त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् । ददुष्पज्राय साम्ने
तीनशे घोडे, हजार आणि दहा गायी, पज्रासाठी त्याच्या गाण्याबद्दल दिल्या गेल्या आहेत.
उदानट् ककुहो दिवमुष्ट्राञ्चतुर्युजो ददत् । श्रवसा याद्वं जनम्
ककुहाने चार जुवांची उंटे आकाशात उचलली आणि कीर्तीने यदू लोकांना दिल्या.
प्र यद्वस्त्रिष्टुभमिषं मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ
जेव्हा पुरोहिताने मरुतांसाठी त्रिष्टुप छंदातील स्तोत्र उच्चारले, तेव्हा तुम्ही पर्वतांवर राज्य करता.
यदङ्ग तविषीयवो यामं शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत
शक्तिशाली आणि तेजस्वी असलेल्या तुम्ही सर्वजण जेव्हा एकत्र निघता, तेव्हा पर्वत वाकतात.
उदीरयन्त वायुभिर्वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीमिषम्
पृश्नीच्या कन्या, पोषण करणाऱ्या गायी, वाऱ्याबरोबर उंच उठतात; त्या समृद्ध अन्न ओततात.
वपन्ति मरुतो मिहं प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद्यामं यान्ति वायुभिः
मरुत वृष्टी करतात, पर्वतांना थरथर कापवतात; जेव्हा ते वाऱ्याबरोबर चालतात.
नि यद्यामाय वो गिरिर्नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे
तुमच्या येण्याने जर डोंगर बाजूला सरकतो, नद्या वाट करून देतात, तर त्या तुमच्या महान सामर्थ्यापुढे नतमस्तक होतात.
युष्माँ उ नक्तमूतये युष्मान्दिवा हवामहे । युष्मान्प्रयत्यध्वरे
खरंच, आम्ही रात्री तुमच्याकडून मदतीची मागणी करतो, दिवसा तुम्हाला हाक मारतो; प्रत्येक यज्ञात आम्ही तुम्हाला शोधतो.
उदु त्ये अरुणप्सवश्चित्रा यामेभिरीरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः
त्या तेजस्वी, लालसर पाण्याच्या, आपल्या संघासह उंच उठतात; पोषण करणाऱ्या गायी स्वर्गाच्या आसनावर असतात.
सृजन्ति रश्मिमोजसा पन्थां सूर्याय यातवे । ते भानुभिर्वि तस्थिरे
आपल्या सामर्थ्याने त्या किरण सोडतात, सूर्याच्या प्रवासासाठी मार्ग उघडतात; त्या आपल्या प्रकाशाने स्थिर राहतात.
इमां मे मरुतो गिरमिमं स्तोममृभुक्षणः । इमं मे वनता हवम्
हे मरुतांनो, माझा हा गाणे, हा स्तुती, हे यज्ञातील आनंद घेणाऱ्यांनो, माझी ही हाक स्वीकारा.
त्रीणि सरांसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सं कवन्धमुद्रिणम्
पृश्न्यांनी वज्रधारीसाठी गोडाईच्या तीन धारा काढल्या: विहीर, खळगा आणि वाहणारा झरा.
मरुतो यद्ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन
मरुतांनो, जेव्हा आम्ही स्वर्गातून तुम्हाला हाक मारतो, कृपा घेऊन, तेव्हा इथे आमच्याकडे या.
यूयं हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे
कारण तुम्ही खरोखर उदार आहात, हे रुद्रांनो, घरात यज्ञातील आनंद घेणारे आणि आनंदात शहाणे आहात.
आ नो रयिं मदच्युतं पुरुक्षुं विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः
हे मरुतांनो, तुम्ही आम्हाला स्वर्गातून समृद्ध, सर्वांना पोसणारे, आनंदाने वाहणारे धन पाठवा.
अधीव यद्गिरीणां यामं शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर्मन्दध्व इन्दुभिः
जेव्हा तुम्ही उजळ, डोंगरांच्या वाटेवर वेगाने जाता, तेव्हा द्रव सोमरसाने आनंद घ्या.
एतावतश्चिदेषां सुम्नं भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः
फक्त यासाठीही, मनुष्य त्यांच्या कृपेची मागणी करू शकतो, अपराजेय स्तोत्रांनी.
ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्यनु वृष्टिभिः । उत्सं दुहन्तो अक्षितम्
ते, चमकणाऱ्या थेंबांसारखे, दोन्ही जगात पाऊस पाडतात, आणि नेहमी न संपणारा झरा काढतात.
उदु स्वानेभिरीरत उद्रथैरुदु वायुभिः । उत्स्तोमैः पृश्निमातरः
त्या आपल्या आवाजांनी, रथांनी, वाऱ्यांनी आणि गाण्यांनी उंच उठतात, पृश्नीच्या कन्या.
येनाव तुर्वशं यदुं येन कण्वं धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि
याच्यामुळे तुम्ही तुर्वश आणि यदु यांना, आणि धनाची इच्छा असणाऱ्या कण्वाला वाचवले; आम्हालाही त्याचे धन मिळू दे.
इमा उ वः सुदानवो घृतं न पिप्युषीरिषः । वर्धान्काण्वस्य मन्मभिः
हे उदारांनो, या तुमच्या पोषण करणाऱ्या देणग्या तुपासारख्या आहेत, कण्वाच्या स्तोत्रांनी वाढतात.
क्व नूनं सुदानवो मदथा वृक्तबर्हिषः । ब्रह्मा को वः सपर्यति
कुठे आहात आता, हे उदारांनो, तुम्ही कुठे आनंद घेत आहात, तुम्ही जे यज्ञाच्या कुशावर रमता? कोण ब्राह्मण तुमची पूजा करतो?
नहि ष्म यद्ध वः पुरा स्तोमेभिर्वृक्तबर्हिषः । शर्धाँ ऋतस्य जिन्वथ
कधीच तुम्ही, स्तुती आणि कुशांच्या आसनाने, सत्याच्या सैन्याला जागृत केले नाही.
समु त्ये महतीरपः सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं वज्रं पर्वशो दधुः
महान पाणी, पृथ्वी, सूर्य आणि पर्वत यांच्या सांधांनी मिळून वज्र ठेवला.
वि वृत्रं पर्वशो ययुर्वि पर्वताँ अराजिनः । चक्राणा वृष्णि पौंस्यम्
त्या सांधांनी वृत्रावर चाल केली, न झुकणारे पर्वतही निघाले, बलवानाचा शौर्यकृत्य करत.
अनु त्रितस्य युध्यतः शुष्ममावन्नुत क्रतुम् । अन्विन्द्रं वृत्रतूर्ये
त्रिताच्या युद्धामागे ते चालले, त्याची ताकद आणि बुध्दी मिळवली, आणि इंद्राच्या वृत्रवधातही त्याचे अनुसरण केले.
विद्युद्धस्ता अभिद्यवः शिप्राः शीर्षन्हिरण्ययीः । शुभ्रा व्यञ्जत श्रिये
हातात वीज असलेल्या, सोन्याच्या शिरोभूषा घातलेल्या, वेगवान आणि तेजस्वी अशा त्यांनी आपल्या शोभेकरिता तेजस्वी रूप दाखवली.
उशना यत्परावत उक्ष्णो रन्ध्रमयातन । द्यौर्न चक्रदद्भिया
जेव्हा उशना दूरवरून त्या वृषभाच्या फटीचा शोध घेत होता, तेव्हा आकाश भीतीने हलले नाही.
आ नो मखस्य दावनेऽश्वैर्हिरण्यपाणिभिः । देवास उप गन्तन
सोहळ्याच्या वाटपासाठी, सोन्याचे हात असलेल्या घोड्यांसह, हे देवहो, आमच्याकडे या.
यदेषां पृषती रथे प्रष्टिर्वहति रोहितः । यान्ति शुभ्रा रिणन्नपः
जेव्हा रथातील चित्तेदार घोड्यांना लाल पुढारी ओढतो, तेव्हा तेजस्वी घोडे पाणी फाडत पुढे जातात.