त्वं तमिन्द्र पर्वतं महामुरुं वज्रेण वज्रिन्पर्वशश्चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वं दधिषे केवलं सहः
हे इंद्र, वज्रधारी, तुझ्या वज्राने तू त्या मोठ्या आणि रुंद पर्वताला फोडलेस. तू अडवलेली पाणी सोडून दिलीस; तुझ्या संपूर्ण सामर्थ्याने सर्व जग स्थिर केलेस.
नू चित्सहोजा अमृतो नि तुन्दते होता यद्दूतो अभवद्विवस्वतः । वि साधिष्ठेभिः पथिभी रजो मम आ देवताता हविषा विवासति
आता, सामर्थ्याने जन्मलेला अमर, हलत नाही; जेव्हा तो विवस्वताचा पुरोहित आणि दूत झाला. तो देवांनी ठरवलेल्या मार्गांनी जातो, भक्तीने आहुती पसरवतो.
आ स्वमद्म युवमानो अजरस्तृष्वविष्यन्नतसेषु तिष्ठति । अत्यो न पृष्ठं प्रुषितस्य रोचते दिवो न सानु स्तनयन्नचिक्रदत्
तो तरुण आणि कधीही न म्हातारा, स्वतःकडे येतो, तहानलेला, अग्निशिखांमध्ये उभा राहतो. घोड्याच्या पाठीसारखा त्याचा ओलसरपणा चमकतो; पर्वताच्या शिखरावर गडगडणाऱ्या वादळासारखा तो आवाज करतो.
क्राणा रुद्रेभिर्वसुभिः पुरोहितो होता निषत्तो रयिषाळमर्त्यः । रथो न विक्ष्वृञ्जसान आयुषु व्यानुषग्वार्या देव ऋण्वति
तो रुद्र आणि वसुंसह प्रखर आहे, मनुष्यात धनासाठी बसलेला मुख्य पुरोहित आहे. रेसमधील रथासारखा, तो देव जीवनासाठी हवी असलेली सर्व सुखे आणतो.
वि वातजूतो अतसेषु तिष्ठते वृथा जुहूभिः सृण्या तुविष्वणिः । तृषु यदग्ने वनिनो वृषायसे कृष्णं त एम रुशदूर्मे अजर
वाऱ्याने चालवला गेलेला, तो अग्निशिखांमध्ये उभा राहतो, रिकाम्या समिधांनी, मोठा आवाज करतो. हे अग्ने, जेव्हा तू वनात वृषभासारखा तेजस्वी होतोस, तेव्हा काळी लोकर शुभ्र आणि चिरतरुण होते.
तपुर्जम्भो वन आ वातचोदितो यूथे न साह्वाँ अव वाति वंसगः । अभिव्रजन्नक्षितं पाजसा रज स्थातुश्चरथं भयते पतत्रिणः
गर्जणाऱ्या ज्वाळा, वाऱ्याने उडवल्या गेल्या, वनात पसरतात; कळपातील प्रमुखांसारख्या, त्या बांबू झाडे वाकवतात. पुढे जात, त्या सामर्थ्याने मार्गक्रमण करतात, आणि झाडावर बसलेल्या व उडणाऱ्या पक्ष्यांना घाबरवतात.
दधुष्ट्वा भृगवो मानुषेष्वा रयिं न चारुं सुहवं जनेभ्यः । होतारमग्ने अतिथिं वरेण्यं मित्रं न शेवं दिव्याय जन्मने
भृगूंनी तुला माणसांत स्थापन केले, जणू लोकांसाठी सुंदर आणि सहज बोलावता येणारे धन. पुरोहित म्हणून, हे अग्ने, आदरणीय पाहुणा आणि मित्र म्हणून, तू दिव्य जन्मासाठी मंगल आहेस.
होतारं सप्त जुह्वो यजिष्ठं यं वाघतो वृणते अध्वरेषु । अग्निं विश्वेषामरतिं वसूनां सपर्यामि प्रयसा यामि रत्नम्
सात समिधा सर्वश्रेष्ठ पुरोहित निवडतात, ज्याला यज्ञात उपासक पसंत करतात. अग्ने, सर्व वसूंना आनंद देणारा, मी भक्तीने तुझी पूजा करतो आणि धनाची इच्छा करतो.
अच्छिद्रा सूनो सहसो नो अद्य स्तोतृभ्यो मित्रमहः शर्म यच्छ । अग्ने गृणन्तमंहस उरुष्योर्जो नपात्पूर्भिरायसीभिः
हे सामर्थ्याच्या पुत्रा, आज आम्हा स्तुतिकर्त्यांसाठी अखंड, मैत्रीपूर्ण संरक्षण दे. अग्ने, स्तुतीने मुक्त, विशाल सामर्थ्याचा, हे तेजस्वी पुत्रा, आपल्या पूर्वजांसह आम्हाला सुरक्षित ठेव.
भवा वरूथं गृणते विभावो भवा मघवन्मघवद्भ्यः शर्म । उरुष्याग्ने अंहसो गृणन्तं प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात्
हे तेजस्वी, स्तुतिकर्त्यासाठी तू आश्रय बन. उदारांसाठी तूच खरी रक्षा कर. हे अग्ने, स्तुतिकर्त्याला संकटातून मोठ्या प्रमाणात वाचव; सकाळी, ज्ञानी देव विचाराने लवकर येवो.
वया इदग्ने अग्नयस्ते अन्ये त्वे विश्वे अमृता मादयन्ते । वैश्वानर नाभिरसि क्षितीनां स्थूणेव जनाँ उपमिद्ययन्थ
तुझ्यामुळे, हे अग्ने, इतर अग्नीही आनंदित होतात; सर्व अमर देव तुझ्यात आनंद मानतात. वैश्वानर, तू लोकांचा केंद्रबिंदू आहेस; खांबासारखा, तू जमातींमध्ये सन्मानित आहेस.
मूर्धा दिवो नाभिरग्निः पृथिव्या अथाभवदरती रोदस्योः । तं त्वा देवासोऽजनयन्त देवं वैश्वानर ज्योतिरिदार्याय
अग्नी हा आकाशाचा शिरोभाग, पृथ्वीचा केंद्रबिंदू आहे; त्यामुळे तो दोन्ही जगांचा आनंद झाला. देवांनी तुला, हे वैश्वानर, आर्यांसाठी दिव्य प्रकाश म्हणून निर्माण केले.
आ सूर्ये न रश्मयो ध्रुवासो वैश्वानरे दधिरेऽग्ना वसूनि । या पर्वतेष्वोषधीष्वप्सु या मानुषेष्वसि तस्य राजा
सूर्याच्या किरणांसारखे स्थिर, सर्व संपत्ती वैश्वानर अग्नीमध्ये ठेवलेल्या आहेत. ज्या पर्वतात, वनस्पतींमध्ये, पाण्यात आणि माणसांत आहेत, त्यांचा तो राजा आहे.
बृहती इव सूनवे रोदसी गिरो होता मनुष्यो न दक्षः । स्वर्वते सत्यशुष्माय पूर्वीर्वैश्वानराय नृतमाय यह्वीः
महान लोकांसारख्या, दोनही जगं पुत्रासाठी गातात; मानवी पुरोहित दक्षासारखा कुशल आहे. खरी शक्ती असलेल्या, ते वैश्वानर, श्रेष्ठ पुरुषासाठी प्राचीन स्तोत्रांनी गौरव करतात.
दिवश्चित्ते बृहतो जातवेदो वैश्वानर प्र रिरिचे महित्वम् । राजा कृष्टीनामसि मानुषीणां युधा देवेभ्यो वरिवश्चकर्थ
जातेवेद, वैश्वानर, तुझं मोठेपण स्वर्गातून सर्वत्र पसरलं आहे. तू माणसांचा राजा आहेस, आणि युद्धात देवांसाठी मार्ग तयार केलास.
प्र नू महित्वं वृषभस्य वोचं यं पूरवो वृत्रहणं सचन्ते । वैश्वानरो दस्युमग्निर्जघन्वाँ अधूनोत्काष्ठा अव शम्बरं भेत्
आता मी त्या वृषभाचं मोठेपण सांगतो, ज्याच्यामागे पुरु जातात, जो वृत्राचा संहार करणारा आहे. वैश्वानर अग्नीने शत्रूंना जिंकून जंगलं हलवली आणि शंबराचं बळकट घर फोडलं.
वैश्वानरो महिम्ना विश्वकृष्टिर्भरद्वाजेषु यजतो विभावा । शातवनेये शतिनीभिरग्निः पुरुणीथे जरते सूनृतावान्
वैश्वानर आपल्या मोठेपणाने सर्व लोकांत प्रकट होतो; भरद्वाजांच्या घरात, उपासकांत तो तेजाने चमकतो. शातवनयाच्या घरात, आपल्या तीक्ष्ण ज्वाळांनी, अग्नी अनेक ठिकाणी कीर्तीने वाढतो.
वह्निं यशसं विदथस्य केतुं सुप्राव्यं दूतं सद्योअर्थम् । द्विजन्मानं रयिमिव प्रशस्तं रातिं भरद्भृगवे मातरिश्वा
तेजस्वी अग्नी, सभेचा ध्वज, योग्य मार्ग दाखवणारा दूत, लगेच येणारा, द्विजन्मा, प्रसिद्ध संपत्ती, ही मातेरीश्वान भृगूंना दिलेली भेट आहे.
अस्य शासुरुभयासः सचन्ते हविष्मन्त उशिजो ये च मर्ताः । दिवश्चित्पूर्वो न्यसादि होतापृच्छ्यो विश्पतिर्विक्षु वेधाः
त्याच्याकडे राजे आणि प्रजे, यज्ञ करणारे, उशिज आणि माणसे सर्व येतात. स्वर्गातूनही तो पहिला होतार म्हणून स्थापित झाला, विचारला जाणारा, कुटुंबांचा स्वामी, सर्व लोकांत ज्ञानी.
तं नव्यसी हृद आ जायमानमस्मत्सुकीर्तिर्मधुजिह्वमश्याः । यमृत्विजो वृजने मानुषासः प्रयस्वन्त आयवो जीजनन्त
नव्या कीर्तीने आपण त्याच्याकडे जाऊ, जो आपल्या हृदयात जन्मतो, ज्याची जीभ मधुर आहे, ज्याचं यश आपलं आहे. यजमान, प्रयत्नशील लोकांनी त्याला लोकांत उत्साहाने निर्माण केलं.
उशिक्पावको वसुर्मानुषेषु वरेण्यो होताधायि विक्षु । दमूना गृहपतिर्दम आँ अग्निर्भुवद्रयिपती रयीणाम्
शुद्ध, तेजस्वी अग्नी, माणसांत धन देणारा, सर्वश्रेष्ठ होतार, जमातीत स्थापित झाला आहे. घराचा स्वामी, घरगुती देव, अग्नी धनवानांसाठी संपत्तीचा स्वामी होवो.
तं त्वा वयं पतिमग्ने रयीणां प्र शंसामो मतिभिर्गोतमासः । आशुं न वाजम्भरं मर्जयन्तः प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात्
अग्ने, संपत्तीचा स्वामी, आम्ही गोतम तुझं मनापासून स्तवन करतो. जलद ये, बक्षीस घेऊन ये, सकाळीच, बुद्धीने, दयाळू असो.
अस्मा इदु प्र तवसे तुराय प्रयो न हर्मि स्तोमं माहिनाय । ऋचीषमायाध्रिगव ओहमिन्द्राय ब्रह्माणि राततमा
त्याला, सामर्थ्यवान, बलवान, मी हे स्तोत्र अर्पण करतो, जणू काही भेट देतो, त्याच्या मोठेपणासाठी. प्रेरित अध्रिगवांनी इंद्रासाठी उत्तम स्तोत्रे गायली पाहिजेत.
अस्मा इदु प्रय इव प्र यंसि भराम्याङ्गूषं बाधे सुवृक्ति । इन्द्राय हृदा मनसा मनीषा प्रत्नाय पत्ये धियो मर्जयन्त
त्याच्यासाठी, जणू काही भेट, मी ही स्तुती आणतो, मोठ्या गाण्याने माझा आवाज उचलतो. इंद्रासाठी, हृदयाने, मनाने, विचाराने, प्राचीन स्वामीसाठी, आपली प्रार्थना सुंदर होवो.
अस्मा इदु त्यमुपमं स्वर्षां भराम्याङ्गूषमास्येन । मंहिष्ठमच्छोक्तिभिर्मतीनां सुवृक्तिभिः सूरिं वावृधध्यै
त्याच्यासाठी, मी ही सर्वश्रेष्ठ, तेजस्वी स्तुती तोंडाने अर्पण करतो. ज्ञानींच्या मोठ्या शब्दांनी, सुंदर स्तोत्रांनी, आपण उदाराचा गौरव करूया.
अस्मा इदु स्तोमं सं हिनोमि रथं न तष्टेव तत्सिनाय । गिरश्च गिर्वाहसे सुवृक्तीन्द्राय विश्वमिन्वं मेधिराय
त्याच्यासाठी, मी हे स्तोत्र जुळवतो, जणू काही रथकार रथ तयार करतो. गाण्याची आवड असलेल्या, तेजस्वी इंद्रासाठी, ज्ञानीसाठी, सर्वांनी ऐकावं असं गाणं.
अस्मा इदु सप्तिमिव श्रवस्येन्द्रायार्कं जुह्वा समञ्जे । वीरं दानौकसं वन्दध्यै पुरां गूर्तश्रवसं दर्माणम्
त्याच्यासाठी, जणू विजयी सैन्याप्रमाणे, मी इंद्रासाठी स्तोत्र उभं करतो. वीर, दानशूर, प्राचीन, कीर्तीने प्रसिद्ध, धर्मपालक याचा सन्मान करावा.
अस्मा इदु त्वष्टा तक्षद्वज्रं स्वपस्तमं स्वर्यं रणाय । वृत्रस्य चिद्विदद्येन मर्म तुजन्नीशानस्तुजता कियेधाः
त्याच्यासाठी, त्वष्ट्याने वज्र तयार केला, कौशल्यवान, कीर्ती आणि युद्धासाठी योग्य. त्याने त्यानेच वृत्राच्या मर्मावर वार केला, बलवान किल्ला आपल्या शस्त्राने फोडला.
अस्येदु मातुः सवनेषु सद्यो महः पितुं पपिवाञ्चार्वन्ना । मुषायद्विष्णुः पचतं सहीयान्विध्यद्वराहं तिरो अद्रिमस्ता
आईच्या आग्रहावर, त्याने लगेच वडिलांची शक्ती प्याली. जलद, विष्णूने मदत केली, अधिक बलवानाने यज्ञपदार्थ शिजवला, आणि पर्वत लपवणाऱ्या वराहाला भेदलं.
अस्मा इदु ग्नाश्चिद्देवपत्नीरिन्द्रायार्कमहिहत्य ऊवुः । परि द्यावापृथिवी जभ्र उर्वी नास्य ते महिमानं परि ष्टः
त्याच्यासाठी, अगदी देवपत्नींनीही, इंद्राच्या महान कार्यानंतर, स्तोत्र गायले. विशाल आकाश आणि पृथ्वी त्याला सामावून घेतात, पण त्याचं मोठेपण कुणी धरू शकत नाही.