मा नो अस्मिन्मघवन्पृत्स्वंहसि नहि ते अन्तः शवसः परीणशे । अक्रन्दयो नद्यो रोरुवद्वना कथा न क्षोणीर्भियसा समारत
हे दानशूर इंद्रा, या स्पर्धेत आम्हाला सोडू नकोस; तुझ्या सामर्थ्याला काहीच सीमा नाही. नद्या मोठ्याने गर्जतात, जंगलात आवाज होतो; जणू पृथ्वी भीतीने एकत्र आली आहे.
अर्चा शक्राय शाकिने शचीवते शृण्वन्तमिन्द्रं महयन्नभि ष्टुहि । यो धृष्णुना शवसा रोदसी उभे वृषा वृषत्वा वृषभो न्यृञ्जते
शक्र, बलशाली, सामर्थ्यशाली इंद्राची स्तुती कर, त्याला गाण्याने मोठेपण दे. जो धाडस आणि सामर्थ्याने, वृषभासारखा, दोन्ही जगांना वश करतो, तो वीर आपला रथ जुंपतो.
अर्चा दिवे बृहते शूष्यं वचः स्वक्षत्रं यस्य धृषतो धृषन्मनः । बृहच्छ्रवा असुरो बर्हणा कृतः पुरो हरिभ्यां वृषभो रथो हि षः
महान आकाशासाठी जोरदार स्वरात गा, ज्याचे सामर्थ्य त्याचे स्वतःचे आहे, ज्याचे मन धाडसी आहे. तो प्रसिद्ध असुर, उंचावलेला, किल्ले उभारतो; वृषभ आपल्या दोन हरिणांसह रथ चालवतो.
त्वं दिवो बृहतः सानु कोपयोऽव त्मना धृषता शम्बरं भिनत् । यन्मायिनो व्रन्दिनो मन्दिना धृषच्छितां गभस्तिमशनिं पृतन्यसि
तू, आकाशाच्या शिखराला हलवतोस; आपल्या धाडसाने शंबराचा नाश केलास. जेव्हा आनंदाने, धाडसाने, तू त्या कपटी, शत्रू, निंदकावर वीज फेकलीस.
नि यद्वृणक्षि श्वसनस्य मूर्धनि शुष्णस्य चिद्व्रन्दिनो रोरुवद्वना । प्राचीनेन मनसा बर्हणावता यदद्या चित्कृणवः कस्त्वा परि
जेव्हा तू वाऱ्याच्या डोक्यावर प्रहार करतोस, तेव्हा गर्जणाऱ्या, शत्रू शुष्णाच्या जंगलातही आवाज होतो. प्राचीन मनाने, उंचावलेल्या भावनेने, आजही तू काय करतोस? तुझ्या तोडीचा कोण आहे?
त्वमाविथ नर्यं तुर्वशं यदुं त्वं तुर्वीतिं वय्यं शतक्रतो । त्वं रथमेतशं कृत्व्ये धने त्वं पुरो नवतिं दम्भयो नव
तू तुर्वश आणि यदु या श्रेष्ठांना मदत केलीस; शतक्रीता, तू तुर्विती आणि वय्यालाही मदत केलीस. तू एतशाला स्पर्धेसाठी रथ दिलास; नव्वद आणि नऊ किल्ल्यांचा नाश केलास.
स घा राजा सत्पतिः शूशुवज्जनो रातहव्यः प्रति यः शासमिन्वति । उक्था वा यो अभिगृणाति राधसा दानुरस्मा उपरा पिन्वते दिवः
तोच खरा राजा, सत्पती, तेजस्वी, जो बोलावल्यावर यज्ञ स्वीकारतो आणि प्रार्थना ऐकतो. किंवा जो त्याची स्तुती करतो, त्याला धन मिळावे म्हणून, त्याच्यासाठी आकाशातून धनाची वर्षा होते.
असमं क्षत्रमसमा मनीषा प्र सोमपा अपसा सन्तु नेमे । ये त इन्द्र ददुषो वर्धयन्ति महि क्षत्रं स्थविरं वृष्ण्यं च
त्याचे सामर्थ्य अतुलनीय आहे, त्याचा विचारही अद्वितीय आहे; हे सोमपान करणारे, सहाय्य करणारे असोत. हे इंद्रा, जे तुझे सहाय्य करतात, ते तुझे महान आणि जुने सामर्थ्य वाढवतात.
तुभ्येदेते बहुला अद्रिदुग्धाश्चमूषदश्चमसा इन्द्रपानाः । व्यश्नुहि तर्पया काममेषामथा मनो वसुदेयाय कृष्व
हे इन्द्रा, तुझ्यासाठी पर्वतातून काढलेले हे दुधाने भरलेले अनेक प्याले आहेत; हे प्याले पिऊन तुझी इच्छा पूर्ण कर, आणि मग आमच्यावर संपत्तीचा वर्षाव करण्याकडे तुझे मन वळव.
अपामतिष्ठद्धरुणह्वरं तमोऽन्तर्वृत्रस्य जठरेषु पर्वतः । अभीमिन्द्रो नद्यो वव्रिणा हिता विश्वा अनुष्ठाः प्रवणेषु जिघ्नते
पर्वत अंधाराच्या खोल भागात, वृत्राच्या पोटात उभा होता; इन्द्राने आपल्या सामर्थ्याने नद्या फोडल्या आणि सर्व प्रवाह खाली वाहू लागले.
स शेवृधमधि धा द्युम्नमस्मे महि क्षत्रं जनाषाळिन्द्र तव्यम् । रक्षा च नो मघोनः पाहि सूरीन्राये च नः स्वपत्या इषे धाः
इन्द्रा, तुझा कृपादृष्टी आमच्यावर असू दे, आम्हाला मोठे बळ आणि सामर्थ्य दे, आम्हाला वाचव, उदार असलेल्या, आमच्या नेत्यांचे रक्षण कर, आणि आम्हाला संपत्ती व स्वामित्व दे.
दिवश्चिदस्य वरिमा वि पप्रथ इन्द्रं न मह्ना पृथिवी चन प्रति । भीमस्तुविष्माञ्चर्षणिभ्य आतपः शिशीते वज्रं तेजसे न वंसगः
स्वर्गाचे विशालपणही त्याच्या महिमेने व्यापले आहे; पृथ्वीही इन्द्राच्या सामर्थ्याशी जुळू शकत नाही. त्याचे तेज लोकांमध्ये प्रखरतेने चमकते, आणि त्याचा वज्र जणू जळत्या काडीप्रमाणे चमकतो.
सो अर्णवो न नद्यः समुद्रियः प्रति गृभ्णाति विश्रिता वरीमभिः । इन्द्रः सोमस्य पीतये वृषायते सनात्स युध्म ओजसा पनस्यते
तो समुद्रासारख्या नद्यांना आपल्या सामर्थ्याने पकडतो; सोमपानासाठी उत्सुक असलेला इन्द्र बळवान होतो, आणि आपल्या वीरशक्तीने त्याचे सामर्थ्य सर्वत्र गाजते.
त्वं तमिन्द्र पर्वतं न भोजसे महो नृम्णस्य धर्मणामिरज्यसि । प्र वीर्येण देवताति चेकिते विश्वस्मा उग्रः कर्मणे पुरोहितः
इन्द्रा, तू पर्वताचा उपभोग घेतोस; तुझ्या महानतेच्या नियमाने तू अढळ आहेस. तुझ्या शौर्याने देवांमध्ये तुझे स्थान मोठे आहे; सर्व कर्मांत तूच पुढे आहेस.
स इद्वने नमस्युभिर्वचस्यते चारु जनेषु प्रब्रुवाण इन्द्रियम् । वृषा छन्दुर्भवति हर्यतो वृषा क्षेमेण धेनां मघवा यदिन्वति
ज्यांनी त्याचा सन्मान केला, त्या लोकांमध्ये तो वंदिला जातो, आणि त्याचे सामर्थ्य सर्वत्र सांगितले जाते. तो वृषभ तेजस्वी होतो, पिंगट असलेला बळवान होतो; मगवान संपत्तीने गायी देतो.
स इन्महानि समिथानि मज्मना कृणोति युध्म ओजसा जनेभ्यः । अधा चन श्रद्दधति त्विषीमत इन्द्राय वज्रं निघनिघ्नते वधम्
तो युद्धात मोठी आणि पराक्रमी कामे करतो, आपल्या वीरशक्तीने लोकांना सामर्थ्य देतो. म्हणूनच धाडसी लोकही इन्द्राच्या वज्रावर विश्वास ठेवतात, जो शत्रूंचा नाश करतो.
स हि श्रवस्युः सदनानि कृत्रिमा क्ष्मया वृधान ओजसा विनाशयन् । ज्योतींषि कृण्वन्नवृकाणि यज्यवेऽव सुक्रतुः सर्तवा अपः सृजत्
तो कीर्तीमान आपल्या सामर्थ्याने बांधलेली घरे उद्ध्वस्त करतो, पृथ्वीचे सामर्थ्य वाढवतो. उपासनेसाठी प्रकाश निर्माण करतो, कुशल आणि युक्तिवान असलेला, पाण्यांना मार्ग मोकळा करतो.
दानाय मनः सोमपावन्नस्तु तेऽर्वाञ्चा हरी वन्दनश्रुदा कृधि । यमिष्ठासः सारथयो य इन्द्र ते न त्वा केता आ दभ्नुवन्ति भूर्णयः
हे सोमपान करणाऱ्या, तुझे मन नेहमी दान देण्याकडे वळू दे; तुझे घोडे, जे स्तुती ऐकतात, आमच्याजवळ येऊ देत. तुझे सारथी सर्वांत प्रिय आहेत, इन्द्रा, तुझ्या चिन्हांना कोणीही थांबवू शकत नाही.
अप्रक्षितं वसु बिभर्षि हस्तयोरषाळ्हं सहस्तन्वि श्रुतो दधे । आवृतासोऽवतासो न कर्तृभिस्तनूषु ते क्रतव इन्द्र भूरयः
तू आपल्या हातात मोजता न येणारे धन धरतोस; प्रसिद्ध असलेल्याने ते तुझ्या मजबूत देहावर ठेवले आहे. तुझ्या कृत्यांनी झाकलेले आणि सुरक्षित असलेले, इन्द्रा, तुझ्या अंगात असंख्य शक्ती आहेत.
एष प्र पूर्वीरव तस्य चम्रिषोऽत्यो न योषामुदयंस्त भुर्वणिः । दक्षं महे पाययते हिरण्ययं रथमावृत्या हरियोगमृभ्वसम्
हा तेजस्वी, स्त्रियांमध्ये वेगवान घोड्यासारखा, उगवतो; तो मोठ्यांना कौशल्य देतो, आणि सोन्याच्या रथावर, पिंगट घोड्यांसह, ऋभूंसोबत फिरतो.
तं गूर्तयो नेमन्निषः परीणसः समुद्रं न संचरणे सनिष्यवः । पतिं दक्षस्य विदथस्य नू सहो गिरिं न वेना अधि रोह तेजसा
त्याची स्तुती गाणी चाकांसारखी फिरतात, जशी नद्या समुद्राकडे वाहतात; कौशल्य आणि सभेचा स्वामी म्हणून, तो आपल्या सामर्थ्याने पर्वतावर तेजाने चढतो.
स तुर्वणिर्महाँ अरेणु पौंस्ये गिरेर्भृष्टिर्न भ्राजते तुजा शवः । येन शुष्णं मायिनमायसो मदे दुध्र आभूषु रामयन्नि दामनि
तो तुर्वण धुळीत आणि पराक्रमात मोठा तेज दाखवतो; त्याची शक्ती पर्वताच्या वीजेसारखी चमकते. त्याच्या आनंदाने त्याने मायावी शुष्णाचा पराभव केला आणि शत्रूंना आनंद दिला.
देवी यदि तविषी त्वावृधोतय इन्द्रं सिषक्त्युषसं न सूर्यः । यो धृष्णुना शवसा बाधते तम इयर्ति रेणुं बृहदर्हरिष्वणिः
दैवी शक्ती जागी झाली की, ती इन्द्राला जशी उषा सूर्याला प्रवृत्त करते तशी पुढे नेते. तो धाडसी बळाने अंधार दूर करतो, धूळ उडवतो, आणि मोठ्या गर्जनेसह पुढे जातो.
वि यत्तिरो धरुणमच्युतं रजोऽतिष्ठिपो दिव आतासु बर्हणा । स्वर्मीळ्हे यन्मद इन्द्र हर्ष्याहन्वृत्रं निरपामौब्जो अर्णवम्
जेव्हा तू आकाशाचा मजबूत आधार पसरवतोस, तेव्हा तू आपल्या सामर्थ्याने वर उभा राहतोस, इन्द्रा. सोमपानाच्या आनंदात तू प्रसन्न होतोस, आणि वृत्राचा नाश करून पाणी व समुद्र सोडवतोस.
त्वं दिवो धरुणं धिष ओजसा पृथिव्या इन्द्र सदनेषु माहिनः । त्वं सुतस्य मदे अरिणा अपो वि वृत्रस्य समया पाष्यारुजः
इन्द्रा, तू आपल्या सामर्थ्याने आकाशाचा आधार निर्माण केलास, आणि आपल्या महानतेने पृथ्वीची वस्ती घडवलीस. सोमपानाच्या आनंदात तू वृत्राच्या बंधनांना तोडलेस आणि पाणी सोडवलेस.
प्र मंहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिं भरे । अपामिव प्रवणे यस्य दुर्धरं राधो विश्वायु शवसे अपावृतम्
मी माझा विचार सर्वात महान, मोठ्या संपत्तीच्या स्वामी, खऱ्या सामर्थ्याने प्रसिद्ध असलेल्या याच्याकडे अर्पण करतो. जसा प्रवाहातले पाणी सर्वांसाठी खुले असते, तशी त्याची कठीण देणगी सर्वांना मिळू शकते, त्याचे सामर्थ्य उघडे आहे.
अध ते विश्वमनु हासदिष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत्पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः
मग, हे सर्वव्यापी, तुझ्या आज्ञेने सर्व लोक आनंदित होतात; जणू काही आहुतीसाठी वाहणाऱ्या पाण्यासारखी, जल खाली वाहतात. जेव्हा पर्वतावर इंद्राचा सुवर्ण वज्र रोखला गेला नाही, तेव्हा तो आनंद देणारा ठरतो.
अस्मै भीमाय नमसा समध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियं ज्योतिरकारि हरितो नायसे
त्या भयानक शक्तीला आम्ही नम्रतेने यज्ञात वंदन करतो, जशी तेजस्वी उषा सेवेसाठी प्रकाश आणते. ज्याची कीर्ती इंद्रासारखी आहे, ज्याच्या सामर्थ्याने गौरवासाठी तेज निर्माण झाले, आणि जे वेगवानांना मार्गदर्शित करते.
इमे त इन्द्र ते वयं पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वदन्यो गिर्वणो गिरः सघत्क्षोणीरिव प्रति नो हर्य तद्वचः
हे इंद्र, आम्हीच ते, जे तुझ्यावर विश्वास ठेवून, सामर्थ्याने वागत आहोत आणि सर्वत्र गौरवले जातो. तुझ्याशिवाय दुसरा कोणीही आमच्या शब्दांना एकत्र करू शकत नाही; जशी पृथ्वी जोडली जाते, तशीच आमची वाणी तू स्वीकार.
भूरि त इन्द्र वीर्यं तव स्मस्यस्य स्तोतुर्मघवन्काममा पृण । अनु ते द्यौर्बृहती वीर्यं मम इयं च ते पृथिवी नेम ओजसे
हे इंद्र, तुझे पराक्रम खूप मोठे आहेत; आम्ही तुझेच आहोत, हे उदार. स्तुती करणाऱ्याची इच्छा तू पूर्ण कर. विशाल आकाश तुझ्या सामर्थ्याचे अनुसरण करते, आणि ही पृथ्वीही तुझ्या बळासाठी सज्ज आहे.