इमां मे मरुतो गिरमिमं स्तोममृभुक्षणः । इमं मे वनता हवम्
हे मरुतांनो, माझा हा गाणे, हा स्तुती, हे यज्ञातील आनंद घेणाऱ्यांनो, माझी ही हाक स्वीकारा.
त्रीणि सरांसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सं कवन्धमुद्रिणम्
पृश्न्यांनी वज्रधारीसाठी गोडाईच्या तीन धारा काढल्या: विहीर, खळगा आणि वाहणारा झरा.
मरुतो यद्ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन
मरुतांनो, जेव्हा आम्ही स्वर्गातून तुम्हाला हाक मारतो, कृपा घेऊन, तेव्हा इथे आमच्याकडे या.
यूयं हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे
कारण तुम्ही खरोखर उदार आहात, हे रुद्रांनो, घरात यज्ञातील आनंद घेणारे आणि आनंदात शहाणे आहात.
आ नो रयिं मदच्युतं पुरुक्षुं विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः
हे मरुतांनो, तुम्ही आम्हाला स्वर्गातून समृद्ध, सर्वांना पोसणारे, आनंदाने वाहणारे धन पाठवा.
अधीव यद्गिरीणां यामं शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर्मन्दध्व इन्दुभिः
जेव्हा तुम्ही उजळ, डोंगरांच्या वाटेवर वेगाने जाता, तेव्हा द्रव सोमरसाने आनंद घ्या.
एतावतश्चिदेषां सुम्नं भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः
फक्त यासाठीही, मनुष्य त्यांच्या कृपेची मागणी करू शकतो, अपराजेय स्तोत्रांनी.
ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्यनु वृष्टिभिः । उत्सं दुहन्तो अक्षितम्
ते, चमकणाऱ्या थेंबांसारखे, दोन्ही जगात पाऊस पाडतात, आणि नेहमी न संपणारा झरा काढतात.
उदु स्वानेभिरीरत उद्रथैरुदु वायुभिः । उत्स्तोमैः पृश्निमातरः
त्या आपल्या आवाजांनी, रथांनी, वाऱ्यांनी आणि गाण्यांनी उंच उठतात, पृश्नीच्या कन्या.
येनाव तुर्वशं यदुं येन कण्वं धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि
याच्यामुळे तुम्ही तुर्वश आणि यदु यांना, आणि धनाची इच्छा असणाऱ्या कण्वाला वाचवले; आम्हालाही त्याचे धन मिळू दे.
इमा उ वः सुदानवो घृतं न पिप्युषीरिषः । वर्धान्काण्वस्य मन्मभिः
हे उदारांनो, या तुमच्या पोषण करणाऱ्या देणग्या तुपासारख्या आहेत, कण्वाच्या स्तोत्रांनी वाढतात.
क्व नूनं सुदानवो मदथा वृक्तबर्हिषः । ब्रह्मा को वः सपर्यति
कुठे आहात आता, हे उदारांनो, तुम्ही कुठे आनंद घेत आहात, तुम्ही जे यज्ञाच्या कुशावर रमता? कोण ब्राह्मण तुमची पूजा करतो?
नहि ष्म यद्ध वः पुरा स्तोमेभिर्वृक्तबर्हिषः । शर्धाँ ऋतस्य जिन्वथ
कधीच तुम्ही, स्तुती आणि कुशांच्या आसनाने, सत्याच्या सैन्याला जागृत केले नाही.
समु त्ये महतीरपः सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं वज्रं पर्वशो दधुः
महान पाणी, पृथ्वी, सूर्य आणि पर्वत यांच्या सांधांनी मिळून वज्र ठेवला.
वि वृत्रं पर्वशो ययुर्वि पर्वताँ अराजिनः । चक्राणा वृष्णि पौंस्यम्
त्या सांधांनी वृत्रावर चाल केली, न झुकणारे पर्वतही निघाले, बलवानाचा शौर्यकृत्य करत.
अनु त्रितस्य युध्यतः शुष्ममावन्नुत क्रतुम् । अन्विन्द्रं वृत्रतूर्ये
त्रिताच्या युद्धामागे ते चालले, त्याची ताकद आणि बुध्दी मिळवली, आणि इंद्राच्या वृत्रवधातही त्याचे अनुसरण केले.
विद्युद्धस्ता अभिद्यवः शिप्राः शीर्षन्हिरण्ययीः । शुभ्रा व्यञ्जत श्रिये
हातात वीज असलेल्या, सोन्याच्या शिरोभूषा घातलेल्या, वेगवान आणि तेजस्वी अशा त्यांनी आपल्या शोभेकरिता तेजस्वी रूप दाखवली.
उशना यत्परावत उक्ष्णो रन्ध्रमयातन । द्यौर्न चक्रदद्भिया
जेव्हा उशना दूरवरून त्या वृषभाच्या फटीचा शोध घेत होता, तेव्हा आकाश भीतीने हलले नाही.
आ नो मखस्य दावनेऽश्वैर्हिरण्यपाणिभिः । देवास उप गन्तन
सोहळ्याच्या वाटपासाठी, सोन्याचे हात असलेल्या घोड्यांसह, हे देवहो, आमच्याकडे या.
यदेषां पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहितः । यान्ति शुभ्रा रिणन्नपः
जेव्हा रथातील चित्तेदार घोड्यांना लाल पुढारी ओढतो, तेव्हा तेजस्वी घोडे पाणी फाडत पुढे जातात.
सुषोमे शर्यणावत्यार्जीके पस्त्यावति । ययुर्निचक्रया नरः
शर्यणावती, अर्जिक आणि पस्त्यावती येथे, लोक आपापल्या सैन्यासह निघाले.
कदा गच्छाथ मरुत इत्था विप्रं हवमानम् । मार्डीकेभिर्नाधमानम्
मरुतांनो, तुम्ही केव्हा असे त्या ऋषीकडे याल, जो साद घालतो, आणि त्याला सोडून देणार नाही, प्रेमळ गर्जनेसह?
कद्ध नूनं कधप्रियो यदिन्द्रमजहातन । को वः सखित्व ओहते
आता, प्रिय असताना, तुम्ही इंद्राला केव्हा सोडले? तुमच्यात कोण मैत्रीची इच्छा करतो?
सहो षु णो वज्रहस्तैः कण्वासो अग्निं मरुद्भिः । स्तुषे हिरण्यवाशीभिः
वज्रधारी मरुतांनो, कण्व लोक सोन्याच्या वस्त्रांनी अग्नीची स्तुती करतात.
ओ षु वृष्णः प्रयज्यूना नव्यसे सुविताय । ववृत्यां चित्रवाजान्
यज्ञासाठी तयार असलेले बलवान, आम्हाला नेहमी वाढणारे, तेजस्वी घोड्यांसह उत्तम संपत्ती द्या.
गिरयश्चिन्नि जिहते पर्शानासो मन्यमानाः । पर्वताश्चिन्नि येमिरे
पर्वतही तुटतात, गर्विष्ठही नमतात; पर्वतही आवरले जातात.
आक्ष्णयावानो वहन्त्यन्तरिक्षेण पततः । धातार स्तुवते वयः
जे झपाट्याने पंखांनी आकाशात उडतात, ते आधार देणाऱ्याची स्तुती करतात.
अग्निर्हि जानि पूर्व्यश्छन्दो न सूरो अर्चिषा । ते भानुभिर्वि तस्थिरे
अग्नी हा प्राचीन जन्मलेला आहे, सूर्याच्या ज्वाळेसारखा; त्यांच्या किरणांनी ते सर्वत्र पसरले.
आ नो विश्वाभिरूतिभिरश्विना गच्छतं युवम् । दस्रा हिरण्यवर्तनी पिबतं सोम्यं मधु
अश्विनीद्वय, सर्व प्रकारच्या सहाय्याने आमच्याकडे या, हे अद्भुत, सोन्याच्या चाकांचे, सोमरस प्या.
आ नूनं यातमश्विना रथेन सूर्यत्वचा । भुजी हिरण्यपेशसा कवी गम्भीरचेतसा
आता या, अश्विनीद्वय, सूर्यासारख्या तेजस्वी रथाने, मजबूत सोन्याच्या अलंकारांनी, गूढ विचार असलेल्या ज्ञानी हातांनी.