तं त्वा हविष्मतीर्विश उप ब्रुवत ऊतये । उरुज्रयसमिन्दुभिः
रक्षणासाठी, विस्तीर्ण आश्रय असलेल्या तुझ्या कडे, लोक अर्घ्यांसह हाक मारतात, इंद्रा, सोमरसासह.
उपह्वरे गिरीणां संगथे च नदीनाम् । धिया विप्रो अजायत
डोंगरांच्या दरीत आणि नद्यांच्या संगमावर, ज्ञानामुळे प्रेरित ऋषी जन्माला आला.
अतः समुद्रमुद्वतश्चिकित्वाँ अव पश्यति । यतो विपान एजति
तेथून, शिखरावरून, ज्ञानी समुद्राकडे पाहतो, जिथून वाहणारे पाणी येते.
आदित्प्रत्नस्य रेतसो ज्योतिष्पश्यन्ति वासरम् । परो यदिध्यते दिवा
प्राचीन बीजापासून, ते दिव्य प्रकाश पाहतात, जेव्हा दिवसा तो परका प्रयत्न करतो.
कण्वास इन्द्र ते मतिं विश्वे वर्धन्ति पौंस्यम् । उतो शविष्ठ वृष्ण्यम्
कण्व, इंद्रा, तुझी बुद्धी वाढवतात; सर्वजण तुझे पुरुषार्थ वाढवतात; आणि हे अत्यंत बलवान, तुझे वीर्यही वाढवतात.
इमां म इन्द्र सुष्टुतिं जुषस्व प्र सु मामव । उत प्र वर्धया मतिम्
इंद्रा, माझी ही सुंदर स्तुती स्वीकार; मला चांगले रक्षण कर; आणि माझी बुद्धीही वाढव.
उत ब्रह्मण्या वयं तुभ्यं प्रवृद्ध वज्रिवः । विप्रा अतक्ष्म जीवसे
हे वज्रधारी, आम्ही तुझ्यावर भक्तीने वाढलो आहोत; ऋषींनी जीवनासाठी सुंदर स्तोत्रे रचली आहेत.
अभि कण्वा अनूषतापो न प्रवता यतीः । इन्द्रं वनन्वती मतिः
कण्वांनी आपली तपश्चर्या, जशी नद्या उतरणाऱ्या धारा, तशी इंद्राकडे वाहिली आहे.
इन्द्रमुक्थानि वावृधुः समुद्रमिव सिन्धवः । अनुत्तमन्युमजरम्
इंद्रासाठी केलेल्या स्तुत्या, जशा नद्या समुद्राला वाढवतात, तशा वाढल्या आहेत; त्याचा कोप अतुलनीय आणि शाश्वत आहे.
आ नो याहि परावतो हरिभ्यां हर्यताभ्याम् । इममिन्द्र सुतं पिब
इंद्रा, तुझ्या दोन प्रिय घोड्यांसह दूरवरून आमच्याकडे ये आणि हा सुत सोम प्या.
त्वामिद्वृत्रहन्तम जनासो वृक्तबर्हिषः । हवन्ते वाजसातये
वृत्राचा संहार करणाऱ्या इंद्रा, यज्ञासाठी कुशाचा आसन घालणारे लोक तुला सामर्थ्य आणि विजयासाठी हाक मारतात.
अनु त्वा रोदसी उभे चक्रं न वर्त्येतशम् । अनु सुवानास इन्दवः
इंद्रा, जसे चाक आपल्या धुरीचा पाठपुरावा करते तसे आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही तुझ्या मागे चालतात; वाहणारे सोम तुला शोधतात.
मन्दस्वा सु स्वर्णर उतेन्द्र शर्यणावति । मत्स्वा विवस्वतो मती
इंद्रा, शर्यणावत येथे मधुर सोमाने तृप्त हो; विवस्वानच्या चिंतनात आनंद मान.
वावृधान उप द्यवि वृषा वज्र्यरोरवीत् । वृत्रहा सोमपातमः
प्रचंड वज्रधारी, सामर्थ्याने वाढलेला, आकाशात मोठ्याने गर्जला; तो वृत्राचा संहार करणारा आणि सोमपानात श्रेष्ठ आहे.
ऋषिर्हि पूर्वजा अस्येक ईशान ओजसा । इन्द्र चोष्कूयसे वसु
जो ऋषी पहिला जन्मला, तो आपल्या सामर्थ्याने सर्वांचा स्वामी आहे; इंद्रा, तू संपत्ती मिळवण्यासाठी उत्सुक आहेस.
अस्माकं त्वा सुताँ उप वीतपृष्ठा अभि प्रयः । शतं वहन्तु हरयः
हे इंद्रा, आमचे सुत सोम, विणलेल्या पाठीसह, तुझ्यासाठी अर्पण करतात; शंभर घोडे ते वाहून नेवोत.
इमां सु पूर्व्यां धियं मधोर्घृतस्य पिप्युषीम् । कण्वा उक्थेन वावृधुः
ही प्राचीन आणि मधुर तुपाने परिपूर्ण अशी बुद्धी, कण्वांनी आपल्या स्तोत्राने वाढवली आहे.
इन्द्रमिद्विमहीनां मेधे वृणीत मर्त्यः । इन्द्रं सनिष्युरूतये
माणसाने बलाढ्यांच्या स्पर्धेत इंद्राची निवड करावी; मदतीसाठी इंद्रालाच शोधावे.
अर्वाञ्चं त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः
प्रियमेध आणि अनेकांनी स्तुती केलेले तुझे दोन घोडे, सोमपानासाठी तुला जवळ आणतात.
शतमहं तिरिन्दिरे सहस्रं पर्शावा ददे । राधांसि याद्वानाम्
मी तिरिंदिरा, शंभर, हजार आणि अनेक बक्षिसे यदूंना दिली आहेत.
त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् । ददुष्पज्राय साम्ने
तीनशे घोडे, हजार आणि दहा गायी, पज्रासाठी त्याच्या गाण्याबद्दल दिल्या गेल्या आहेत.
उदानट् ककुहो दिवमुष्ट्राञ्चतुर्युजो ददत् । श्रवसा याद्वं जनम्
ककुहाने चार जुवांची उंटे आकाशात उचलली आणि कीर्तीने यदू लोकांना दिल्या.
प्र यद्वस्त्रिष्टुभमिषं मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ
जेव्हा पुरोहिताने मरुतांसाठी त्रिष्टुप छंदातील स्तोत्र उच्चारले, तेव्हा तुम्ही पर्वतांवर राज्य करता.
यदङ्ग तविषीयवो यामं शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत
शक्तिशाली आणि तेजस्वी असलेल्या तुम्ही सर्वजण जेव्हा एकत्र निघता, तेव्हा पर्वत वाकतात.
उदीरयन्त वायुभिर्वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीमिषम्
पृश्नीच्या कन्या, पोषण करणाऱ्या गायी, वाऱ्याबरोबर उंच उठतात; त्या समृद्ध अन्न ओततात.
वपन्ति मरुतो मिहं प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद्यामं यान्ति वायुभिः
मरुत वृष्टी करतात, पर्वतांना थरथर कापवतात; जेव्हा ते वाऱ्याबरोबर चालतात.
नि यद्यामाय वो गिरिर्नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे
तुमच्या येण्याने जर डोंगर बाजूला सरकतो, नद्या वाट करून देतात, तर त्या तुमच्या महान सामर्थ्यापुढे नतमस्तक होतात.
युष्माँ उ नक्तमूतये युष्मान्दिवा हवामहे । युष्मान्प्रयत्यध्वरे
खरंच, आम्ही रात्री तुमच्याकडून मदतीची मागणी करतो, दिवसा तुम्हाला हाक मारतो; प्रत्येक यज्ञात आम्ही तुम्हाला शोधतो.
उदु त्ये अरुणप्सवश्चित्रा यामेभिरीरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः
त्या तेजस्वी, लालसर पाण्याच्या, आपल्या संघासह उंच उठतात; पोषण करणाऱ्या गायी स्वर्गाच्या आसनावर असतात.
सृजन्ति रश्मिमोजसा पन्थां सूर्याय यातवे । ते भानुभिर्वि तस्थिरे
आपल्या सामर्थ्याने त्या किरण सोडतात, सूर्याच्या प्रवासासाठी मार्ग उघडतात; त्या आपल्या प्रकाशाने स्थिर राहतात.