे बलाढ्य, तू दूरवरचंही ऐकतोस आणि जवळपास प्रसिद्ध आहेस.
वृषणस्ते अभीशवो वृषा कशा हिरण्ययी । वृषा रथो मघवन्वृषणा हरी वृषा त्वं शतक्रतो
तुझे चाबूक बलवान आहेत, तुझी सोन्याची काठी बलवान आहे, तुझं रथ बलवान आहे, हे उदार, तुझे घोडे बलवान आहेत, आणि तू शतक्रतु, स्वतःही बलवान आहेस.
वृषा सोता सुनोतु ते वृषन्नृजीपिन्ना भर । वृषा दधन्वे वृषणं नदीष्वा तुभ्यं स्थातर्हरीणाम्
बलवान नद्या तुझ्यासाठी वाहू देत, बलवान तो सोमरस घेऊन येऊ दे. बलवानाने तुझ्यासाठी नद्यांमध्ये बळ ठेवले आहे, हे घोड्यांचा नायक.
एन्द्र याहि पीतये मधु शविष्ठ सोम्यम् । नायमच्छा मघवा शृणवद्गिरो ब्रह्मोक्था च सुक्रतुः
हे इंद्र, हे अत्यंत सामर्थ्यशाली, मधुर सोमरस पिण्यास ये. हे उदार, तू आमची गीते आणि स्तोत्रे ऐकण्यापासून वंचित होऊ नकोस, हे बुद्धिमान.
वहन्तु त्वा रथेष्ठामा हरयो रथयुजः । तिरश्चिदर्यं सवनानि वृत्रहन्नन्येषां या शतक्रतो
तुझे रथाला जोडलेले तांबडे घोडे, तुला रथावर बसवून घेऊन जाऊ देत. शत्रूंच्या मेळ्यांमधूनही, हे वृत्रहंता, हे शतक्रतु, ते तुला घेऊन जाऊ देत.
अस्माकमद्यान्तमं स्तोमं धिष्व महामह । अस्माकं ते सवना सन्तु शंतमा मदाय द्युक्ष सोमपाः
आज आमचे सर्वश्रेष्ठ स्तोत्र स्वीकार, हे महाबलाढ्य. आमच्या सोमरसाच्या यज्ञात तुझ्यासाठी आमची अर्पणं सर्वात प्रिय ठरू देत, हे दिव्य सोमरस पिणारा.
नहि षस्तव नो मम शास्त्रे अन्यस्य रण्यति । यो अस्मान्वीर आनयत्
कोणाच्याही स्तुतीला, किंवा माझ्या स्तोत्राला, या यज्ञात वरचढपणा नाही; ज्याने आम्हा वीरांना आणले.
इन्द्रश्चिद्घा तदब्रवीत्स्त्रिया अशास्यं मनः । उतो अह क्रतुं रघुम्
इंद्रानेही हेच सांगितले: स्त्रीचे मन विश्वासार्ह नसते. मी तिचा हेतू चंचलच आहे हे पाहिले आहे.
सप्ती चिद्घा मदच्युता मिथुना वहतो रथम् । एवेद्धूर्वृष्ण उत्तरा
जोडलेले दोन घोडे, मद्याने उन्मत्त, एकत्र रथ ओढतात—हे बलाढ्य, हेच खरे श्रेष्ठ आहेत.
अधः पश्यस्व मोपरि संतरां पादकौ हर । मा ते कशप्लकौ दृशन्स्त्री हि ब्रह्मा बभूविथ
खाली पाहा, वर नाही; पार जा, पाय उचल. त्या दोन लहान तळ्यांकडे पाहू नकोस—कारण तू ब्राह्मण असूनही स्त्री झाला आहेस.
एन्द्र याहि हरिभिरुप कण्वस्य सुष्टुतिम् । दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो
हे इंद्र, तुझ्या तांबड्या घोड्यांसह कण्वाच्या स्तुतीसाठी ये. त्या स्वर्गातील आज्ञेने, दिव्य निवासात ये, हे दिवस देणारा.
आ त्वा ग्रावा वदन्निह सोमी घोषेण यच्छतु । दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो
दगड मोठ्याने बोलून, सोमरसासाठी तुला इथे बोलावो. त्या स्वर्गातील आज्ञेने, दिव्य निवासात ये, हे दिवस देणारा.
अत्रा वि नेमिरेषामुरां न धूनुते वृकः । दिवो अमुष्य शासतो दिवं यय दिवावसो
इथे, त्यांचा रथाचा आडवा तुटत नाही, किंवा लांडगा त्यांना पांगवत नाही. त्या स्वर्गातील आज्ञेने, दिव्य निवासात ये, हे दिवस देणारा.