येन सिन्धुं महीरपो रथाँ इव प्रचोदयः । पन्थामृतस्य यातवे तमीमहे
त्याच्यामुळेच तू मोठ्या नद्या रथासारख्या प्रवाहित केल्यास, हे इंद्र; सत्याच्या मार्गावर चालण्यासाठी आम्ही तुला शोधतो.
इमं स्तोममभिष्टये घृतं न पूतमद्रिवः । येना नु सद्य ओजसा ववक्षिथ
ही स्तुती तुझ्या कृपेकरता आहे, जशी शुद्ध तूप वाहते, हे वज्रधारी; ज्यामुळे तू लगेचच सामर्थ्य वाढवलंस.
इमं जुषस्व गिर्वणः समुद्र इव पिन्वते । इन्द्र विश्वाभिरूतिभिर्ववक्षिथ
ही स्तुती, ओ गाण्याला आवडणाऱ्या, समुद्रासारखी वाहते, ती स्वीकार. हे इंद्र, तुझ्या सर्व मदतीने तू सामर्थ्यात वाढला आहेस.
यो नो देवः परावतः सखित्वनाय मामहे । दिवो न वृष्टिं प्रथयन्ववक्षिथ
तो देव, ज्याला आम्ही मैत्रीसाठी दूरवरून हाक मारली, त्याने आकाशातून पाऊस पाडला, आणि तू सामर्थ्यात वाढला आहेस.
ववक्षुरस्य केतवो उत वज्रो गभस्त्योः । यत्सूर्यो न रोदसी अवर्धयत्
त्याच्या किरणांनी आणि हातातील वज्राने सामर्थ्य वाढलं; सूर्याप्रमाणे त्याने हे दोन विश्व विस्तारलं.
यदि प्रवृद्ध सत्पते सहस्रं महिषाँ अघः । आदित्त इन्द्रियं महि प्र वावृधे
जेव्हा, हे सत्पती, हजार महिषे वाढले, तेव्हा तुझं मोठं सामर्थ्य, हे इंद्र, खरोखरच वाढलं.
इन्द्रः सूर्यस्य रश्मिभिर्न्यर्शसानमोषति । अग्निर्वनेव सासहिः प्र वावृधे
इंद्राने सूर्याच्या किरणांनी शत्रूंना नष्ट केलं; अग्नीने जसं जंगलातली आग वाढते, तसं त्याचं सामर्थ्य वाढलं.
इयं त ऋत्वियावती धीतिरेति नवीयसी । सपर्यन्ती पुरुप्रिया मिमीत इत्
ही ऋतूंनी युक्त अशी स्तुती नवीने येते; पूजन करणारी, सर्वांना प्रिय, ती स्तुती वाढवत राहते.
गर्भो यज्ञस्य देवयुः क्रतुं पुनीत आनुषक् । स्तोमैरिन्द्रस्य वावृधे मिमीत इत्
यज्ञाचा गर्भ, दैवी, नेहमीच इच्छेला शुद्ध करतो; स्तुतींनी इंद्राचं गौरव वाढतं.
सनिर्मित्रस्य पप्रथ इन्द्रः सोमस्य पीतये । प्राची वाशीव सुन्वते मिमीत इत्
इंद्र, मित्रांशिवाय, सोमपानासाठी विस्तारला आहे; जसा कारागीर सोमपेषकासाठी पूर्व दिशेला जागा मोजतो.
यं विप्रा उक्थवाहसोऽभिप्रमन्दुरायवः । घृतं न पिप्य आसन्यृतस्य यत्
ज्याला ज्ञानी, स्तुती वाहणारे, वेगवान लोक आनंदित करतात; जसं तूप वाहतं, तसं ते सत्य असलेल्या ठिकाणी वाहतात.
उत स्वराजे अदिति स्तोममिन्द्राय जीजनत् । पुरुप्रशस्तमूतय ऋतस्य यत्
आणि अदिती, सूर्याची स्वामिनी, इंद्रासाठी स्तुती निर्माण करते; जिथे सत्य आहे, तिथे अनेक स्तुत्य मदती मिळतात.
अभि वह्नय ऊतयेऽनूषत प्रशस्तये । न देव विव्रता हरी ऋतस्य यत्
आग्नीसाठी मदतीसाठी आणि स्तुतीसाठी लोकांनी हाक दिली; सत्याचे दिव्य अश्व कधीच वळत नाहीत.
यत्सोममिन्द्र विष्णवि यद्वा घ त्रित आप्त्ये । यद्वा मरुत्सु मन्दसे समिन्दुभिः
हे इंद्रा, तू विष्णूंसोबत सोमपान केलेस, किंवा त्रित आप्त्याबरोबर, किंवा आनंदात मरुतांसह सोमरस घेतलास—
यद्वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन्दसे । अस्माकमित्सुते रणा समिन्दुभिः
किंवा, शक्रा, जेव्हा तू दूरच्या समुद्रावर आनंद मानलास, त्या वेळी तू आमच्या लढाईत आमचा सोबती हो सोमरसासह.
यद्वासि सुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि समिन्दुभिः
किंवा, बलवाना, जेव्हा तू सोम पिळणाऱ्या यजमानाचा आधार असतोस, हे सत्पती, किंवा त्याच्या स्तोत्रात आनंद घेतोस सोमरसासह—
देवंदेवं वोऽवस इन्द्रमिन्द्रं गृणीषणि । अधा यज्ञाय तुर्वणे व्यानशुः
प्रत्येक देवतेसाठी, मदतीसाठी इंद्रासाठी मी गाणे गाईन; मग त्यांनी तुर्वणासाठी यज्ञ सिद्ध केला.
यज्ञेभिर्यज्ञवाहसं सोमेभिः सोमपातमम् । होत्राभिरिन्द्रं वावृधुर्व्यानशुः
यज्ञांनी यज्ञवाहक, सोमांनी सोमपान करणारा, अशा प्रकारे त्यांनी इंद्राचे मोठेपण वाढवले आणि यज्ञ अर्पण केले.
महीरस्य प्रणीतयः पूर्वीरुत प्रशस्तयः । विश्वा वसूनि दाशुषे व्यानशुः
त्याचे मार्गदर्शन महान आहे, त्याच्या स्तुतीही असंख्य आहेत; भक्ताला सर्व संपत्ती त्यांनी दिल्या.
इन्द्रं वृत्राय हन्तवे देवासो दधिरे पुरः । इन्द्रं वाणीरनूषता समोजसे
वृत्राचा वध करण्यासाठी देवांनी इंद्राला पुढे ठेवले; गायकांनी बळासाठी इंद्राला हाक दिली.
महान्तं महिना वयं स्तोमेभिर्हवनश्रुतम् । अर्कैरभि प्र णोनुमः समोजसे
आम्ही स्तोत्रांनी त्या महान, कीर्तीमान आणि आर्जवाने ऐकणाऱ्या देवाचे गुणगान करतो, बळासाठी गाणी गातो.
न यं विविक्तो रोदसी नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । अमादिदस्य तित्विषे समोजसः
स्वर्ग आणि पृथ्वी वेगळी असली, किंवा आकाश असले तरी, वज्रधारीच्या प्रचंड शक्तीला कोणीही थांबवू शकत नाही.
यदिन्द्र पृतनाज्ये देवास्त्वा दधिरे पुरः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः
हे इंद्रा, जेव्हा देवांनी युद्धात तुला पुढे ठेवले, तेव्हा तुझे दोन सुंदर अश्व तुला पुढे घेऊन गेले.
यदा वृत्रं नदीवृतं शवसा वज्रिन्नवधीः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः
हे वज्रधारी, जेव्हा तू नदीसारख्या अडथळा असलेल्या वृत्राचा वध केला, तेव्हा तुझे दोन सुंदर अश्व तुला पुढे घेऊन गेले.
यदा ते विष्णुरोजसा त्रीणि पदा विचक्रमे । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः
जेव्हा विष्णूने आपल्या सामर्थ्याने तुझ्यासाठी तीन पावले टाकली, तेव्हा तुझे दोन सुंदर अश्व तुला पुढे घेऊन गेले.
यदा ते हर्यता हरी वावृधाते दिवेदिवे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे
जेव्हा तुझे दोन सुंदर अश्व दिवसेंदिवस तुझ्यासाठी बळकट झाले, तेव्हा सर्व जग तुझ्या अधीन झाले.
यदा ते मारुतीर्विशस्तुभ्यमिन्द्र नियेमिरे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे
जेव्हा मारुतांची सेना तुझ्यासाठी जुंपली गेली, इंद्रा, तेव्हा सर्व जग तुझ्या अधीन झाले.
यदा सूर्यममुं दिवि शुक्रं ज्योतिरधारयः । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे
जेव्हा तू आकाशात तेजस्वी सूर्याला प्रकाश म्हणून स्थापन केलेस, तेव्हा सर्व जग तुझ्या अधीन झाले.
इमां त इन्द्र सुष्टुतिं विप्र इयर्ति धीतिभिः । जामिं पदेव पिप्रतीं प्राध्वरे
ही सुंदर स्तुती, हे इंद्रा, ज्ञानी पुरुष आपल्या विचारांनी तुझ्यासाठी उचलतो, जणू आप्त नात्यात यज्ञात कृपा मागतो.
यदस्य धामनि प्रिये समीचीनासो अस्वरन् । नाभा यज्ञस्य दोहना प्राध्वरे
जेव्हा त्याच्या प्रिय निवासस्थानी, त्यांनी एकत्रितपणे त्याच्यासाठी गाणे गायले, यज्ञाच्या मध्यभागी, जिथे दुध देणाऱ्या गायी असतात.