य एको अस्ति दंसना महाँ उग्रो अभि व्रतैः । गमत्स शिप्री न स योषदा गमद्धवं न परि वर्जति
जो एकटा महान, कठोर आणि नियमांनी बलवान आहे, तो दाढीने शोभून, जसा पती पत्नीला येतो, तसा येवो; जसा मित्र कधीच सोडत नाही, तसा येवो.
त्वं पुरं चरिष्ण्वं वधैः शुष्णस्य सं पिणक् । त्वं भा अनु चरो अध द्विता यदिन्द्र हव्यो भुवः
इंद्रा, तुझ्या शस्त्रांनी तू शुष्णाची फिरती किल्ले नष्ट केलीस. तू भानाचा पाठलाग केला. जेव्हा बोलावलेस, तेव्हा तू मदतीला आलास.
मम त्वा सूर उदिते मम मध्यंदिने दिवः । मम प्रपित्वे अपिशर्वरे वसवा स्तोमासो अवृत्सत
सूर्योदयाला, मध्यान्ही आणि रात्री, अगदी सूर्यास्तालाही, वसवा, माझ्या स्तुती तुझ्यासाठी गेल्या आहेत.
स्तुहि स्तुहीदेते घा ते मंहिष्ठासो मघोनाम् । निन्दिताश्वः प्रपथी परमज्या मघस्य मेध्यातिथे
स्तुती कर, पुन्हा पुन्हा स्तुती कर! हेच खरे तुझे मोठ्या दानशूरांचे गौरव आहेत. रस्त्यात घोड्याची निंदा करू नकोस, आणि जे पाहुणे यजमानासाठी योग्य आहेत त्यांचीही निंदा करू नकोस.
आ यदश्वान्वनन्वतः श्रद्धयाहं रथे रुहम् । उत वामस्य वसुनश्चिकेतति यो अस्ति याद्वः पशुः
जेव्हा त्यांनी घोडे जुंपले, तेव्हा मी भक्तीने रथावर चढलो; आणि जो तुमच्याकडे असलेलं धन किंवा यदूंच्या गायींची आठवण काढतो, तोही विचार करतो.
य ऋज्रा मह्यं मामहे सह त्वचा हिरण्यया । एष विश्वान्यभ्यस्तु सौभगासङ्गस्य स्वनद्रथः
ज्याने मला आपल्या सामर्थ्यासह तेजस्वी सोन्याचा कवच दिला, त्याचा हा गजर करणारा रथ सर्वांना समृद्धीत मागे टाकतो.
अध प्लायोगिरति दासदन्यानासङ्गो अग्ने दशभिः सहस्रैः । अधोक्षणो दश मह्यं रुशन्तो नळा इव सरसो निरतिष्ठन्
मग प्लायोग नावाचा प्रमुख, अग्नी, दहा हजार लोकांसह इतरांपेक्षा पुढे गेला; दहा तेजस्वी, पाण्यातील नळांसारखे, माझ्यासाठी उभे राहिले, जुंपले नव्हते.
अन्वस्य स्थूरं ददृशे पुरस्तादनस्थ ऊरुरवरम्बमाणः । शश्वती नार्यभिचक्ष्याह सुभद्रमर्य भोजनं बिभर्षि
मी त्याचा मोठा देह समोर पाहिला, त्याची मांडी टेकलेली आणि गुडघा वाकलेला होता; नेहमी पाहणारी स्त्री म्हणाली, 'हे श्रेष्ठा, तू उत्तम अन्न घेऊन येतोस.'
इदं वसो सुतमन्धः पिबा सुपूर्णमुदरम् । अनाभयिन्ररिमा ते
हे उदार असलेल्या, हा ताज्या सोमाचा प्याला प्या, जो पूर्ण भरलेला आहे; आम्ही तुला आनंदी करू दे, हे निर्भय.
नृभिर्धूतः सुतो अश्नैरव्यो वारैः परिपूतः । अश्वो न निक्तो नदीषु
पुरुषांनी दगडांनी दाबून, बारिक वस्त्रांनी गाळून, हा सोम शुद्ध केला आहे; तो नद्यात सोडलेल्या घोड्यासारखा वाहतो.
तं ते यवं यथा गोभिः स्वादुमकर्म श्रीणन्तः । इन्द्र त्वास्मिन्सधमादे
जसे गायींबरोबर गोड ज्वारी तुझ्यासाठी तयार करतात, तसेच, हे इंद्रा, या सभेत तुझी स्तुती व्हावी.
इन्द्र इत्सोमपा एक इन्द्रः सुतपा विश्वायुः । अन्तर्देवान्मर्त्याँश्च
इंद्रच एकटा सोम पिणारा आहे; इंद्र, जो द्रव पितो, तो देव आणि माणसांच्या मध्ये सर्वत्र व्यापलेला आहे.
न यं शुक्रो न दुराशीर्न तृप्रा उरुव्यचसम् । अपस्पृण्वते सुहार्दम्
कोणताही तेजस्वी, लोभी किंवा तृप्त माणूस या सर्वत्र फिरणाऱ्या मित्राला दूर करू शकत नाही.
गोभिर्यदीमन्ये अस्मन्मृगं न व्रा मृगयन्ते । अभित्सरन्ति धेनुभिः
जेव्हा दुसरे लोक गायी घेऊन, शिकाऱ्यांसारखे आम्हाला शोधतात, तेव्हा ते आपल्या कळपांसह आमच्यामागे येतात.
त्रय इन्द्रस्य सोमाः सुतासः सन्तु देवस्य । स्वे क्षये सुतपाव्नः
देवतांसाठी, विशेषतः इंद्रासाठी, त्याच्या स्वतःच्या स्थानी तीन वेळा सोम द्रव तयार असो.
त्रयः कोशास श्चोतन्ति तिस्रश्चम्वः सुपूर्णाः । समाने अधि भार्मन्
तीन भांडी ओततात, तीन घडे पूर्ण भरले आहेत, ते सर्व एकाच ठिकाणी ठेवले आहेत.
शुचिरसि पुरुनिष्ठाः क्षीरैर्मध्यत आशीर्तः । दध्ना मन्दिष्ठः शूरस्य
तू निर्मळ आहेस, अनेक ठिकाणी स्थिर आहेस, दूधामध्ये मिसळलेला आहेस; तू वीरासाठी सर्वात आनंददायक आहेस.
इमे त इन्द्र सोमास्तीव्रा अस्मे सुतासः । शुक्रा आशिरं याचन्ते
हे इंद्रा, हे तीव्र सोम आमच्यासाठी तयार केले आहेत; हे तेजस्वी द्रव्य ताजेपणासाठी मागतात.
ताँ आशिरं पुरोळाशमिन्द्रेमं सोमं श्रीणीहि । रेवन्तं हि त्वा शृणोमि
इंद्रासाठी हा ताजेतवाने सोम आणि पुरोळा तयार कर; कारण मी ऐकतो की तू दानशूर आहेस.
हृत्सु पीतासो युध्यन्ते दुर्मदासो न सुरायाम् । ऊधर्न नग्ना जरन्ते
हृदयात प्याले की, ते लढतात, मद्याने झिंगल्यासारखे; भांड्यात उडी मारणाऱ्या नग्न माणसांसारखे वागतात.
रेवाँ इद्रेवत स्तोता स्यात्त्वावतो मघोनः । प्रेदु हरिवः श्रुतस्य
स्तुती करणारा खरोखरच धनवान होवो, तुझा लाभ घेणारा; हे पिंगट, प्रसिद्धांसाठी पुढे ये.
उक्थं चन शस्यमानमगोररिरा चिकेत । न गायत्रं गीयमानम्
गायीच्या स्तुतीचे गीत जरी गायले गेले, तरी कोणी त्याची दखल घेत नाही; गायत्रीचे गीतही ऐकले जात नाही.
मा न इन्द्र पीयत्नवे मा शर्धते परा दाः । शिक्षा शचीवः शचीभिः
हे इंद्रा, आमचं बळ कमी होऊ देऊ नकोस, आमची दानंही कुणी हिरावून नेऊ नयेत. तू आपल्या सामर्थ्याने आम्हाला बळ दे.
वयमु त्वा तदिदर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः । कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते
हे इंद्रा, आम्ही तुझ्या मैत्रीपोटीच तुझ्याकडे आलो आहोत. कण्व लोक आपल्या स्तोत्रांनी तुझं गुणगान करतात.
न घेमन्यदा पपन वज्रिन्नपसो नविष्टौ । तवेदु स्तोमं चिकेत
हे वज्रधारी, ज्यांना समज नाही त्यांनी कधीच काही मिळवलं नाही; तुझी स्तुतीच खरी ओळखली गेली आहे.
इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति । यन्ति प्रमादमतन्द्राः
देवांना सोम पिळणारा प्रिय असतो; आळशी माणसाची त्यांना इच्छा नसते, ते नेहमी जागरूक असणाऱ्यांकडेच जातात.
ओ षु प्र याहि वाजेभिर्मा हृणीथा अभ्यस्मान् । महाँ इव युवजानिः
आता तू आमच्यासाठी बक्षिसांसह ये, आम्हाला काहीही कमी पडू देऊ नकोस; जसा एखादा बलवान तरुण आपल्या वयातील मुलांमध्ये असतो तसा.
मो ष्वद्य दुर्हणावान्सायं करदारे अस्मत् । अश्रीर इव जामाता
आज जो संकट आणतो, त्याने संध्याकाळी आम्हाला काहीही त्रास होऊ देऊ नकोस, जसा नकोसा जावई घरात असतो तसा.
विद्मा ह्यस्य वीरस्य भूरिदावरीं सुमतिम् । त्रिषु जातस्य मनांसि
आम्हाला या शूरवीराची मोठ्या देणगीची कृपा माहीत आहे, तो जो तीन ठिकाणी जन्मलेला आहे त्याचे विचार आम्हाला ठाऊक आहेत.
आ तू षिञ्च कण्वमन्तं न घा विद्म शवसानात् । यशस्तरं शतमूतेः
कण्वासाठी, गायकासाठी तू ओत; शंभर मदतीने युक्त असलेल्या याच्या सामर्थ्यापेक्षा मोठं आम्हाला काहीच ठाऊक नाही.