त्वामिद्वृत्रहन्तम जनासो वृक्तबर्हिषः । हवन्ते वाजसातये
वृत्राचा संहार करणाऱ्या इंद्रा, यज्ञासाठी कुशाचा आसन घालणारे लोक तुला सामर्थ्य आणि विजयासाठी हाक मारतात.
अनु त्वा रोदसी उभे चक्रं न वर्त्येतशम् । अनु सुवानास इन्दवः
इंद्रा, जसे चाक आपल्या धुरीचा पाठपुरावा करते तसे आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही तुझ्या मागे चालतात; वाहणारे सोम तुला शोधतात.
मन्दस्वा सु स्वर्णर उतेन्द्र शर्यणावति । मत्स्वा विवस्वतो मती
इंद्रा, शर्यणावत येथे मधुर सोमाने तृप्त हो; विवस्वानच्या चिंतनात आनंद मान.
वावृधान उप द्यवि वृषा वज्र्यरोरवीत् । वृत्रहा सोमपातमः
प्रचंड वज्रधारी, सामर्थ्याने वाढलेला, आकाशात मोठ्याने गर्जला; तो वृत्राचा संहार करणारा आणि सोमपानात श्रेष्ठ आहे.
ऋषिर्हि पूर्वजा अस्येक ईशान ओजसा । इन्द्र चोष्कूयसे वसु
जो ऋषी पहिला जन्मला, तो आपल्या सामर्थ्याने सर्वांचा स्वामी आहे; इंद्रा, तू संपत्ती मिळवण्यासाठी उत्सुक आहेस.
अस्माकं त्वा सुताँ उप वीतपृष्ठा अभि प्रयः । शतं वहन्तु हरयः
हे इंद्रा, आमचे सुत सोम, विणलेल्या पाठीसह, तुझ्यासाठी अर्पण करतात; शंभर घोडे ते वाहून नेवोत.
इमां सु पूर्व्यां धियं मधोर्घृतस्य पिप्युषीम् । कण्वा उक्थेन वावृधुः
ही प्राचीन आणि मधुर तुपाने परिपूर्ण अशी बुद्धी, कण्वांनी आपल्या स्तोत्राने वाढवली आहे.
इन्द्रमिद्विमहीनां मेधे वृणीत मर्त्यः । इन्द्रं सनिष्युरूतये
माणसाने बलाढ्यांच्या स्पर्धेत इंद्राची निवड करावी; मदतीसाठी इंद्रालाच शोधावे.
अर्वाञ्चं त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः
प्रियमेध आणि अनेकांनी स्तुती केलेले तुझे दोन घोडे, सोमपानासाठी तुला जवळ आणतात.
शतमहं तिरिन्दिरे सहस्रं पर्शावा ददे । राधांसि याद्वानाम्
मी तिरिंदिरा, शंभर, हजार आणि अनेक बक्षिसे यदूंना दिली आहेत.
त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् । ददुष्पज्राय साम्ने
तीनशे घोडे, हजार आणि दहा गायी, पज्रासाठी त्याच्या गाण्याबद्दल दिल्या गेल्या आहेत.
उदानट् ककुहो दिवमुष्ट्राञ्चतुर्युजो ददत् । श्रवसा याद्वं जनम्
ककुहाने चार जुवांची उंटे आकाशात उचलली आणि कीर्तीने यदू लोकांना दिल्या.
प्र यद्वस्त्रिष्टुभमिषं मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ
जेव्हा पुरोहिताने मरुतांसाठी त्रिष्टुप छंदातील स्तोत्र उच्चारले, तेव्हा तुम्ही पर्वतांवर राज्य करता.
यदङ्ग तविषीयवो यामं शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत
शक्तिशाली आणि तेजस्वी असलेल्या तुम्ही सर्वजण जेव्हा एकत्र निघता, तेव्हा पर्वत वाकतात.
उदीरयन्त वायुभिर्वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीमिषम्
पृश्नीच्या कन्या, पोषण करणाऱ्या गायी, वाऱ्याबरोबर उंच उठतात; त्या समृद्ध अन्न ओततात.
वपन्ति मरुतो मिहं प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद्यामं यान्ति वायुभिः
मरुत वृष्टी करतात, पर्वतांना थरथर कापवतात; जेव्हा ते वाऱ्याबरोबर चालतात.
नि यद्यामाय वो गिरिर्नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे
तुमच्या येण्याने जर डोंगर बाजूला सरकतो, नद्या वाट करून देतात, तर त्या तुमच्या महान सामर्थ्यापुढे नतमस्तक होतात.
युष्माँ उ नक्तमूतये युष्मान्दिवा हवामहे । युष्मान्प्रयत्यध्वरे
खरंच, आम्ही रात्री तुमच्याकडून मदतीची मागणी करतो, दिवसा तुम्हाला हाक मारतो; प्रत्येक यज्ञात आम्ही तुम्हाला शोधतो.
उदु त्ये अरुणप्सवश्चित्रा यामेभिरीरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः
त्या तेजस्वी, लालसर पाण्याच्या, आपल्या संघासह उंच उठतात; पोषण करणाऱ्या गायी स्वर्गाच्या आसनावर असतात.
सृजन्ति रश्मिमोजसा पन्थां सूर्याय यातवे । ते भानुभिर्वि तस्थिरे
आपल्या सामर्थ्याने त्या किरण सोडतात, सूर्याच्या प्रवासासाठी मार्ग उघडतात; त्या आपल्या प्रकाशाने स्थिर राहतात.
इमां मे मरुतो गिरमिमं स्तोममृभुक्षणः । इमं मे वनता हवम्
हे मरुतांनो, माझा हा गाणे, हा स्तुती, हे यज्ञातील आनंद घेणाऱ्यांनो, माझी ही हाक स्वीकारा.
त्रीणि सरांसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सं कवन्धमुद्रिणम्
पृश्न्यांनी वज्रधारीसाठी गोडाईच्या तीन धारा काढल्या: विहीर, खळगा आणि वाहणारा झरा.
मरुतो यद्ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन
मरुतांनो, जेव्हा आम्ही स्वर्गातून तुम्हाला हाक मारतो, कृपा घेऊन, तेव्हा इथे आमच्याकडे या.
यूयं हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे
कारण तुम्ही खरोखर उदार आहात, हे रुद्रांनो, घरात यज्ञातील आनंद घेणारे आणि आनंदात शहाणे आहात.
आ नो रयिं मदच्युतं पुरुक्षुं विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः
हे मरुतांनो, तुम्ही आम्हाला स्वर्गातून समृद्ध, सर्वांना पोसणारे, आनंदाने वाहणारे धन पाठवा.
अधीव यद्गिरीणां यामं शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर्मन्दध्व इन्दुभिः
जेव्हा तुम्ही उजळ, डोंगरांच्या वाटेवर वेगाने जाता, तेव्हा द्रव सोमरसाने आनंद घ्या.
एतावतश्चिदेषां सुम्नं भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः
फक्त यासाठीही, मनुष्य त्यांच्या कृपेची मागणी करू शकतो, अपराजेय स्तोत्रांनी.
ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्यनु वृष्टिभिः । उत्सं दुहन्तो अक्षितम्
ते, चमकणाऱ्या थेंबांसारखे, दोन्ही जगात पाऊस पाडतात, आणि नेहमी न संपणारा झरा काढतात.
उदु स्वानेभिरीरत उद्रथैरुदु वायुभिः । उत्स्तोमैः पृश्निमातरः
त्या आपल्या आवाजांनी, रथांनी, वाऱ्यांनी आणि गाण्यांनी उंच उठतात, पृश्नीच्या कन्या.
येनाव तुर्वशं यदुं येन कण्वं धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि
याच्यामुळे तुम्ही तुर्वश आणि यदु यांना, आणि धनाची इच्छा असणाऱ्या कण्वाला वाचवले; आम्हालाही त्याचे धन मिळू दे.