ह्रदं न हि त्वा न्यृषन्त्यूर्मयो ब्रह्माणीन्द्र तव यानि वर्धना । त्वष्टा चित्ते युज्यं वावृधे शवस्ततक्ष वज्रमभिभूत्योजसम्
लाटा जणू खोल तळ्यात पोहोचू शकत नाहीत, तसेच, इंद्रा, तुझ्या स्तुत्यांनीच तुझे सामर्थ्य वाढते. तवष्ट्याने देखील कौशल्याने तुझे सामर्थ्य वाढवले; त्याने प्रचंड शक्तीचा वज्र तयार केला.
जघन्वाँ उ हरिभिः सम्भृतक्रतविन्द्र वृत्रं मनुषे गातुयन्नपः । अयच्छथा बाह्वोर्वज्रमायसमधारयो दिव्या सूर्यं दृशे
तू तुझ्या हरिवरांनी वृत्राचा वध केला, मानवांसाठी वाट मोकळी केली, जलांना मुक्त केले. तुझ्या हातातून लोखंडाचा वज्र दिलास आणि सूर्याला आकाशात धरलेस.
बृहत्स्वश्चन्द्रममवद्यदुक्थ्यमकृण्वत भियसा रोहणं दिवः । यन्मानुषप्रधना इन्द्रमूतयः स्वर्नृषाचो मरुतोऽमदन्ननु
भयामुळे त्यांनी मोठे, तेजस्वी, स्तुत्य स्तोत्र तयार केले, जणू स्वर्गाच्या शिखरावर चढत आहेत. जेव्हा मरुतगण गाण्यांत आनंद मानत, तेव्हा ते इंद्रासोबत हर्षित झाले.
द्यौश्चिदस्यामवाँ अहेः स्वनादयोयवीद्भियसा वज्र इन्द्र ते । वृत्रस्य यद्बद्बधानस्य रोदसी मदे सुतस्य शवसाभिनच्छिरः
स्वतःच्या वज्राच्या गडगडाटाने, इंद्रा, आकाशही भीतीने थरथरले. जेव्हा तू सोमाच्या बळाने, बांधलेल्या वृत्राचे डोके फोडलेस.
यदिन्न्विन्द्र पृथिवी दशभुजिरहानि विश्वा ततनन्त कृष्टयः । अत्राह ते मघवन्विश्रुतं सहो द्यामनु शवसा बर्हणा भुवत्
जेव्हा, इंद्रा, पृथ्वी दहा भुजांनी आणि सर्व लोकांनी पसरली, तेव्हा, हे उदार, तुझे प्रसिद्ध सामर्थ्य प्रकट झाले आणि तुझे बळ आकाशापर्यंत पोहोचले.
त्वमस्य पारे रजसो व्योमनः स्वभूत्योजा अवसे धृषन्मनः । चकृषे भूमिं प्रतिमानमोजसोऽपः स्वः परिभूरेष्या दिवम्
तू स्वतःच्या सामर्थ्याने आणि धैर्याने, आकाशाच्या आणि नभाच्या टोकापर्यंत पोहोचलास. तू पृथ्वीला आपल्या शक्तीचे प्रमाण केलेस; जल, सूर्य व्यापलेस आणि स्वर्ग गाठलास.
त्वं भुवः प्रतिमानं पृथिव्या ऋष्ववीरस्य बृहतः पतिर्भूः । विश्वमाप्रा अन्तरिक्षं महित्वा सत्यमद्धा नकिरन्यस्त्वावान्
तू पृथ्वीचे प्रमाण आहेस, उंच, बलवान जगाचा स्वामी आहेस. आपल्या महानतेने सर्व अंतरिक्ष व्यापलेस; खरोखर, तुझ्यासारखा दुसरा कोणी नाही.
न यस्य द्यावापृथिवी अनु व्यचो न सिन्धवो रजसो अन्तमानशुः । नोत स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यत एको अन्यच्चकृषे विश्वमानुषक्
ज्याची मर्यादा ना आकाश ना पृथ्वी गाठू शकतात, ना नद्या त्याच्या सामर्थ्याचा शेवट पाहू शकतात; ना त्याच्या आनंदात, युद्धात प्रवाह त्याला तोंड देऊ शकतात—तो एकटाच सर्व मानवांत सर्व काही साध्य करतो.
आर्चन्नत्र मरुतः सस्मिन्नाजौ विश्वे देवासो अमदन्ननु त्वा । वृत्रस्य यद्भृष्टिमता वधेन नि त्वमिन्द्र प्रत्यानं जघन्थ
त्या युद्धात येथे मरुतगणांनी जयघोष केला; सर्व देवांनी तुझ्यासोबत आनंद मानला, जेव्हा, प्रखर शस्त्राने, तू, इंद्रा, वृत्राचा मागचा भाग नष्ट केलास.
न्यू षु वाचं प्र महे भरामहे गिर इन्द्राय सदने विवस्वतः । नू चिद्धि रत्नं ससतामिवाविदन्न दुष्टुतिर्द्रविणोदेषु शस्यते
आता आपण मोठ्यांसाठी वाणी उचलू, सूर्याच्या घरात इंद्रासाठी गाणी गाऊ. कारण आजही, जणू शोधणाऱ्यांना रत्न सापडते; जे स्तुतीस पात्र नाहीत, त्यांची दात्यांमध्ये स्तुती होत नाही.
दुरो अश्वस्य दुर इन्द्र गोरसि दुरो यवस्य वसुन इनस्पतिः । शिक्षानरः प्रदिवो अकामकर्शनः सखा सखिभ्यस्तमिदं गृणीमसि
घोडा दूर आहे, इंद्रा, गायही दूर आहे; यवही दूर आहे, धनाचा स्वामी. हे माणसांनो, हे लक्षात ठेवा: जो मित्र काहीच नको, तोच खऱ्या अर्थाने आपल्यासोबत असतो, आणि आम्ही मित्रांसह त्याची स्तुती करतो.
शचीव इन्द्र पुरुकृद्द्युमत्तम तवेदिदमभितश्चेकिते वसु । अतः संगृभ्याभिभूत आ भर मा त्वायतो जरितुः काममूनयीः
इंद्रा, तू अनेक कृत्य करणारा आणि तेजस्वी आहेस, तुझे धन सर्व बाजूंनी जपले जाते. म्हणून ते एकत्र करून, विजय मिळवून, आमच्याकडे आण. गायकाची इच्छा तुझ्यामुळे अपूर्ण राहू नये.
एभिर्द्युभिः सुमना एभिरिन्दुभिर्निरुन्धानो अमतिं गोभिरश्विना । इन्द्रेण दस्युं दरयन्त इन्दुभिर्युतद्वेषसः समिषा रभेमहि
या तेजस्वी देवांबरोबर, या सोमरसाच्या थेंबांसह, चांगल्या मनाने, गायी आणि घोड्यांच्या मदतीने, आम्ही मूर्खपणा दूर ठेवतो. इंद्रासह, या सोमरसाच्या थेंबांनी आम्ही शत्रूंचा नाश करू; आणि द्वेष न ठेवता, आम्ही सर्व मिळून बक्षीस मिळवू.
समिन्द्र राया समिषा रभेमहि सं वाजेभिः पुरुश्चन्द्रैरभिद्युभिः । सं देव्या प्रमत्या वीरशुष्मया गोअग्रयाश्वावत्या रभेमहि
इंद्रासोबत, संपत्तीच्या साथीनं, आम्ही बक्षीस मिळवू. पुढे चालणाऱ्या, तेजस्वी घोड्यांसोबत, विजय मिळवू. देवीच्या, बलशाली, वीरशक्तीच्या, गायींनी आणि घोड्यांनी समृद्ध अशा सोबतीनं आम्ही बक्षीस मिळवू.
ते त्वा मदा अमदन्तानि वृष्ण्या ते सोमासो वृत्रहत्येषु सत्पते । यत्कारवे दश वृत्राण्यप्रति बर्हिष्मते नि सहस्राणि बर्हयः
हे बलवान इंद्रा, ते मद, ती शक्ती तुला आनंद देतात; सोमरसाने, तू वृत्राचा नाश केला. जेव्हा कारवासाठी तू दहा वृत्रांचा पराभव केला, तेव्हा गवतावर बसणाऱ्यासाठी हजारो शत्रूंचा नाश केला.
युधा युधमुप घेदेषि धृष्णुया पुरा पुरं समिदं हंस्योजसा । नम्या यदिन्द्र सख्या परावति निबर्हयो नमुचिं नाम मायिनम्
लढाईसाठी तू धाडसाने पुढे जातोस; पूर्वीही तू आपल्या सामर्थ्याने नगरांचा नाश केला आहेस. इंद्रा, योग्य मैत्रीने, सीमारेषेवर, तू नामुची या कपटी शत्रूचा नाश केला.
त्वं करञ्जमुत पर्णयं वधीस्तेजिष्ठयातिथिग्वस्य वर्तनी । त्वं शता वङ्गृदस्याभिनत्पुरोऽनानुदः परिषूता ऋजिश्वना
तू करंज आणि पर्णय यांचा अतिथिग्वाच्या वाटेवर तुझ्या तीक्ष्ण शस्त्राने वध केला. वंगृद याच्या शंभर किल्ल्यांचा तू भेद केला आणि ऋजिश्वानासोबत रक्षण करणाऱ्यांना दूर हाकलले.
त्वमेताञ्जनराज्ञो द्विर्दशाबन्धुना सुश्रवसोपजग्मुषः । षष्टिं सहस्रा नवतिं नव श्रुतो नि चक्रेण रथ्या दुष्पदावृणक्
जनराजाच्या या वीस पुत्रांसाठी, त्यांच्या बंधू सुश्रवसासह, जे जवळ आले होते, त्यांच्यासाठी, कीर्तीमान इंद्रा, तू आपल्या रथाच्या चाकाने साठ हजार नव्वद आणि नऊ शत्रूंचा नाश केला.
त्वमाविथ सुश्रवसं तवोतिभिस्तव त्रामभिरिन्द्र तूर्वयाणम् । त्वमस्मै कुत्समतिथिग्वमायुं महे राज्ञे यूने अरन्धनायः
इंद्रा, तुझ्या रक्षणाने, तुझ्या सहाय्याने, तू सुश्रवस आणि तुर्वयान यांना मदत केलीस. तू कुत्स, अतिथिग्व आणि आयू यांना त्या महान, तरुण राजासाठी विजय मिळवण्यासाठी दिलेस.
य उदृचीन्द्र देवगोपाः सखायस्ते शिवतमा असाम । त्वां स्तोषाम त्वया सुवीरा द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः
हे इंद्रा, जे देवांचे रक्षक तुझे मित्र आहेत, ते अत्यंत शुभ आहेत. आम्ही तुझी स्तुती करू; तुझ्या सोबत असताना, उत्तम वीर मिळवून, आम्ही दीर्घ आणि सुखी आयुष्य जगू.
मा नो अस्मिन्मघवन्पृत्स्वंहसि नहि ते अन्तः शवसः परीणशे । अक्रन्दयो नद्यो रोरुवद्वना कथा न क्षोणीर्भियसा समारत
हे दानशूर इंद्रा, या स्पर्धेत आम्हाला सोडू नकोस; तुझ्या सामर्थ्याला काहीच सीमा नाही. नद्या मोठ्याने गर्जतात, जंगलात आवाज होतो; जणू पृथ्वी भीतीने एकत्र आली आहे.
अर्चा शक्राय शाकिने शचीवते शृण्वन्तमिन्द्रं महयन्नभि ष्टुहि । यो धृष्णुना शवसा रोदसी उभे वृषा वृषत्वा वृषभो न्यृञ्जते
शक्र, बलशाली, सामर्थ्यशाली इंद्राची स्तुती कर, त्याला गाण्याने मोठेपण दे. जो धाडस आणि सामर्थ्याने, वृषभासारखा, दोन्ही जगांना वश करतो, तो वीर आपला रथ जुंपतो.
अर्चा दिवे बृहते शूष्यं वचः स्वक्षत्रं यस्य धृषतो धृषन्मनः । बृहच्छ्रवा असुरो बर्हणा कृतः पुरो हरिभ्यां वृषभो रथो हि षः
महान आकाशासाठी जोरदार स्वरात गा, ज्याचे सामर्थ्य त्याचे स्वतःचे आहे, ज्याचे मन धाडसी आहे. तो प्रसिद्ध असुर, उंचावलेला, किल्ले उभारतो; वृषभ आपल्या दोन हरिणांसह रथ चालवतो.
त्वं दिवो बृहतः सानु कोपयोऽव त्मना धृषता शम्बरं भिनत् । यन्मायिनो व्रन्दिनो मन्दिना धृषच्छितां गभस्तिमशनिं पृतन्यसि
तू, आकाशाच्या शिखराला हलवतोस; आपल्या धाडसाने शंबराचा नाश केलास. जेव्हा आनंदाने, धाडसाने, तू त्या कपटी, शत्रू, निंदकावर वीज फेकलीस.
नि यद्वृणक्षि श्वसनस्य मूर्धनि शुष्णस्य चिद्व्रन्दिनो रोरुवद्वना । प्राचीनेन मनसा बर्हणावता यदद्या चित्कृणवः कस्त्वा परि
जेव्हा तू वाऱ्याच्या डोक्यावर प्रहार करतोस, तेव्हा गर्जणाऱ्या, शत्रू शुष्णाच्या जंगलातही आवाज होतो. प्राचीन मनाने, उंचावलेल्या भावनेने, आजही तू काय करतोस? तुझ्या तोडीचा कोण आहे?
त्वमाविथ नर्यं तुर्वशं यदुं त्वं तुर्वीतिं वय्यं शतक्रतो । त्वं रथमेतशं कृत्व्ये धने त्वं पुरो नवतिं दम्भयो नव
तू तुर्वश आणि यदु या श्रेष्ठांना मदत केलीस; शतक्रीता, तू तुर्विती आणि वय्यालाही मदत केलीस. तू एतशाला स्पर्धेसाठी रथ दिलास; नव्वद आणि नऊ किल्ल्यांचा नाश केलास.
स घा राजा सत्पतिः शूशुवज्जनो रातहव्यः प्रति यः शासमिन्वति । उक्था वा यो अभिगृणाति राधसा दानुरस्मा उपरा पिन्वते दिवः
तोच खरा राजा, सत्पती, तेजस्वी, जो बोलावल्यावर यज्ञ स्वीकारतो आणि प्रार्थना ऐकतो. किंवा जो त्याची स्तुती करतो, त्याला धन मिळावे म्हणून, त्याच्यासाठी आकाशातून धनाची वर्षा होते.
असमं क्षत्रमसमा मनीषा प्र सोमपा अपसा सन्तु नेमे । ये त इन्द्र ददुषो वर्धयन्ति महि क्षत्रं स्थविरं वृष्ण्यं च
त्याचे सामर्थ्य अतुलनीय आहे, त्याचा विचारही अद्वितीय आहे; हे सोमपान करणारे, सहाय्य करणारे असोत. हे इंद्रा, जे तुझे सहाय्य करतात, ते तुझे महान आणि जुने सामर्थ्य वाढवतात.
तुभ्येदेते बहुला अद्रिदुग्धाश्चमूषदश्चमसा इन्द्रपानाः । व्यश्नुहि तर्पया काममेषामथा मनो वसुदेयाय कृष्व
हे इन्द्रा, तुझ्यासाठी पर्वतातून काढलेले हे दुधाने भरलेले अनेक प्याले आहेत; हे प्याले पिऊन तुझी इच्छा पूर्ण कर, आणि मग आमच्यावर संपत्तीचा वर्षाव करण्याकडे तुझे मन वळव.
अपामतिष्ठद्धरुणह्वरं तमोऽन्तर्वृत्रस्य जठरेषु पर्वतः । अभीमिन्द्रो नद्यो वव्रिणा हिता विश्वा अनुष्ठाः प्रवणेषु जिघ्नते
पर्वत अंधाराच्या खोल भागात, वृत्राच्या पोटात उभा होता; इन्द्राने आपल्या सामर्थ्याने नद्या फोडल्या आणि सर्व प्रवाह खाली वाहू लागले.