यस्मिन्विश्वाश्चर्षणय उत च्यौत्ना ज्रयांसि च । अनु घेन्मन्दी मघोनः
ज्याच्यामध्ये सर्व लोक आणि वृद्धत्वाने झिजलेली सर्व वस्तू राहतात, त्या उदार देणाऱ्याच्या ठिकाणी सर्व नियम आपोआप पाळले जातात.
एष एतानि चकारेन्द्रो विश्वा योऽति शृण्वे । वाजदावा मघोनाम्
या इंद्राने ही सर्व कृत्ये केली आहेत, जो सर्वांना मागे टाकणारा आणि उदार लोकांमध्ये बक्षीस देणारा म्हणून प्रसिद्ध आहे.
प्रभर्ता रथं गव्यन्तमपाकाच्चिद्यमवति । इनो वसु स हि वोळ्हा
तो गायी मिळवण्यासाठी रथ पुढे नेतो, अगदी दूरवरूनही तो रथ सुखरूप आणतो; तोच तुमच्यासाठी धन वाहून आणणारा आहे.
सनिता विप्रो अर्वद्भिर्हन्ता वृत्रं नृभिः शूरः । सत्योऽविता विधन्तम्
तो प्रेरित ज्ञानी घोड्यांसह दान देणारा, वीर पुरुषांसह वृत्राचा संहार करणारा, खरा रक्षण करणारा आणि कार्य साधणारा आहे.
यजध्वैनं प्रियमेधा इन्द्रं सत्राचा मनसा । यो भूत्सोमैः सत्यमद्वा
इंद्राला प्रिय यज्ञांनी, एकचित्ताने पूजाअर्चा करा; जो सोमपानाने सत्यस्वरूप झाला, तो कधीही फसवला जात नाही.
गाथश्रवसं सत्पतिं श्रवस्कामं पुरुत्मानम् । कण्वासो गात वाजिनम्
कण्व लोक गाथश्रवस या सत्यस्वरूप अधिपतीचे, कीर्तीची इच्छा असलेल्या, सर्वदूर प्रसिद्ध आणि बक्षीस जिंकणाऱ्याचे गायन करतात.
य ऋते चिद्गास्पदेभ्यो दात्सखा नृभ्यः शचीवान् । ये अस्मिन्काममश्रियन्
तो, मागणी न करता देखील, आपल्या घरातून गायी देतो; तो पुरुषांचा मित्र आणि सामर्थ्यशाली आहे; ज्या लोकांनी त्याच्याकडे इच्छा धरली, त्यांना तो संतुष्ट करतो.
इत्था धीवन्तमद्रिवः काण्वं मेध्यातिथिम् । मेषो भूतोऽभि यन्नयः
हे दगड फोडणाऱ्या, तू कण्व या बुद्धिमान, पवित्र पाहुण्याला, मेंढ्याप्रमाणे, पुढे नेलेस.
शिक्षा विभिन्दो अस्मै चत्वार्ययुता ददत् । अष्टा परः सहस्रा
हे विभिंदू, त्याला चाळीस हजार दे, आणि त्यावर आठ हजार अधिक दे.
उत सु त्ये पयोवृधा माकी रणस्य नप्त्या । जनित्वनाय मामहे
दूधाने पोसलेले जे आहेत, त्यांना युद्धाच्या आनंदापासून वंचित करू नको; आम्ही त्याचसाठी जन्म घेऊ.
पिबा सुतस्य रसिनो मत्स्वा न इन्द्र गोमतः । आपिर्नो बोधि सधमाद्यो वृधेऽस्माँ अवन्तु ते धियः
हे इंद्रा, स्रवलेल्या आणि आनंद देणाऱ्या सोमाचा पान कर, गायींनी युक्त अशा यज्ञात तृप्त हो; तू आमचा मित्र हो, एकत्र भोजनात सहभागी हो, आमच्या वाढीसाठी—तुझ्या सदिच्छा आम्हाला नेहमी रक्षण करो.
भूयाम ते सुमतौ वाजिनो वयं मा न स्तरभिमातये । अस्माञ्चित्राभिरवतादभिष्टिभिरा नः सुम्नेषु यामय
हे बक्षीस देणाऱ्या, आम्ही तुझ्या कृपेत राहू दे; शत्रूंपुढे आम्ही कधीही पडू नये; तू अद्भुत सहाय्यांनी आम्हाला वाचव, आणि तुझ्या कृपेत आम्हाला घेऊन चल.
इमा उ त्वा पुरूवसो गिरो वर्धन्तु या मम । पावकवर्णाः शुचयो विपश्चितोऽभि स्तोमैरनूषत
हे दूरदृष्टी असणाऱ्या, या माझ्या स्तुती तुला वाढवू देत; तेजस्वी, पवित्र आणि ज्ञानी, या स्तोत्रांनी तुला आम्ही जवळ केले आहे.
अयं सहस्रमृषिभिः सहस्कृतः समुद्र इव पप्रथे । सत्यः सो अस्य महिमा गृणे शवो यज्ञेषु विप्रराज्ये
हा, हजार ऋषींसह सामर्थ्यशाली, समुद्रासारखा विस्तारला आहे; त्याची महती खरी आहे, मी त्याचे सामर्थ्य यज्ञात आणि ज्ञानी राजेपणात गौरवतो.
इन्द्रमिद्देवतातय इन्द्रं प्रयत्यध्वरे । इन्द्रं समीके वनिनो हवामह इन्द्रं धनस्य सातये
फक्त इंद्रासाठी, देवांच्या कार्यासाठी, यज्ञवेळी, सभेत, वनात राहणारे लोक इंद्राला हाक मारतात; धन मिळवण्यासाठी इंद्राचे आवाहन करतात.
इन्द्रो मह्ना रोदसी पप्रथच्छव इन्द्रः सूर्यमरोचयत् । इन्द्रे ह विश्वा भुवनानि येमिर इन्द्रे सुवानास इन्दवः
इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने हे दोन विश्व विस्तारले; त्याच्या शक्तीने सूर्य तेजस्वी झाला; सर्व जग इंद्रामध्ये सामावले आहे; इंद्रामध्ये स्रवलेले सोम बळकट होतात.
अभि त्वा पूर्वपीतय इन्द्र स्तोमेभिरायवः । समीचीनास ऋभवः समस्वरन्रुद्रा गृणन्त पूर्व्यम्
हे इंद्रा, पूर्वीचे सोमपान करणारे, आयु लोक, स्तोत्रांनी तुझी स्तुती करतात; ऋभू एकत्रितपणे गातात; रुद्र लोक प्राचीन इंद्राची स्तुती करतात.
अस्येदिन्द्रो वावृधे वृष्ण्यं शवो मदे सुतस्य विष्णवि । अद्या तमस्य महिमानमायवोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा
इंद्राने स्रवलेल्या सोमाच्या आनंदाने आपली पुरुषार्थशक्ती वाढवली आहे; आज आयु लोक पूर्वीप्रमाणे त्याच्या महिमेचे गायन करतात.
तत्त्वा यामि सुवीर्यं तद्ब्रह्म पूर्वचित्तये । येना यतिभ्यो भृगवे धने हिते येन प्रस्कण्वमाविथ
हे इंद्रा, मी तुझ्याकडे वीरशक्तीसाठी, त्या प्राचीन दिव्य सामर्थ्यासाठी येतो, ज्याच्या बळावर तू भक्तांना, भृगूंना धन दिलंस, आणि प्रस्कण्वालाही मदत केलीस.
येना समुद्रमसृजो महीरपस्तदिन्द्र वृष्णि ते शवः । सद्यः सो अस्य महिमा न संनशे यं क्षोणीरनुचक्रदे
इंद्रा, तुझ्या पराक्रमी शक्तीने तू मोठ्या नद्यांना समुद्राकडे सोडवलंस; ज्याला पृथ्वी जिंकू शकत नाही, त्याची कीर्ती कधीच कमी होत नाही.
शग्धी न इन्द्र यत्त्वा रयिं यामि सुवीर्यम् । शग्धि वाजाय प्रथमं सिषासते शग्धि स्तोमाय पूर्व्य
इंद्रा, मी ज्या धनासाठी, वीरशक्तीसाठी तुला पुकारतो, ते आम्हाला दे. जो उत्सुक आहे त्याला पहिले बक्षीस दे, आणि जुनी स्तुतीही स्वीकार.
शग्धी नो अस्य यद्ध पौरमाविथ धिय इन्द्र सिषासतः । शग्धि यथा रुशमं श्यावकं कृपमिन्द्र प्रावः स्वर्णरम्
इंद्रा, जसा तू लोकांच्या पुढाऱ्याला त्याच्या प्रयत्नात मदत केलीस, तशीच आम्हालाही मदत कर. जसा तू रुशम, श्यावक आणि कृप यांना वाचवलंस, तसा आम्हालाही सूर्यप्रकाश देणारा बन.
कन्नव्यो अतसीनां तुरो गृणीत मर्त्यः । नही न्वस्य महिमानमिन्द्रियं स्वर्गृणन्त आनशुः
कण्व, अतसी, आणि जलद लोकांची माणसं नेहमी स्तुती करतात; पण इंद्राच्या मोठेपणाची सर कुणीच गाठू शकत नाही, जरी कितीही स्तुती केली तरी.
कदु स्तुवन्त ऋतयन्त देवत ऋषिः को विप्र ओहते । कदा हवं मघवन्निन्द्र सुन्वतः कदु स्तुवत आ गमः
कोण, कोणत्या ऋषी, कोणत्या ज्ञानी, देवतेची खरी स्तुती करतो? दानशूर इंद्रा, कधी तू आमच्या स्तुती आणि आहुतीवर येणार?
उदु त्ये मधुमत्तमा गिर स्तोमास ईरते । सत्राजितो धनसा अक्षितोतयो वाजयन्तो रथा इव
या मधुर गाणी, स्तुती, वरच्या दिशेने उचलतात; जे थकत नाहीत, धनासाठी धावतात, विजयासाठी झटतात, ते रथासारखे पुढे जातात.
कण्वा इव भृगवः सूर्या इव विश्वमिद्धीतमानशुः । इन्द्रं स्तोमेभिर्महयन्त आयवः प्रियमेधासो अस्वरन्
कण्व, भृगु, सूर्य यांच्या प्रमाणे सर्व ज्ञानी लोकांनी इंद्राची स्तुती केली; प्रिय मेधसांनी गाण्यांनी त्याचं मोठेपण गायले.
युक्ष्वा हि वृत्रहन्तम हरी इन्द्र परावतः । अर्वाचीनो मघवन्सोमपीतय उग्र ऋष्वेभिरा गहि
वृत्राचा नाश करणाऱ्या इंद्रा, तुझे दोन घोडे दूरवरून जोडीने जोख. दानशूर, तू सोमपानासाठी जवळ ये, बलवान, उत्साही लोकांसोबत ये.
इमे हि ते कारवो वावशुर्धिया विप्रासो मेधसातये । स त्वं नो मघवन्निन्द्र गिर्वणो वेनो न शृणुधी हवम्
हे इंद्रा, या कवींनी, या ज्ञानी लोकांनी, ज्ञान मिळवण्यासाठी तुझी आठवण काढली आहे; म्हणून, गाण्याचा प्रिय असलेला दानशूर, गायकासारखा, आमच्या हाकेला उत्तर दे.
निरिन्द्र बृहतीभ्यो वृत्रं धनुभ्यो अस्फुरः । निरर्बुदस्य मृगयस्य मायिनो निः पर्वतस्य गा आजः
इंद्रा, तुझ्या मोठ्या धनुष्यांनी तू वृत्राचा नाश केलास; तू अर्बुद नावाच्या धूर्त राक्षसाचा आणि जंगली प्राण्याचा नाश केलास; पर्वताच्या गायी बाहेर काढल्यास.
निरग्नयो रुरुचुर्निरु सूर्यो निः सोम इन्द्रियो रसः । निरन्तरिक्षादधमो महामहिं कृषे तदिन्द्र पौंस्यम्
इंद्रा, अग्नी, सूर्य, आणि सोमरस यांचा तेज कमी झाला; तू आकाशातून मोठ्या असुराला खाली पाडलंस—हेच तुझं खरे पुरुषार्थ आहे.