शग्धी न इन्द्र यत्त्वा रयिं यामि सुवीर्यम् । शग्धि वाजाय प्रथमं सिषासते शग्धि स्तोमाय पूर्व्य
इंद्रा, मी ज्या धनासाठी, वीरशक्तीसाठी तुला पुकारतो, ते आम्हाला दे. जो उत्सुक आहे त्याला पहिले बक्षीस दे, आणि जुनी स्तुतीही स्वीकार.
शग्धी नो अस्य यद्ध पौरमाविथ धिय इन्द्र सिषासतः । शग्धि यथा रुशमं श्यावकं कृपमिन्द्र प्रावः स्वर्णरम्
इंद्रा, जसा तू लोकांच्या पुढाऱ्याला त्याच्या प्रयत्नात मदत केलीस, तशीच आम्हालाही मदत कर. जसा तू रुशम, श्यावक आणि कृप यांना वाचवलंस, तसा आम्हालाही सूर्यप्रकाश देणारा बन.
कन्नव्यो अतसीनां तुरो गृणीत मर्त्यः । नही न्वस्य महिमानमिन्द्रियं स्वर्गृणन्त आनशुः
कण्व, अतसी, आणि जलद लोकांची माणसं नेहमी स्तुती करतात; पण इंद्राच्या मोठेपणाची सर कुणीच गाठू शकत नाही, जरी कितीही स्तुती केली तरी.
कदु स्तुवन्त ऋतयन्त देवत ऋषिः को विप्र ओहते । कदा हवं मघवन्निन्द्र सुन्वतः कदु स्तुवत आ गमः
कोण, कोणत्या ऋषी, कोणत्या ज्ञानी, देवतेची खरी स्तुती करतो? दानशूर इंद्रा, कधी तू आमच्या स्तुती आणि आहुतीवर येणार?
उदु त्ये मधुमत्तमा गिर स्तोमास ईरते । सत्राजितो धनसा अक्षितोतयो वाजयन्तो रथा इव
या मधुर गाणी, स्तुती, वरच्या दिशेने उचलतात; जे थकत नाहीत, धनासाठी धावतात, विजयासाठी झटतात, ते रथासारखे पुढे जातात.
कण्वा इव भृगवः सूर्या इव विश्वमिद्धीतमानशुः । इन्द्रं स्तोमेभिर्महयन्त आयवः प्रियमेधासो अस्वरन्
कण्व, भृगु, सूर्य यांच्या प्रमाणे सर्व ज्ञानी लोकांनी इंद्राची स्तुती केली; प्रिय मेधसांनी गाण्यांनी त्याचं मोठेपण गायले.
युक्ष्वा हि वृत्रहन्तम हरी इन्द्र परावतः । अर्वाचीनो मघवन्सोमपीतय उग्र ऋष्वेभिरा गहि
वृत्राचा नाश करणाऱ्या इंद्रा, तुझे दोन घोडे दूरवरून जोडीने जोख. दानशूर, तू सोमपानासाठी जवळ ये, बलवान, उत्साही लोकांसोबत ये.
इमे हि ते कारवो वावशुर्धिया विप्रासो मेधसातये । स त्वं नो मघवन्निन्द्र गिर्वणो वेनो न शृणुधी हवम्
हे इंद्रा, या कवींनी, या ज्ञानी लोकांनी, ज्ञान मिळवण्यासाठी तुझी आठवण काढली आहे; म्हणून, गाण्याचा प्रिय असलेला दानशूर, गायकासारखा, आमच्या हाकेला उत्तर दे.
निरिन्द्र बृहतीभ्यो वृत्रं धनुभ्यो अस्फुरः । निरर्बुदस्य मृगयस्य मायिनो निः पर्वतस्य गा आजः
इंद्रा, तुझ्या मोठ्या धनुष्यांनी तू वृत्राचा नाश केलास; तू अर्बुद नावाच्या धूर्त राक्षसाचा आणि जंगली प्राण्याचा नाश केलास; पर्वताच्या गायी बाहेर काढल्यास.
निरग्नयो रुरुचुर्निरु सूर्यो निः सोम इन्द्रियो रसः । निरन्तरिक्षादधमो महामहिं कृषे तदिन्द्र पौंस्यम्
इंद्रा, अग्नी, सूर्य, आणि सोमरस यांचा तेज कमी झाला; तू आकाशातून मोठ्या असुराला खाली पाडलंस—हेच तुझं खरे पुरुषार्थ आहे.
यं मे दुरिन्द्रो मरुतः पाकस्थामा कौरयाणः । विश्वेषां त्मना शोभिष्ठमुपेव दिवि धावमानम्
माझ्यासाठी, मरुतांनो, कठीण इंद्र, पाकस्थाम, कौरायण, सर्वांमध्ये स्वतःच्या तेजाने चमकतो, जणू आकाशात धावत आहे.
रोहितं मे पाकस्थामा सुधुरं कक्ष्यप्राम् । अदाद्रायो विबोधनम्
माझ्यासाठी तो तांबडा, पाकस्थाम, मजबूत, रुंद कमरेचा, फसवणूक न करणारा, जागा करणारा आहे.
यस्मा अन्ये दश प्रति धुरं वहन्ति वह्नयः । अस्तं वयो न तुग्र्यम्
ज्याच्यामुळे इतर दहा अग्नी जणू जूआ ओढतात, जसे पक्षी आपल्या घरट्याकडे जातात.
आत्मा पितुस्तनूर्वास ओजोदा अभ्यञ्जनम् । तुरीयमिद्रोहितस्य पाकस्थामानं भोजं दातारमब्रवम्
आत्मा वडिलांकडून, शरीर वस्त्रासारखं, बळ देणारा मलमासारखा; चौथा तो तांबडा, पाकस्थाम, दानशूर, देणारा, मी सांगितला आहे.
यदिन्द्र प्रागपागुदङ्न्यग्वा हूयसे नृभिः । सिमा पुरू नृषूतो अस्यानवेऽसि प्रशर्ध तुर्वशे
इंद्रा, जेव्हा पूर्व, पश्चिम, उत्तर, किंवा दक्षिण दिशेला माणसं तुला हाक मारतात, तेव्हा तू अनेक लोकांमध्ये मदतीसाठी, तुर्वशासाठी प्रसिद्ध होतोस.
यद्वा रुमे रुशमे श्यावके कृप इन्द्र मादयसे सचा । कण्वासस्त्वा ब्रह्मभि स्तोमवाहस इन्द्रा यच्छन्त्या गहि
किंवा जेव्हा रुम, रुशम, श्यावक, किंवा कृप यांच्या घरी तू आनंद घेतोस, इंद्रा, तेव्हा कण्व लोक स्तुती आणि प्रार्थना करून तुला बोलावतात.
यथा गौरो अपा कृतं तृष्यन्नेत्यवेरिणम् । आपित्वे नः प्रपित्वे तूयमा गहि कण्वेषु सु सचा पिब
जसा तहानलेला बैल पाण्याकडे शांतपणे येतो, तसा तू आमच्याकडे, आमच्या वडीलधाऱ्यांकडे ये. हे इंद्रा, कण्वांच्या सोबत ये, आमच्या सोबत राहून सोमरस प्या.
मन्दन्तु त्वा मघवन्निन्द्रेन्दवो राधोदेयाय सुन्वते । आमुष्या सोममपिबश्चमू सुतं ज्येष्ठं तद्दधिषे सहः
हे उदार इंद्रा, सोमरसाच्या गोड थेंबांनी तुझे मन आनंदित होऊ दे. सोमरस पिळणाऱ्यासाठी तू ते प्यायलेस, आणि त्या श्रेष्ठ सोमरसाने तुला मोठी शक्ती मिळाली.
प्र चक्रे सहसा सहो बभञ्ज मन्युमोजसा । विश्वे त इन्द्र पृतनायवो यहो नि वृक्षा इव येमिरे
तू आपल्या सामर्थ्याने मोठी ताकद निर्माण केलीस, रागाला आपल्या बळाने मोडून टाकलेस. हे इंद्रा, जे सर्व योद्धे तुझ्याशी विरोध करतात, ते झाडासारखे कोसळतात.
सहस्रेणेव सचते यवीयुधा यस्त आनळुपस्तुतिम् । पुत्रं प्रावर्गं कृणुते सुवीर्ये दाश्नोति नमउक्तिभिः
जो तुझी स्तुती करतो, त्याच्याभोवती हजारो तरुण नेहमीच असतात. तो आपल्या मुलाला पराक्रमात पुढे नेतो आणि नम्रतेने बोलून बक्षिसे मिळवतो.
मा भेम मा श्रमिष्मोग्रस्य सख्ये तव । महत्ते वृष्णो अभिचक्ष्यं कृतं पश्येम तुर्वशं यदुम्
तुझ्या पराक्रमी मैत्रीत आम्हाला भीती किंवा थकवा वाटू नये. हे बलशाली, तू तुर्वश आणि यदूंसाठी केलेली महान कृत्ये आम्हाला पाहू दे.
सव्यामनु स्फिग्यं वावसे वृषा न दानो अस्य रोषति । मध्वा सम्पृक्ताः सारघेण धेनवस्तूयमेहि द्रवा पिब
तो बैल आपल्या कंबरेला फुगवत वेगाने पुढे धावतो, त्याची उदारता कधीही रागावत नाही. मध आणि सत्त्वाने मिसळलेल्या गायी येतात—म्हणून तूही ये, वाह आणि सोमरस प्या.
अश्वी रथी सुरूप इद्गोमाँ इदिन्द्र ते सखा । श्वात्रभाजा वयसा सचते सदा चन्द्रो याति सभामुप
घोडे, रथ, सुंदर रूप आणि गायी असलेला जो तुझा मित्र आहे, हे इंद्रा, तो नेहमीच बळात सहभागी होतो, सभेत तेजस्वी आणि नेहमी तरुणपणाने जातो.
ऋश्यो न तृष्यन्नवपानमा गहि पिबा सोमं वशाँ अनु । निमेघमानो मघवन्दिवेदिव ओजिष्ठं दधिषे सहः
जसा तहानलेला रानडुक्कर ताज्या पाण्याकडे येतो, तसा तू इच्छेने सोमरस प्यायला ये. हे उदार, दिवसेंदिवस आनंदाने, तू सर्वात मोठे बळ मिळवले आहेस.
अध्वर्यो द्रावया त्वं सोममिन्द्रः पिपासति । उप नूनं युयुजे वृषणा हरी आ च जगाम वृत्रहा
हे अध्वर्यू, सोमरस वाहू दे, कारण इंद्राला तहान लागली आहे. आता दोन बलवान घोडे जुंपले आहेत आणि वृत्राचा संहार करणारा इंद्र आला आहे.
स्वयं चित्स मन्यते दाशुरिर्जनो यत्रा सोमस्य तृम्पसि । इदं ते अन्नं युज्यं समुक्षितं तस्येहि प्र द्रवा पिब
जिथे तू सोमरसाने तृप्त होतोस, तिथे भक्तालाही स्वतःला मोठा वाटतो. हे तुझे योग्य अन्न, नीट मिसळलेले—त्याकडे ये, वाह आणि प्या.
रथेष्ठायाध्वर्यवः सोममिन्द्राय सोतन । अधि ब्रध्नस्याद्रयो वि चक्षते सुन्वन्तो दाश्वध्वरम्
हे अध्वर्यू, रथावर उभ्या असलेल्या इंद्रासाठी सोमरस पिळा. पिळण्याच्या दगडावर दगड वाजतात, उदार यज्ञासाठी सोमरस ओततात.
उप ब्रध्नं वावाता वृषणा हरी इन्द्रमपसु वक्षतः । अर्वाञ्चं त्वा सप्तयोऽध्वरश्रियो वहन्तु सवनेदुप
दोन बलवान, वेगवान घोडे रथाला जुंपून इंद्राला लवकर आणतात. यज्ञासाठी सजलेल्या सात यज्ञपथके तुला इथे सोमरस स्थळी घेऊन येवोत.
प्र पूषणं वृणीमहे युज्याय पुरूवसुम् । स शक्र शिक्ष पुरुहूत नो धिया तुजे राये विमोचन
आपण पुष्कळ दान देणाऱ्या पूषणाला सोबतीसाठी निवडतो. म्हणून, हे शक्तिमान आणि वारंवार आळवलेला, आम्हाला ज्ञान दे आणि संपत्ती मिळवण्यासाठी मुक्तता दे.
सं नः शिशीहि भुरिजोरिव क्षुरं रास्व रायो विमोचन । त्वे तन्नः सुवेदमुस्रियं वसु यं त्वं हिनोषि मर्त्यम्
जसा धारदार कापूस कातड्यावर घासून धार लावतो, तसा आम्हाला तिखट कर. आम्हाला संपत्ती मिळवण्यासाठी मुक्तता दे. तुझ्यामुळे आम्ही चांगली, तेजस्वी संपत्ती ओळखू शकू, जी तू माणसांना देतोस.